Super League: Γιατί είναι σχεδόν απίθανο να επιστρέψει… * Συμφώνησε με Μπαρτσελόνα ο Καλάθης * Οι αθλητές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία που δεν είναι δωρεάν…

Η διάθεση των ομάδων είναι να επιτραπεί η είσοδος κόσμου στα γήπεδα, έστω και σε ποσοστό του 20%, όμως υπάρχουν πολλές δυσκολίες και εμπόδια για να επιτραπεί κάτι τέτοιο. Το Sport24.gr αναλύει το γιατί.

Η κανονικότητα επιστρέφει σιγά σιγά, η καθημερινότητα αλλάζει σε μεγάλο βαθμό μετά το δίμηνο της καραντίνας εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού και αυτό δεν θα μπορούσε να αφήσει απέξω τον αθλητισμό, ο οποίος προσπαθεί να βρει και πάλι τον βηματισμό του. Και αν πολλά αθλήματα έβαλαν “λουκέτο” για το υπόλοιπο της τρέχουσας σεζόν, στο ποδόσφαιρο θα γίνει προσπάθεια να ολοκληρωθούν τα περισσότερα πρωταθλήματα και οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Η Super League αποφάσισε την επιστροφή στη δράση στις 6 Ιουνίου με την διεξαγωγή των playoffs και των playouts, καθώς η υγειονομική επιτροπή άναψε το “πράσινο φως” και εκδόθηκε ειδικό υγειονομικό πρωτόκολλο, το οποίο θα πρέπει να τηρηθεί στο ακέραιο, ώστε να αποφευχθούν οι κίνδυνοι για νέα κρούσματα του Covid-19. Αυτό είναι το ένα βήμα που έγινε και θα το δούμε να υλοποιείται στο χορτάρι.

Ο ΟΦΗ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΣΧΕΔΙΟ, Η… ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ

Εντούτοις, η διάθεση των ομάδων είναι και η επιστροφή μερίδας των φιλάθλων τους στις εξέδρες. Μάλιστα, ο ΟΦΗ κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση για παρουσία 20% στις εξέδρες, η οποία βρήκε συμπαράσταση από τις υπόλοιπες ΠΑΕ της μεγάλης κατηγορίας. Η πρόταση αυτή περιλάμβανε συγκεκριμένη μελέτη, στην οποία περιέχεται ακόμα και η εταιρεία διαχείρισης των εισιτηρίων των Κρητικών (ticketmaster), η οποία με συγκεκριμένο πρόγραμμα θα δίνει τη δυνατότητα στον χρήστη να κλείνει εισιτήριο και αυτόματα να αποκλείεται συγκεκριμένος αριθμός θέσεων δίπλα τους.

Η… μπάλα περνάει πλέον στα πόδια της υγειονομικής επιτροπής, ακολούθως θα πάει στον ΕΟΔΥ και αυτοί θα πάρουν την τελική απόφαση για το αν θα επιστρέψει ο κόσμος στα γήπεδα. Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να παρέμβει στο θέμα και θα πράξει ό,τι αποφασίσουν οι ειδικοί, όπως σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τον κορονοϊό.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ

Πόσο εφικτό είναι όμως να δούμε κάτι τέτοιο να συμβαίνει; Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να επιτρέψουν οι επιστήμονες την παρουσία φιλάθλων στις εξέδρες; Ας μη γελιόμαστε, είναι πάρα πολύ δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο. Η αίσθηση που υπάρχει, είναι πως θεωρείται σχεδόν απίθανο να ανάψει το “πράσινο φως” από τους ειδικούς, που ελέγχουν απλά νούμερα, συνθήκες και το πόσο επικίνδυνο είναι να δημιουργηθούν εστίες κρουσμάτων βάσει συγκεκριμένων δεδομένων. Δεν τους ενδιαφέρει κανένα ποδόσφαιρο, καμία ανάγκη του κόσμου να δει την ομάδα του, να την υποστηρίξει και να δημιουργήσει… ατμόσφαιρα.

