Final Four 2022: Ώρα Βελιγραδίου, ώρα Ολυμπιακού * Ο Ολυμπιακός χάνει σπάνια σε ημιτελικό. Το ξέρει αυτό ο Αταμάν; * Η λιακάδα ενός καθαρού μυαλού * ΒΙΝΤΕΟ: Η Άιντραχτ Φρανκφούρτης «λύγισε» τη Ρέιντζερς στα πέναλτι και κατέκτησε το Europa League!

Η μεγάλη στιγμή έφτασε για τον Ολυμπιακό. Οι “ερυθρόλευκοι” αντιμετωπίζουν την Αναντολού Εφές (19:00, Novasports Prime και LIVE από το SPORT24) στον 1ο ημιτελικό του Final Four του Βελιγραδίου με στόχο την πρόκριση στον τελικό. Μπαρτσελόνα – Ρεάλ ο δεύτερος ημιτελικός.

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται έπειτα από 5 χρόνια μπροστά στο πεπρωμένο του. Οι “ερυθρόλευκοι” ρίχνονται σήμερα (19/5) στην μάχη του Final Four του Βελιγραδίου, αντιμετωπίζοντας την Αναντολού Εφές (19:00, Novasports Prime και LIVE από το SPORT24), με στόχο την πρόκριση στον τελικό της EuroLeague.

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα είναι έτοιμη και αναμένεται να παραταχθεί χωρίς απουσίες, κόντρα στην κάτοχο του τίτλου, με τους Τούρκους να μην έχουν στην διάθεσή τους τον Κρούνοσλαβ Σιμόν και να έχουν ένα ερωτηματικό σχετικά με την κατάσταση του Ρόντριγκ Μπομπουά.

Στον δεύτερο ημιτελικό της βραδιάς, η Μπαρτσελόνα αντιμετωπίζει την Ρεάλ (22:00, Novasports Prime και LIVE από το SPORT24), με τους Καταλανούς να μετρούν 5 σερί νίκες κόντρα στους Μαδριλένους φέτος, κάτι ωστόσο που δεν έχει καμία σημασία όταν μιλαμε για ένα παιχνίδι.

 

Ο Ολυμπιακός χάνει σπάνια σε ημιτελικό. Το ξέρει αυτό ο Αταμάν;

Το Βελιγράδι ντύνεται στα “ερυθρόλευκα”, ο Ολυμπιακός μπαίνει στη μάχη και θυμίζει στην Αναντολού Εφές ότι σπάνια χάνει σε ημιτελικό. Για την ακρίβεια έχει μόλις δυο ήττες στα δέκα προηγούμενα Final Four.

Το 11ο Final Four της ιστορίας του. Οι τρεις EuroLeague, η μακρινή του 1997, οι δυο συνεχόμενες το 2012 και το 2013. Τα καραβάνια που είτε έφτασαν στο Βελιγράδι, είτε βρίσκονται στην τελική ευθεία. Ο Μπαρτζώκας, κόουτς της χρονιάς, ο Βεζένκοβ μέλος της κορυφαίας πεντάδας και ο Σλούκας υπεύθυνος για την φάση της χρονιάς.

Ο Ολυμπιακός των ονείρων, των φιλοδοξιών, που θα’ χει απέναντι του, ωστόσο, μια πρωταθλήτρια Ευρώπης, του κόουτς Αταμάν που επαναλαμβάνει ότι θα δείξει τις γροθιές του στον κόσμο της ομάδας και καλεί τα ελληνικά μίντια να γράψουν ότι η ομάδα του είναι έτοιμη για ένα εντυπωσιακό back to back.

Σχεδόν είχαμε ξεσυνηθίσει αυτόν τον πυρετό του Final Four. Πέντε χρόνια είχε να πάει ο Ολυμπιακός, η μοναδική ομάδα που μετά το 2012 συμμετείχε στο κορυφαίο ραντεβού. Από το πρωί στο πόδι, με την βράβευση των καλύτερων να προηγείται της συνέντευξης Τύπου, τον συνωστισμό για τις δηλώσεις της τελευταίας προπόνησης, ένας μικρός… χαμός.

