Χριστίνα Χειλά Φαμέλη: Από τον «Σασμό» γίνεται «Ιφιγένεια» στην Επίδαυρο

Την Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη, ένα από τα κορυφαία κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, παρουσιάζει η 5η Εποχή Τέχνης σε συνεργασία με την Ars Aeterna. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Θέμης Μουμουλίδης.

Η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 19 και 20 Αυγούστου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου και θα πραγματοποιήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Στο ρόλο της Ιφιγένειας η Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη, μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της νέας γενιάς ηθοποιών, Λάζαρος Γεωργακόπουλος (Αγαμέμνων), Παντελής Δεντάκης (Πρεσβύτης – Αγγελιαφόρος), Ιωάννα Παππά (Κλυταιμνήστρα), Άκης Σακελλαρίου (Μενέλαος), Γιώργος Χρυσοστόμου (Αχιλλέας), Ιουλία Γεωργίου, Άλκηστις Ζιρώ, Σοφία Κουλέρα, Ειρήνη Λαφαζάνη, Ιωάννα Λέκκα, Λένα Μποζάκη, Αγγελική Νοέα και Σάντυ Χατζηιωάννου.

Ο "Σασμός" ταξίδεψε στα Ιωάννινα - Οι πρώτες φωτογραφίες από τα γυρίσματα |  news Ειδήσεις | Yupiii.gr

Λίγα λόγια για το έργο

Η Ιφιγένεια εν Αυλίδι είναι ένα βαθιά πολιτικό έργο. Η Ιφιγένεια θυσιάζεται για έναν μάταιο και καταστροφικό επεκτατικό πόλεμο. Όμως η μεγαλύτερη θυσία είναι η βίαιη ωρίμανση της ηρωίδας, που αδυνατεί να κατανοήσει τους λόγους που οδήγησαν τον πατέρα της να την προσφέρει στο μαχαίρι του μάντη.

Έπειτα από είκοσι χρόνια Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Ευριπίδης μοιάζει να αναρωτιέται: “είναι δυνατή μια αλλαγή παραδείγματος”; Δυόμιση χιλιάδες χρόνια αργότερα, και ενώ βιώνουμε τα πρώτα συμπτώματα ενός δυστοπικού μέλλοντος, που εμείς απεργαστήκαμε, αναρωτιόμαστε ακόμη: “είναι άραγε δυνατή μια αλλαγή παραδείγματος”;

Σε ολόκληρο το έργο το παρελθόν στοιχειώνει το παρόν, προμηνύοντας τα τρομερά μελλούμενα. Παρόν, παρελθόν και μέλλον συγχωνεύονται μέσα στο έργο, σε μια και μόνη ματωμένη πραγματικότητα.

Στην παράσταση, η σκηνοθετική ανάγνωση επιχειρεί τη δημιουργία δυο διαφορετικών χρονικών επιπέδων. Υπάρχει ο χρόνος του μέλλοντος, όπου διαδραματίζεται για μια ακόμη φορά η ίδια ιστορία, με τους ήρωες να συγκρούονται ανελέητα, σαν τίποτε να μη διδάχθηκαν, και το σύγχρονο παρόν, όπου μια συντροφιά νέων γυναικών (χορός) συναντιούνται με την ιστορία που γνωρίζουν καλά, και που αυτή τη φορά έρχεται από το μέλλον, σαν εφιάλτης. Όσο προχωρά το έργο, τα δύο επίπεδα συγκλίνουν, καθώς οι νέες γυναίκες του χορού συνειδητοποιούν ότι ίσως παρακολουθούν σκηνές από το δικό τους μέλλον.