Για τις πρώτες αγωνιστικές, δεν θα πρέπει καν να το συζητάμε. Είναι σχεδόν εκτός κουβέντας κάτι τέτοιο. Αλλά και πάλι, δεν θα βρεθεί εύκολα κάποιος που θα βάλει την υπογραφή του για την τρέχουσα σεζόν, όσο και αν υπάρχει η σχετική διάθεση των ΠΑΕ. Ειδικά, δε, σε μια περίοδο που άπαντες είναι σε επιφυλακή, βλέποντας τον κόσμο να βγαίνει έξω, να έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τι θα ισχύει σε λίγο καιρό, ώστε να πάρει ένα τέτοιο ρίσκο.

Αλήθεια, πόσο σίγουροι μπορεί να είναι και οι ίδιοι οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου ότι μέσα στο γήπεδο θα τηρούν όλοι οι φίλαθλοι στο 100% τις οδηγίες; Οτι θα κάθονται στις θέσεις που θα τους υποδεικνύονται, ότι θα τηρούν τις αποστάσεις, ότι δεν θα μετακινούνται. Και τι θα συμβεί; Κάθε παρέα θα έχει τον δικό της security που θα την επιβλέπει; Και επίσης, πόσο εύκολο είναι να δοθεί το πράσινο φως για επιστροφή στα γήπεδα και οι οργανωμένοι των ομάδων να φερθούν διαφορετικά απ’ ό,τι έκαναν μέχρι τώρα; Ποιος θα εγγυηθεί ότι δεν θα προσπαθήσει να μπει στο γήπεδο ένας οργανωμένος με διαρκείας, που δεν θα του έχει επιτραπεί η είσοδος και θα βλέπει έναν άλλον να μπαίνει κανονικά; Επίσης, πόσο εύκολο είναι στα ελληνικά γήπεδα το 20% να μην γίνει 22% ή 25% και στο… ημίχρονο 30%;

ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ CRASH TEST ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΣΕΖΟΝ

Στην προηγμένη Γερμανία, όπου η πειθαρχία και η τήρηση των κανόνων είναι το “Α και το Ω”, τα ματς γίνονται σε άδεια γήπεδα. Το ίδιο θα συμβεί και στα υπόλοιπα πρωταθλήματα που θα επανεκκινήσουν, όπως και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Γνωρίζουμε κάτι που δεν γνωρίζουν εκείνοι; Το τι συνέβη μετά το Αταλάντα – Βαλένθια και το Λίβερπουλ – Ατλέτικο, με τις εκατόμβες νεκρών, είναι γνωστό σε όλους. Τα ερωτήματα είναι πολλά. Αξίζει για μερικές χιλιάδες ευρώ ή για την… ατμόσφαιρα (ο Θεός να την κάνει!), να παρθεί τέτοιο ρίσκο; Η απάντηση (πρέπει να) είναι αυτονόητη.

Τα φετινά playoffs και playouts είναι ένα crash test για το τι θα δούμε να ισχύει και την επόμενη αγωνιστική περίοδο. Τα υγειονομικά πρωτόκολλα θα είναι ο οδηγός για τα πάντα, τα άδεια γήπεδα θα πρέπει να τα συνηθίσουμε, οι δημοσιογράφοι που θα πηγαίνουν στα γήπεδα για την κάλυψη των παιχνιδιών, θα είναι τόσοι όσοι και κανένας παραπάνω. Είναι μια νέα πραγματικότητα που θα πρέπει όλοι να συνηθίσουν και να τη δεχτούν. Μέχρι να υπάρξει εμβόλιο και φάρμακο, ο κίνδυνος θα παραμένει. Ο ιός δεν αστειεύεται καθόλου…

 

Συμφώνησε με Μπαρτσελόνα ο Καλάθης

Σύμφωνα με πληροφορίες του Sport24.gr ο Νικ Καλάθης συμφώνησε με τη Μπαρτσελόνα για συμβόλαιο τριών χρόνων.