Μέχρι και ο Τζόρντι Μπερτομέου τραυματίστηκε (!) αφού εμφανίστηκε με νάρθηκα στο δεξί πόδι και τη βοήθεια μιας μαγκούρας, καθώς το ατύχημα που είχε στη Βαρκελώνη, όταν η μηχανή που οδηγεί (ναι αμέ) έπεσε πάνω στον αστράγαλό του. Κάταγμα, αρκετά βαρύ και ο Τζόρντι μετά βίας ανέβηκε τα σκαλιά για την καθιερωμένη ομιλία του στην κεντρική εκδήλωση της EuroLeague.

Η τελευταία του ίσως, με την ιδιότητα του προέδρου αλλά και CEO, δηλαδή ως απόλυτου αφεντικού της διοργάνωσης; Λογικά ναι. Στις 30 Ιουνίου ολοκληρώνεται η θητεία του και η EuroLeague πρέπει να διαλέξει τον αντικαταστάτη του. Λέγεται ότι θα υπάρξει και το ετήσιο μίτινγκ με τους δημοσιογράφους, όπου ενδεχομένως εκεί να δώσει και συγκριμένες απαντήσεις.

Ο καλύτερος προπονητής της χρονιάς

Το τι θα γίνει με τον Μπερτομέου, έτσι κι αλλιώς θα το μάθουμε εν ευθέτω. Το Final Four δεν μπορεί να περιμένει, αρχίζει με δυο μεγάλα ματς τους ημιτελικούς της Πέμπτης, όπου ο Ολυμπιακός θα κοντραριστεί με την Αναντολού Εφές με το κλάσικο Ρεάλ Μαδρίτς – Μπαρτσελόνα να ακολουθεί, δυο ώρες μετά, στον δεύτερο ημιτελικό.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας απέφυγε επιμελώς να πάρει μέρος στα mind games του Εργκίν Αταμάν, που κάθε κουβέντα του για το Final Four καταλήγει με την επωδό “θα πάρουμε την κούπα, είμαι σίγουρος”. Λένε ότι η πολλή σιγουριά αναδεικνύει μεγάλη ανασφάλεια. Δεν ξέρουμε αν ισχύει κάτι τέτοιο στην περίπτωση Αταμάν, ή πρόκειται για ένα καθαρά επικοινωνιακό παιχνίδι εκ μέρους του έμπειρου κόουτς.

Ό,τι και να’ ναι δεν φαίνεται να απασχολεί τον “coach Β”, που από χθες είναι προπονητής της χρονιάς στην EuroLeague, σύμφωνα με την ετυμηγορία των συναδέλφων του στη διοργάνωση. Την σχετική διάκριση είχε κερδίσει και το 2013 όταν με τον Ολυμπιακό κατέκτησε τον τίτλο στο Λονδίνο. Τότε, όμως, υπήρχε το εθιμικό δίκαιο, ο καλύτερος προπονητής να είναι αυτός που παίρνει την κούπα. Φέτος, για πρώτη φορά, το βραβείο απονεμήθηκε πριν ξεκινήσει το Final Four.

Ίσως πιο δίκαιη επιλογή, με την έννοια ότι τώρα επιβραβεύεται η πορεία μιας ολόκληρης σeζόν και όχι οι προπονήσεις, που ναι μεν προσφέρουν πολλά, δεν είναι όμως και επίσημοι αγώνες.

Δεν ήξερα τίποτε. Αιφνιδιάστηκα και δεν είχα ετοιμάσει κάτι να πω…” έλεγε αργότερα και πριν ξεκινήσει η προπονηση του Ολυμπιακού. Την βράβευσή του, ο 57χρονος κόουτς, την έμαθε την ώρα της ανακοίνωσης του ονόματός του. Και σε μια συγκινησιακή, όσο και σημειολογική κίνηση, το έπαθλο στον Έλληνα προπονητή, παρέδωσε η Νένα Ίβκοβιτς, σύζυγος του αείμνηστου Ντούντα, τον οποίο το 2013 ο Μπαρτζώκας είχε διαδεχθεί στον Ολυμπιακό.

Ο προπονητής των “ερυθρολεύκων” δεν πρόκειται να αιφνιδιαστεί από τα τερτίπια του Αταμάν: “Δεν πρόκειται να απαντήσουμε στις δηλώσεις του κόουτς. Τρέφω μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπό του, αλλά δεν θα εμπλακούμε σε αυτό το παιχνίδι“.

