ΣΥΡΙΖΑ: Έπαθε….Έμαθε;

Παρά το “πείσμα” των δημοσκοπήσεων που θέλουν μεγάλη τη διαφορά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, είναι εμφανές, από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, ότι αυτή η διαφορά μάλλον δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πολύ δε περισσότερο όταν το 10% όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές δεν εμφανίζονται να τον στηρίζουν σε όλες τις δημοσκοπήσεις από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι σήμερα.

 Λες και ως δια μαγείας το 1/3 των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ “χάθηκαν” από τις μετρήσεις, χωρίς να έχουν σαφώς μετακινηθεί σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Το 10 – 12% των αναποφάσιστων ίσως είναι μια απάντηση, ίσως όχι ….

Είναι επίσης εμφανές ότι η αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε όλους τους τομείς της δημόσιας σφαίρας, και ιδιαίτερα στον τομέα της Υγείας, δημιουργεί μια έντονη και αυξανόμενη δυσαρέσκεια η οποία βαθμιαία καταγράφεται. Φαίνεται ότι ο παραμορφωτικός φακός της πραγματικότητας από τα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης, άρχισε να θολώνει στα μάτια των πολιτών. Ο κόσμος άρχισε να θυμώνει χωρίς ωστόσο αυτός ο θυμός να μεταφράζεται σήμερα σε σαφές αντικυβερνητικό ρεύμα.

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το Μαξίμου επεξεργάζεται σενάρια εκλογικού αιφνιδιασμού μόλις κοπάσει η πανδημία. Ο Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να καβαλήσει στο “κύμα” του αναμενόμενου εμβολίου και της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης από το ταμείο ανάκαμψης για να πάει σε εκλογές, προκειμένου να περάσει τον επερχόμενο αρμαγεδώνα του μνημονίου Πισσαρίδη. Πριν εφαρμόσει σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Οι “γαλαντόμοι” Ευρωπαίοι εταίροι οι οποίοι σήμερα δε θέτουν περιορισμούς στις δαπάνες, πολύ σύντομα θα σφίξουν τα λουριά για το χρέος, για τα πλεονάσματα, για τα δημοσιονομικά ….

Εκλογές λοιπόν εν όψει, αργά ή γρήγορα. Και ως εκ τούτου τα ερωτήματα πέφτουν βροχή!!! Πώς θα πολιτευτούν τα κόμματα;

Ας επικεντρωθούμε στα δύο μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Εκτιμούμε ότι η ΝΔ δεν θα αλλάξει ατζέντα: Ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας έναντι του δημοσίου (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση, ιδιωτικοποιήσεις υποδομών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας), γενικώς η χώρα ως “αντιπαροχή”, νόμος και τάξη, ενίσχυση της διαπλοκής με τα ΜΜΕ, περιορισμός δικαιωμάτων, κλπ.

Σε επικοινωνιακό επίπεδο γιατί ν’ αλλάξει τακτική; Έχει την υπεροπλία στο μιντιακό σύστημα, τον “Γολιάθ” των ΜΜΕ. Ομάδα, υποσχέσεις και τακτική που κερδίζουν δεν τις αλλάζεις. Και κάτι ακόμα: Επειδή τους ξέφυγε μια φορά η κατάσταση από τα χέρια το 2015 θα κινήσουν θεούς και δαίμονες προκειμένου να μη ξαναπάθουν το ίδιο κάζο. Έχουν άλλωστε μακροχρόνια γκεμπελικού τύπου μαθητεία σε fake news, παράνομες ηχογραφήσεις, μικροπολιτική και παραπολιτική αγυρτεία…

Τα κρίσιμα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης τα έχει ο “ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική συμμαχία”, ο πολιτικός χώρος ο οποίος διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας σε ενεστώτα χρόνο.Θεωρούμε ότι απέκτησε εμπειρία από την κυβερνητική του θητεία. Διαλύθηκαν αυταπάτες μπροστά στα αδιέξοδα διαχείρισης των δομών του αστικού κράτους. Γνώρισε από μέσα τους μηχανισμούς, τους συσχετισμούς δύναμης, τα όρια κυβερνητικής δράσης, τις δυνατότητες παρέμβασης στα κέντρα εξουσίας. Διαπίστωσε το χάσμα μεταξύ διακηρύξεων και εφαρμοσμένης πολιτικής. Σε πολλά πέτυχε, σε άλλα όχι.