Ο Νικ Καλάθης (31 χρονών, 1.96 μέτρα) προβάρει την φανέλα της Μπαρτσελόνα. Σύμφωνα με πληροφορίες ο διεθνής γκαρντ τα έχει βρει σε όλα με τους “μπλαουγκράνα” και δεν αποκλείεται σύντομα να πέσουν οι υπογραφές.

Η Μπαρτσελόνα ανέβασε χθες (27/5) το βράδυ την προσφορά της, με τον Καλάθη να συμφωνεί με τους Καταλανούς για κλειστό τριετές συμβόλαιο, με τις συνολικές απολαβές του να αναμένεται να  είναι περίπου 5.5 εκατ. ευρώ.

Η συμφωνία βέβαια δεν μπορεί να ανακοινωθεί μέχρι ο έμπειρος γκαρντ να μείνει ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο έχει συμβόλαιο για ακόμα έναν χρόνο, ωστόσο αυτό το ζήτημα μοιάζει τυπικό αυτή τη στιγμή, αφού το συμβόλαιό του ήταν μετέωρο από όταν άλλαξαν τα οικονομικά δεδομένα λόγω του κορονοϊου.

Ο Νικ Καλάθης επέστρεψε στον Παναθηναϊκό το 2015 έπειτα από μία διετία στο ΝΒΑ. Φόρεσε την φανέλα των “πράσινων” την τελευταία πενταετία, όπου και έγινε ο ηγέτης της ομάδας, βοηθώντας την σε αυτό το διάστημα να κατακτήσει 3 πρωταθλήματα (2017, 2018, 2019) και τρία Κύπελλα Ελλάδος (2016, 2017, 2019), με τον ίδιο να καταφέρνει στο ίδιο διάστημα να συμπεριληφθεί δύο φορές στην καλύτερη πεντάδα της EuroLeague.

Την φετινή σεζόν ο Καλάθης είχε 6.8 πόντους, 3.4 ριμπάουντ και 7.2 ασίστ μέσο όρο σε 16.5 λεπτά συμμετοχής στην Basket League και 13.3 πόντους, 4.9 ριμπάουντ και 9.1 ασίστ μέσο όρο σε 32 λεπτά συμμετοχής στην EuroLeague.


 

Οι αθλητές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία που δεν είναι δωρεάν…

Οι αθλητές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία που δεν είναι δωρεάν…

Ένας ακόμα αφροαμερικανός νεκρός από λευκό αστυνομικό, ο ΛεΜπρόν, ο Καντέρ, ο Κάπερνικ, η Κίνα, τα δισεκατομμύρια και οι Έλληνες αθλητές. Πόσο κοστίζει τελικά η ελευθερία;

Στο ίδιο έργο θεατές στις ΗΠΑ. Άλλος ένας νεκρός αφροαμερικανός από λευκό αστυνομικό, άλλη μία φορά τα τελευταία χρόνια που ο ρατσισμός και η αστυνομική βία συγχρωτίζονται. Το εξαιρετικό πρωτοσέλιδο του περιοδικού TIME τα λέει όλα, για το φαινόμενο που δεν λέει να σταματήσει να ταλαιπωρεί την αμερικάνικη κοινωνία.

Κι αυτή τη φορά, ο Λε Μπρόν Τζέιμς έσπευσε να πάρει θέση. Καθαρά πολιτική θέση. Όπως το έχει κάνει κατ’ εξακολούθηση και στο παρελθόν. Και πολύ καλά έκανε. Το «shut up and dribble» έχει πεθάνει προ πολλού. Οι αθλητές  δεν ζουν σε φούσκες, είναι προβεβλημένο κομμάτι της κοινωνίας κι οφείλουν να αρθρώνουν λόγο, όταν βλέπουν να καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα.