Και τι να πει άλλωστε ο Μπαρτζώκας; Να καλέσει τα… τουρκικά μίντια, να διατρανώσουν την πεποίθησή του ότι ο Ολυμπιακός θα πάρει το Κύπελλο; Μα δεν είναι αυτό το στυλ του. Δεν είναι προπονητής που του αρέσουν οι κινήσεις εντυπωσιασμού, δεν κάνει ποτέ τέτοιες, έχει μια άλλη θεώρηση των πραγμάτρων, περισσότερο σύγχρονη και ταιριαστή με την εποχή μας.

Και πείνα και δίψα για την πρόκριση

Συνήθως ο Ολυμπιακός κερδίζει τους ημιτελικούς. Από τα 10 Final Four που έχει πάρει μέρος, ήττα στο πρώτο ματς του διημέρου έχει γνωρίσει μόνο το 1999 (από την τρομερή Ζάλγκιρις) και το 2009 (από τον Παναθηναϊκό, με το τελευταίο άστοχο σουτ του Μπουρούση). Όλες τις άλλες φορές έχει επικρατήσει: Το 1994 και 95 εναντίον του Παναθηναϊκού, το 1997 κόντρα στην Ολύμπια Λιουμπλιάνας, το 2010 με την Παρτιζάν, το 2012, το 2013 ,το 2015 και το 2017 κόντρα στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Αυτές οι νίκες έγραψαν ιστορία και έστειλαν τον Ολυμπιακό οκτώ φορές στον τελικό. Τα ξέρει όλα αυτά ο Αταμάν;

Δεν παίζει η παράδοση, αν και Ολυμπιακός έχει την ίδια πείνα και δίψα λες και δεν έχουν προηγηθεί δέκα Final Four. Λες και διακτινιζόμαστε στο 1994 και ο Ολυμπιακός του Ιωαννίδη κάνει την παρθενική του εμφάνιση στο Τελ Αβίβ.

Το βλέπει κανείς στα μάτια είτε του Σάσα Βεζένκοβ και του Γιαννούλη Λαρεντζάκη που βρίσκονται για πρώτη φορά, είτε του Κώστα Σλούκα, που έχει και τα περισσότερα ματς απ’ όλους τους άλλους “ερυθρόλευκους”. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ είναι -λέει-έτοιμος για δυο-τρία μεγάλα σουτ στον ημιτελικό. Το προηγούμενο φάιναλ-φορ που αγωνίστηκε ήταν το 2017, όχι με τον Ολυμπιακό που έπαιξε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά με το κολέγιο του Όρεγκον στο φάιναλ-φορ του Φίνιξ, όταν στον ημιτελικό ηττήθηκε 77-76 από το Νορθ Καρολάινα (και ο Ελληνοαμερικανός είχε πετύχει 21π)

Η Αναντολού Εφές έστω και χωρίς τον Κρούνο Σιμόν που τέθηκε οριστικά νοκ-άουτ, τον Σίνγκλετον με ένα μικρό νάρθηκα στο δεξί του χέρι και τον Μπομπουά… άφαντο από τις δηλώσεις στη μικτή ζώνη, παραμένει μια ομάδα γεμάτη από ταλέντο και τεράστιους παίκτες σαν τον Βασίλιε Μίτσιτς και τον Σέιν Λάρκιν. Ο Μπράιαν Ντάνστον εκφράζει απόλυτα την εμπειρία που διαθέτει η ομάδα του Εργκίν Αταμάν και υπόσχεται μια όχι και τόσο ευχάριστη βραδιά στο… νονό του, Κώστα Σλούκα.

Λένε ότι στα Final Four δεν χωράνε προγνωστικά, κάθε ομάδα έχει 25% πιθανότητες. Ο Βασίλης Σπανούλης, μιλώντας στον Χάρη Σταύρου και τον Σπύρο Καβαλιεράτο, το αποδέχθηκε, διευκρινίζοντας ωστόσο: “Εγώ είμαι όμως Ολυμπιακός και θέλω να νικήσει η ομάδα μου”

Δεν χρειάζονται πολλά-πολλά, ωστόσο. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι, που έλεγε και πριν από 28 χρόνια ο ξανθός. Ειπώθηκαν σχεδόν τα πάντα. Μένει να μάθουμε τα λόγια και τα έργα πάνω στο παρκέ. Η αλήθεια μπορεί να είναι κατακόκκινη σε ένα Βελιγράδι γεμάτο “ερυθρόλευκους”…

 

Η λιακάδα ενός καθαρού μυαλού

Η λιακάδα ενός καθαρού μυαλού

Η λιακάδα ενός καθαρού μυαλού
Ο Νίκος Παπαδογιάννης σχολιάζει από το Βελιγράδι τη δικαίωση του Γιώργου Μπαρτζώκα και πηγαίνει μαζί του μια βόλτα στην ακροθαλασσιά.