Ως εκ τούτου εκτιμούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αφού “έπαθε”, θα πρέπει να “έμαθε”. Το πόσο και τι “έμαθε” οφείλει να το δείξει στο δρόμο προς τις εκλογές. Όχι περιμένοντας τη φθορά της ΝΔ, όχι στη λογική του “ώριμου φρούτου”, αλλά προβάλλοντας θέσεις, πρόγραμμα, προοπτική, ώστε να κληθούν οι πολίτες να επιλέξουν θετικά, το καλύτερο δυνατό, και όχι το μη χείρον… Και επειδή ο “Γολιάθ” της πληροφόρησης βρίσκεται απέναντι, η σφεντόνα του “Δαβίδ” απαιτεί καλούς και έγκαιρους χειρισμούς!!!

Ερωτήματα λοιπόν για τρεις τομείς οι οποίοι, κατά τη γνώμη μας, είναι κομβικοί:

-Πόσο έτοιμος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στον κρίσιμο τομέα της Οικονομίας; Στην ενίσχυση της εργασίας με αύξηση του κατώτατου μισθού, στην μείωση της ανεργίας, σε παραγωγικές επενδύσεις του δημόσιου τομέα, στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας και της αγροτικής παραγωγής; στην αναδιάρθρωση της φορολογικής βάσης προς όφελος των εργαζομένων και των μικρομεσαίων στρωμάτων; Πώς θα φορολογήσει τον πλούτο των εχόντων και κατεχόντων; Πώς θα αντιμετωπιστεί η ασυδοσία των τραπεζών; το δημόσιο χρέος, τα δημοσιονομικά, τα πλεονάσματα;

-Πόσο έτοιμος είναι στην Κοινωνική πολιτική; Στην ουσιαστική ενίσχυση της Δημόσιας Παιδείας και Υγείας σε υποδομές, οργάνωση, προσωπικό, αποδοχές; Στην κοινωνική ασφάλιση και στο συνταξιοδοτικό; Στους κοινωνικά ευάλωτους; Πώς θα προστατεύσει τη λαϊκή κατοικία από την αρπακτικότητα των funds;

-Πόσο έτοιμος είναι σε ζητήματα εκδημοκρατισμού; Στον τομέα της κρατικής βίας και καταστολής; Στα δικαιώματα του πολίτη; Στην ενημέρωση; Στην απονομή δικαιοσύνης; Στο διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας;

Το πολίτευμα είναι δεδομένο: Αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σ’ αυτό το πλαίσιο ένα πολιτικό πρόγραμμα που στοχεύει σε ρίξεις και ανατροπές με ταξική μεροληψία υπέρ της εργασίας και της πλειονότητας των πολιτών, με μέτωπο απέναντι σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, απέναντι στο φασισμό, το ρατσισμό, τον εθνικισμό, με τις ιδέες και τα οράματα της κοινωνικής Αριστεράς, είναι δυνατό να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις. Δυνάμεις ικανές όχι μόνο να βάλουν φραγμό στον “αρμαγεδώνα” που προετοιμάζει ο “Μητσοτακισμός”, αλλά να αμφισβητήσουν έμπρακτα πλευρές του εκμεταλλευτικό συστήματος.

Η Αριστερά μαθαίνει από τις ήττες της. Έχει μάθει να περιμένει, να ωριμάζει η ίδια. Αρκεί να μην σαπίζει αναζητώντας τις ιδανικές συνθήκες ωρίμανσης αφήνοντας τον αντίπαλο να “παίζει” μόνος του. 

Για να πάρεις “πρωτάθλημα” πρέπει να τον κερδίζεις και στο δικό του “λασπωμένο” γήπεδο …   

Μαθηματικός