Παντού, όμως. Και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Όπως πολύ εύστοχα είχε γράψει ο Ένες Καντέρ στο διάσημο πλέον tweet του κατά του Ερντογάν, «η ελευθερία δεν είναι δωρεάν». Και στον Καντέρ έχει κοστίσει πάρα πολλά. Ίσως όχι οικονομικά, αφού βγάζει το ψωμί του στο ΝΒΑ, όμως έχει να μιλήσει στην οικογένειά του πέντε χρόνια, ο πατέρας του φυλακίστηκε, τα αδέρφια του δεν μπορούν να βρουν δουλειά, υπάρχει διεθνές ένταλμα σύλληψης στο όνομά του, η οικογένειά του δεν μπορεί να φύγει από την Τουρκία, δέχεται καθημερινά απειλές για τη ζωή του, ενώ έγινε και απόπειρα απαγωγής του στην Ινδονησία.

Αυτά είναι θυσίες. Προσωπικές. Δυσβάσταχτες για τους περισσότερους. Όμως ο Καντέρ συνεχίζει να μιλάει κατά του Ερντογάν μέχρι και σήμερα. Δεν σταματάει. Χρησιμοποιεί τη φήμη του για να βοηθήσει τους συμπολίτες του. Αυτούς, που δεν μπορεί να δει στην Τουρκία.

Προσωπικές θυσίες έκανε και ο Κόλιν Κάπερνικ, το πρόσωπο που χρησιμοποίησε ο ΛεΜπρόν στο tweet του, μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Στο αγαπημένο πράσινο χορτάρι των λευκών, συντηρητικών Αμερικανών, ο Κάπερνικ γονάτισε το καλοκαίρι του 2016, κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου, διαμαρτυρόμενος -και τότε- για τις δολοφονίες αφροαμερικανών από λευκούς αστυνομικούς. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χάσει τη θέση τους στους 49ers του Σαν Φρανσίσκο και να μην επιστρέψει ποτέ στην NFL, η οποία αποτελείται από 32 ομάδες, οι ιδιοκτήτες των οποίων είναι όλοι λευκοί και τουλάχιστον επτά εξ αυτών προσέφεραν από 1 εκατομμύριο δολάρια στην εναρκτήρια τελετή του Ντόναλντ Τραμπ, όταν ο τελευταίος εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, ο Κάπερνικ μπορούσε πολύ εύκολα να κρατήσει το στόμα του κλειστό και να συνεχίσει να παίρνει τα εκατομμύρια. Αντ’ αυτού, αποφάσισε να προβεί σε μια κίνηση, την οποία ακολούθησαν πολλοί αθλητές σε διάφορα σπορ, μεταφέροντας την κουβέντα για την αστυνομική βία και τον ρατσισμό, εντός των τεσσάρων γραμμών ενός γηπέδου.

Τον Οκτώβριο του 2019, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς βρισκόταν στην Κίνα για φιλικά προετοιμασίας, όταν ο GM των Χιούστον Ρόκετς, Ντάριλ Μόρεϊ, τουΐταρε την αλληλεγγύη του στους πολίτες του Χονγκ Κονγκ, οι οποίοι βρίσκονταν εκείνη την περίοδο σε ανοικτό πόλεμο με τις κινεζικές αρχές. Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής για να γνωρίζεις το πολιτικό καθεστώς που επικρατεί στην Κίνα και τι σημαίνει για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για μια λίγκα, όπως το ΝΒΑ, η οποία είναι η πιο φιλελεύθερη στις ΗΠΑ, η κίνηση του Μόρεϊ θα έπρεπε να είναι σχεδόν αυτονόητη. Κι όμως…

«Όταν δεν είσαι καλά πληροφορημένος ή δεν έχεις εκπαιδευτεί σε κάτι, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορείς να προκαλέσεις. Ναι, όλοι έχουμε ελευθερία του λόγου. Μερικές φορές όμως, υπάρχουν αρνητικές συνέπειες, αν δεν σκέφτεσαι τους άλλους και σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Δεν θέλω να μαλώσω με τον Ντάριλ Μόρεϊ, όμως πιστεύω ότι δεν γνωρίζει καλά την κατάσταση για την οποία μίλησε. Ναι, έχουμε ελευθερία του λόγου, όμως μπορούν να προκύψουν και πολλά αρνητικά μαζί της».