Όταν συνάντησα τον Γιώργο Μπαρτζώκα τετ-α-τετ, για μία συνέντευξη αθλητικοπολιτικού περιεχομένου για την εφημερίδα Documento, το ημερολόγιο έγραφε 5 Ιουλίου 2019 και η καριέρα του 56χρονου προπονητή βρισκόταν σε κρίσιμο σταυροδρόμι.

Αυτοεξόριστος αλλά στην πραγματικότητα διωγμένος από τον Ολυμπιακό, μετά τα μάλλον αφώτιστα γεγονότα εκείνης της θλιβερής βραδιάς στο πάρκινγκ του ΣΕΦ, ο Μπαρτζώκας δεν ήξερε πού, πότε και αν θα ξανάβρισκε δουλειά στην Euroleague.

Η άδοξη θητεία του στη Βαρκελώνη τού έκλεινε την πόρτα τόσο της Μπαρτσελόνα, όσο και -για προφανείς λόγους- της Ρεάλ. Η προϋπηρεσία του στη Λοκομοτίβ και στη Χίμκι μπλόκαρε και το ενδεχόμενο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στον Παναθηναϊκό ήταν αδύνατο να δουλέψει, ο Ολυμπιακός τον είχε εκπαραθυρώσει. Η Φενέρμπαχτσε είχε τον αμετακίνητο Ομπράντοβιτς, η Μακάμπι τον Γιάννη Σφαιρόπουλο.

Πόσες θέσεις εργασίες αντάξιες των φιλοδοξιών ενός πρωταθλητή Ευρώπης υπήρχαν εκεί έξω; Καμιά Εφές, κανένα Μιλάνο, βαριά βαριά καμιά Βασκόνια ή Μπάγερν ή Ζαλγκίρις, λέμε τώρα βλακείες για να περνάει η ώρα. Ο Μπαρτζώκας είχε στα χέρια του πρόταση από την Εθνική Λεττονίας, αλλά οι Εθνικές ομάδες δεν είναι full time απασχόληση. Της ΕΟΚ η εξώπορτα ήταν τότε μονόδρομος από μέσα προς τα έξω, εάν αντιλαμβάνεστε τι εννοώ.

«Δεν είμαι κοράκι, να προσεύχομαι για την αποτυχία κάποιου συναδέλφου», μου είπε τότε ο Μπαρτζώκας. «Λένε ότι όσοι είναι απ’ έξω παρακαλάνε να τρυπώσουν με κάθε τρόπο, ενώ εκείνοι που είναι μέσα ανυπομονούν να ξεφύγουν από το μαρτύριο!»

Ποιο Μόναχο και ποιο Κάουνας; Στο μυαλό του Γιώργου Μπαρτζώκα, το φλέγον ζήτημα ήταν η πιθανότητα επιστροφής στο λιμάνι της καρδιάς του. Και ας έλεγε, τότε, ότι προτιμάει («εκατό τοις εκατό, για λόγους αθλητικούς αλλά και κοινωνικούς») το εξωτερικό από την Ελλάδα.

Μετά το διαζύγιο του 2014 και τους δυσοίωνους ανέμους που τα συνόδευσαν, η πόρτα του Ολυμπιακού η πόρτα ήταν μάλλον μισόκλειστη παρά μισάνοιχτη. Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας δεν έλεγε «ποτέ», αλλά εμφανιζόταν πολύ διστακτικός. Και εξηγούσε, με τρόπο, ότι τους δισταγμούς τους γεννούσαν όχι τόσο οι Αγγελόπουλοι ή τα αποδυτήρια, αλλά κάτι παιδάκια με κουρεμένα κεφάλια και στρατιωτικό βήμα.

Γιος του εμβληματικού αγωνιστή της Αριστεράς Ανδρέα Μπαρτζώκα, δραπέτη από τη φυλακή των Βούρλων με μόνο εργαλείο ένα κοπίδι, ο μαχητικός Γιώργος ήταν εξαρχής καρφί στο μάτι μίας ακροδεξιάς φράξιας που έβρισκε καταφύγιο στο παραπλεύρως ποδοσφαιρικό γήπεδο, χωρίς φυσικά επίσημη αιγίδα. Στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, το πολιτικό κλίμα ευνοούσε τέτοια καμώματα πολύ περισσότερο από το σημερινό. Και όχι μόνο στον Ολυμπιακό, φυσικά.

«Είμαι ένας άνθρωπος δίχως σπίτι», μου είπε ο Γιώργος Μπαρτζώκας σε εκείνη τη συνέντευξη. Ο «άνθρωπος δίχως σπίτι», επέστρεψε στο σπίτι του στις 12 Ιανουαρίου 2020, για να ξαναπιάσει το κόκκινο νήμα που σερνόταν στο παρκέ του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας την άγονη διετία των Ντέιβιντ Μπλατ, Κεστούτις Κεμζούρα.

«Όταν υπέγραψα για πρώτη φορά στον Ολυμπιακό, του οποίου ήμουν οπαδός από παιδί, έζησα μία από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου», ομολόγησε πρόσφατα φιλοξενούμενος του Τζο Αρλάουκας στο Crossover της Euroleague. Είναι προφανώς προνόμιο να εργάζεται κάποιος στην ομάδα που αγαπάει, αλλά η άλλη όψη του φεγγαριού είναι σκοτεινή.

Φέρνει μαζί της υπέρογκη φόρτιση, συναίσθημα που δεν κουλαντρίζεται εύκολα, ασήκωτες στενοχώριες στα ζόρια και στους χωρισμούς, υπερβολικό ενθουσιασμό όταν απαιτείται νηφαλιότητα. Ο Μπαρτζώκας τα ένιωσε στο πετσί του όλα τα προαναφερθέντα και πολύ περισσότερα. Το πάθος του ξεχείλισε πολλές φορές, ενώ η σκασίλα για την ψευδοπαραίτηση του 2014, μόλις 17 μήνες κατά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου, τρυπούσε τους τοίχους της λογικής.

O φτασμένος προπονητής περνούσε ώρες σερφάροντας στα social media και έπαιρνε κατάκαρδα όσα διάβαζε. Τον ενοχλούσε ακόμα και η σημειολογία των αθλητικών φυλλάδων. «Σε κάποιες εφημερίδες, από τις σοβαρές, κάθε ήττα συνοδευόταν από δική μου φωτογραφία, ενώ στις νίκες έβαζαν πάντα τους παίκτες!»

Και κάπως έτσι, έριχνε μαύρη πέτρα πίσω του. Ακούστε τον, όμως, να μιλάει για εκείνο το πολύκροτο διαζύγιο, με την ψυχραιμία του ανθρώπου που πήρε τον χρόνο του και το φιλοσόφησε:

«Όταν σε μία ομάδα λαϊκής βάσης απαιτούν οι φίλαθλοι να φύγεις, πρέπει να φύγεις. Δεν γίνεται διαφορετικά. Εκείνοι το απαίτησαν. Δεν δέχονται να χάνουν από τον Παναθηναϊκό. Οι Αγγελόπουλοι μου ζήτησαν να μείνω! Και μάλιστα, περισσότερες από 2-3 φορές. Αλλά αποφάσισα με γνώμονα το συναίσθημα.

Ξέρω ότι ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν είναι αυτοί οι λίγοι που ήρθαν στο πάρκινγκ, αλλά δεν το έχω μετανιώσει ούτε θεωρώ ότι ήταν θυσία. Και πάλι έτσι θα το χειριζόμουν, αν γύριζα τον χρόνο πίσω. Η αλλαγή προπονητή έκανε καλό στην ομάδα, αφού αποφορτίστηκε και ξαναβρήκε την ηρεμία της. Θα ήταν λάθος για τη διοίκηση που βάζει 10-12 εκατομμύρια τον χρόνο, να έχει τον κόσμο στα χαρακώματα.