Αυτή ήταν η δήλωση του ΛεΜπρόν, όταν ρωτήθηκε για το συγκεκριμένο tweet. Ναι στην ελευθερία του λόγου, αλλά… Κι αυτό το αλλά κοστίζει πάρα πολύ στη συγκεκριμένη υπόθεση. Κάτι δισεκατομμύρια δολάρια, που έχασε το ΝΒΑ από την έντονη αρνητική αντίδραση της Κινεζικής κυβέρνησης στο tweet του Μόρεϊ. Και κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια που ενδεχομένως θα έχανε ο ΛεΜπρόν από τη συνεργασία του με την NIKE και τις πωλήσεις των παπουτσιών του στην Κίνα.

Αυτή η απάντηση του ΛεΜπρόν θύμησε πολύ την ατάκα του Μάικλ Τζόρνταν, που έγινε ξανά viral λόγω του «The Last Dance»: «Και οι Ρεπουμπλικανοί αγοράζουν παπούτσια». Ο GOAT δεν μπήκε ποτέ σ’ αυτή τη διαδικασία. Φάνηκε από νωρίς, πως μοναδικός του στόχος ήταν να κερδίζει πρωταθλήματα εντός των παρκέ κι όχι εκτός. Ακόμα και όταν κρέμασε οριστικά τα παπούτσια του, ποτέ δεν άρθρωσε σοβαρό κοινωνικό λόγο.

Ο ΛεΜπρόν από την άλλη, από νωρίς έδειξε πως δεν θα ήταν ακόμα ένας σούπερ σταρ, μόνο εντός γραμμών. Κι επαναλαμβάνουμε, καλά κάνει! Έτσι πρέπει να είναι, χωρίς όμως «αλλά»… Δεν γίνεται να τα έχεις όλα δικά σου. Και δεν γίνεται να είσαι προασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μόνο εντός συνόρων. Ειδικά, όταν θεωρείς τον εαυτό σου (και σωστά) παγκόσμιο είδωλο.

Η υπεράσπιση των αρχών σου (πρέπει να) έρχεται με διάθεση προσωπικού κόστους. Όποιος κι αν είσαι, όσα κι αν έχεις να χάσεις. «Η ελευθερία δεν είναι δωρεάν» έγραψε ο Καντέρ. Κι έτσι (πρέπει να) είναι!

Παντού! Και στις ΗΠΑ και στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Εδώ, όμως, τηρούμε σιγή ιχθύος. Οι αθλητές μας, ειδικά οι προβεβλημένοι, οι σούπερ σταρ μας, είναι ξαφνικά μουγγοί, πρακτικά ανύπαρκτοι, όταν μιλάμε για το οτιδήποτε δεν αφορά τα εντός των τεσσάρων γραμμών του αθλήματός τους. Αλλά ακόμα και για εκεί, ακόμα και για τους καρκίνους στα κόκαλα και τις παναγίες και τις ευχές για θανάτους και τους βιασμούς των μανάδων και των συζύγων τους, ακόμα κι εκεί τίποτα. Μα, τι διάολο; Δεν τους ενοχλεί;

Βέβαια, όταν είσαι μαθημένος να έχεις κάτω το κεφάλι απέναντι στους κάφρους του «υπέροχου λαού μας», λογικό είναι να μην θέλεις να ασχοληθείς με τα όσα γίνονται γύρω σου. Είναι κρίμα, όμως. Είναι μια χαμένη ευκαιρία. Κανείς δεν είπε πως πρέπει να γίνουν ήρωες, αλλά πόσο όμορφο θα ήταν να είχαμε και τέτοιους στον αθλητισμό μας; Τα μετάλλια και οι κούπες είναι ωραία κι άγια, ο καθαρός πνεύμονας και το όρθιο κεφάλι όμως είναι η πραγματική παρακαταθήκη.