Κάποιος θα πει ότι οι δυνατοί δεν παραιτούνται. Αλλά υπάρχει και η ευθιξία. Επίσης άφησα στο τραπέζι πολλά χρήματα. Δεν γνωρίζω πολλούς που θα το έκαναν αυτό. Μετριέται και έτσι, ξέρετε, η ευθιξία

Δεν έβαλα κοριούς στο δωμάτιο όπου έγινε η διαπραγμάτευση, ούτε ήμουν μύγα στον τοίχο, πιστεύω όμως ότι ο Μπαρτζώκας ζήτησε και έλαβε διαβεβαιώσεις για πλήρη περιχαράκωση του τμήματος μπάσκετ και των αποδυτηρίων.

Δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο γεγονός η υπομονή και η σχετική ωριμότητα με την οποία αντιμετωπίζονται από την κερκίδα (αλλά και από τη διοίκηση και από τον οπαδικό Τύπο) αναποδιές όπως η εντός έδρας ήττα από τον Παναθηναϊκό στο ντέρμπι της φετινής Basket League. Εκείνο το βράδυ, στο πάρκινγκ του ΣΕΦ δεν κουνιόταν φύλλο.

Άλλωστε, οι φανατικοί έχουν ταχθεί αναπόδραστα με το μέρος των Αγγελόπουλων, αφού το αμφίσημο εγχείρημα «μέχρι τέλους» έγινε για το δικό τους χατίρι και έμοιαζε με δική τους απόφαση. «Ο Ολυμπιακός έχει 100% δίκιο όταν μιλάει για άνιση μεταχείριση, άσχετα με τη μέθοδο που επέλεξε για να διαμαρτυρηθεί», μου είπε on the record στην ίδια συνέντευξη ο Μπαρτζώκας.

Για τον ίδιο, αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης είναι εφόδιο ανεκτίμητης αξίας. Και καθρεφτίζεται δίχως αμφιβολία και στο αποτέλεσμα. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο Ολυμπιακός του 2021-22 αποπνέει υγεία και ευημερία. Πρόκειται για μία ομάδα, θυμηθείτε, που μόλις πριν από 1 χρόνο έχασε τον φυσικό ηγέτη της στο παρκέ και που παράλληλα τροποποίησε το αγωνιστικό στυλ της, εγκαταλείποντας την ξενόφερτη αλεγκρία της εποχής Ντέιβιντ Μπλατ.

Η αφετηρία του φετινού Ολυμπιακού ήταν μία πενταετία χωρίς καρπούς, χωρίς φυλλωσιά και με ρίζες που τρεμόπαιζαν. Προικισμένος από τη διοίκηση με ταπεινό προϋπολογισμό, ο Μπαρτζώκας έφτιαξε μία ομάδα όπως την ήθελε, πέτυχε διάνα σε όλα σχεδόν τα στοιχήματα που έβαλε, απογαλάκτισε τον οργανισμό από τη βαριά σκιά του Σπανούλη και του Πρίντεζη και γέννησε ένα νεαρό θηρίο, που βρυχάται ασταμάτητα εδώ και 7-8 μήνες.

Για τον ίδιο τον «άνθρωπο δίχως σπίτι», η θριαμβευτική παλιννόστηση είναι και μία προσωπική δικαίωση, διανθισμένη με τις συγγνώμες αυτών που κάποτε τον οδήγησαν στην έξοδο. Το κορυφαίο παράσημο, όμως, ήταν η ψήφος των συναδέλφων του.

Οι ψηφοφορίες των φιλάθλων (και των δημοσιογράφων) έχουν πλάκα, αλλά διέπονται από κριτήρια στρεβλά: οπαδικά, εθνικοπατριωτικά, τρέχα γύρευε. Οι προπονητές, όμως, ξέρουν να ζυγίσουν σωστά τη δουλειά ενός συναδέλφου τους. Η ψήφος ή δική μου και η δική σου είναι ασήμαντες, αλλά το κουκί του Πάμπλο Λάσο και του Εργκίν Αταμάν και του Αντρέα Τρινκιέρι ζυγίζει το βάρος του πινακακίου σε χρυσάφι.

«Ο Έλληνας θέλει να έχει δύο πράγματα, λεφτά και δίκιο», λέει ο Μπαρτζώκας. Για το πρώτο δεν ξέρω και δεν μου πέφτει λόγος, εφορία δεν είμαι, αλλά το δίκιο πλέον όλοι παραδέχονται ότι το έχει με το μέρος του.

Πριν από λίγο, τον ξεμονάχιασα για λίγα λεπτά και τον ρώτησα, τι ξέρει τώρα για τα φάιναλ-φορ, που δεν το ήξερε το 2013. Όταν άρχισε να ψάλλει το γνωστό τροπάριο, «να απολαύσουμε τη διοργάνωση» και τα τοιαύτα, τον έκοψα και, με επιχείρημα τα 25 φάιναλ-φορ που έχω παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς, του επισήμανα ότι αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Εκείνος επισήμανε ότι «το άγχος το έχουν μόνο τα φαβορί και ο Ολυμπιακός είναι αουτσάιντερ» και συμπλήρωσε το εξής εκπληκτικό:

«Σκέψου ότι πηγαίνεις σε μία ωραία παραλία και το μυαλό σου είναι κολλημένο στις δουλειές που έχεις να κάνεις και στο άγχος της καθημερινότητας. Αν δεν αφεθείς να ευχαριστηθείς τον ήλιο και τη θάλασσα, θα περάσει η μέρα και δεν θα έχεις καταλάβει τίποτε! Ε, λοιπόν, δεν το θέλουμε αυτό».

Ολυμπιακός, λοιπόν, με γυαλιά ηλίου και ένδυμα ακροθαλασσιάς, όπως το 2012 στον ηλιόλουστο Βόσπορο και το 1997 στο Λίντο της Ρώμης. Για να ευστοχούν οι παίκτες του στο καλάθι, σαν να σημαδεύουν με βότσαλα στη θάλασσα.

Νίκος Παπαδογιάννης  Νίκος Παπαδογιάννης

 

ΒΙΝΤΕΟ: Η Άιντραχτ Φρανκφούρτης «λύγισε» τη Ρέιντζερς στα πέναλτι και κατέκτησε το Europa League!Άιντραχτ Φρανκφούρτης

Ο Ραφαέλ Μπορέ ήταν ο ήρωας της Άιντραχτ τόσο στο 90λεπτο όσο και στα πέναλτι και με εύστοχη εκτέλεση έδωσε στους Γερμανούς το τρόπαιο του Europa League κόντρα στη μαχητική Ρέιντζερς, την οποία νίκησε με 5-4. Η κανονική διάρκεια και η παράταση έληξαν με 1-1. «Μοιραίος» για τους Σκωτσέζους ήταν ο Άαρον Ράμσεϊ που «νικήθηκε» από τον Κέβιν Τραπ στη διαδικασία των πέναλτι.

Οι Σκωτσέζοι είχαν μπει δυναμικά στα δύο προηγούμενα παιχνίδια που έκριναν κάτι στο θεσμό, στέλνοντας δύο φορές την μπάλα στα δίχτυα στα πρώτα δέκα λεπτά. Φευ. Η προσέγγιση των παικτών του Τζιοβάνι φαν Μπρόνχορστ ήταν πιο συντηρητική και αμυντικά προσανατολισμένη, όσο και απρόσεκτη, αφού ένα άτσαλο σήκωμα του ποδιού από τον Τζον Λάντστραμ άφησε αιμόφυρτο στο έδαφος τον Σεμπάστιαν Ρόντε.

Ύστερα από περίπου πέντε λεπτά ο αγώνας άρχισε ξανά, με τους Γερμανούς να έχουν πλέον το μομέντουμ και να σφυροκοπούν την εστία του 40χρονου Άλαν Μακγκρέγκορ (3ος γηραιότερος παίκτης σε τελικό διοργάνωσης της UEFA). Ο Σκωτσέζος τερματοφύλακας δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει πολύ επικίνδυνες τελικές, με την πλειονότητά τους να καταλήγει δίπλα από τα δοκάρια, όμως αυτή η πολιορκία ανέδειξε την αδυναμία της Ρέιντζερς να αμυνθεί αποτελεσματικά.

Στο επιθετικό κομμάτι, οι τυπικά φιλοξενούμενοι δοκίμασαν την τύχη τους μόνο με σουτ εκτός περιοχής και αυτή δεν ήταν αρκετά μεγάλη. Όταν ο Ράιαν Τζακ από την περιοχή και αμαρκάριστος σούταρε πολύ άουτ, έγινε ακόμα πιο πρόδηλο πως επιθετικά η Ρέιντζερς χρειαζόταν ένα.. θαύμα για να βρει το δρόμο προς τα δίχτυα.

Αυτό ήρθε στο πρώτο τέταρτο του δεύτερου ημιχρόνου και αφού πρώτα απέφυγε ένα πέναλτι για χέρι του Τζο Αγιοντέλε Αρίμπο, αφού ο έλεγχος από τον VAR έδειξε πως η μπάλα χτύπησε στο στήθος του Νιγηριανού επιθετικού στο 53′ . Τέσσερα λεπτά αργότερα έγινε ήρωας για τους Σκωτσέζους, αφού ένα γλίστρημα του Τούτα τον άφησε μόνο του σε τετ α τετ με τον Κέβιν Τραπ, Το πλασέ ήταν κακό, αλλά εύστοχο και το 1-0 ήταν γεγονός.

Η αντίδραση των Γερμανών ήταν άμεση. Μία λόμπα του Ντάιτσι Καμάντα που έψαχνε δύο γκολ για να πιάσει τον Τζέιμς Ταβερνιέ στην κορυφή των σκόρερ της διοργάνωσης κατέληξε πάνω από τον ΜακΓκρέγκορ και την εστία. Στο 69′, ο Φίλιπ Κόστιτς έβγαλε υπέροχη σέντρα από αριστερά και με προβολή μπροστά από ακίνητους αμυντικούς της Ρέιντζερς, ο Ραφαέλ Μπορέ ισοφάρισε στο πιο δίκαιο 1-1.

Οι Γερμανοί άντεξαν στο ρυθμό της αντεπίθεσης για περίπου δέκα λεπτά. Η είσοδος του Γενς Πέτερ Χάουγκε βοήθησε σε αυτό, όμως από τη στιγμή που δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν άλλη μεγάλη ευκαιρία, το τέμπο μειώθηκε και έγινε σαφές ότι η παράταση θα ήταν η μοναδική έκβαση του 90λεπτου.

Ο Φαν Μπρόνκχορστ έριξε στη μάχη τον Σκοτ Άρφιλντ και λίγο αργότερα τον Τζέιμς Σαντς, ο Όλιβερ Γκλάσνερ έβαλε τον Κρίστιαν Γιάκιτς στο 90′ και στην παράταση τον Κρίστοφερ Λεντς. Τα φρέσκα πνευμόνια δεν βοήθησαν όμως, αφού η εικόνα ήταν δύο εξουθενωμένων ομάδων, που δεν είχαν καθαρό μυαλό για να ολοκληρώσουν μία επιθετική ενέργεια.

Ένα σουτ του Αϊντίν Χρούστιτς με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου της παράτασης κι ένα του Κρίστιαν Γιάκιτς λίγο αργότερα ήταν ό,τι καλύτερο είχαν να επιδείξουν οι Γερμανοί στον επιπλέον χρόνο. Στον αντίποδα, η Ρέιντζερς άφησε τις καλύτερες στιγμές της για το τέλος, μία διπλή ευκαιρία των Κεντ (απέκρουσε εξ επαφής ο Κέβιν Τραπ) και Στίβεν Ντέιβις (μακρινό σουτ που κόντραρε και βγήκε άουτ). Το 1-1 διατηρήθηκε μέχρι το 120′ και τα πέναλτι έδωσαν τη λύση.

Οι εκτελέσεις των περισσότερών παικτών των δύο ομάδων ήταν εξαιρετικές και δεν άφησαν περιθώρια στους δύο τερματοφύλακες. Όταν αυτό συνέβη, αρνητικός πρωταγωνιστής ήταν ο Άαρον Ράμσεϊ για τους Σκωτσέζους. Ο Ουαλός μπήκε αλλαγή στο 118′ μόνο και μόνο για τα πέναλτι, αλλά «νικήθηκε» από τον Τραπ. Όταν ο Μπορέ εκτέλεσε το δικό του πέναλτι, δεν άφησε περιθώριο στον ΜακΓκρέγκορ και έδωσε το τρόπαιο στην Άιντραχτ.

ΑΙΝΤΡΑΧΤ: Τραπ, Εντικά (101′ Λεντς), Τούτα (57′ Χασέμπε), Τουρέ, Κνάουφ, Ρόντε (89′ Γιάκιτς), Σοου (106′ Χρούστιτς), Κόστιτς, Καμάντα, Λίντστρεμ (71′ Χάουγκε), Μπορέ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*