Πάμε κινηματογράφο: Τα θερινά επιμένουν… με ασιατικό love story και με Ντε Νίρο

Τα θερινά επιμένουν... με ασιατικό love story και με Ντε Νίρο
Με την αναστολή λειτουργίας των κλειστών αιθουσών, οι περισσότερες νέες ταινίες αναβλήθηκαν για καλύτερες μέρες (και νύχτες). Επιβιώνουν, για όσο ακόμα, τα θερινά σινεμά, μια γλυκύτατη πρεμιέρα από τη Σιγκαπούρη, μια κωμωδία με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο και οι Νύχτες Πρεμιέρας που ξεκινούν σήμερα.

Η εποχή της βροχής (Wet season, Σιγκαπούρη, Ταϊβάν, 2019, 103′) ★★★½☆

● σκηνοθεσία: Αντονι Τσεν
● ηθοποιοί: Γιαν Γιαν Γιέο, Τζια Λερ Κο

Αν ο Αντονι Τσεν εντυπωσίασε, το 2013, με τη διαπεραστική, διακριτική ματιά του στην ανθρώπινη κατάσταση με το «Ilo Ilo», την πρώτη ταινία από τη Σιγκαπούρη που βραβεύτηκε ποτέ στις Κάνες, με το νέο φιλμ του αποδεικνύει πόσο έχει ωριμάσει, πόσο επιτρέπει στην ευαισθησία το χιούμορ, χωρίς να χάσει ίχνος από την ευαισθησία του.

Είναι η εποχή των μουσώνων στη Σιγκαπούρη κι η βροχή δεν είναι κάθαρση – είναι μια άβολη υπενθύμιση όσων οι κάτοικοι δεν μπορούν να κάνουν. Στη ζωή της Λινγκ όλα είναι δυσλειτουργικά. Παρά τις επίμονες προσπάθειες εξωσωματικής, δεν μπορεί να μείνει έγκυος κι η υποψία της ότι ο άντρας της, απών ως επί το πλείστον, την απατά, δεν βοηθούν. Αντίθετα, είναι η μόνη που φροντίζει τον πεθερό της, έναν καταπονημένο, μη αυτοεξυπηρετούμενο γέροντα που δεν μιλά, αλλά το χαμόγελό του δείχνει σοφία. Στο σχολείο όπου δουλεύει ως δασκάλα, διδάσκει κινεζικά, τη γλώσσα που, λες, η Σιγκαπούρη έχει αποφασίσει ολοσχερώς να ξεχάσει και να αντικαταστήσει με αγγλικά. Οταν ένας από τους μαθητές της, ο έφηβος Γουεϊλούν, αρχίζει να δείχνει για τη Λινγκ το ενδιαφέρον που, ακριβώς, της λείπει, μεταξύ τους θα γεννηθεί μια τρυφερή σχέση ανθρωπιάς και σεβασμού. Ο Γουεϊλούν φυσικά είναι ερωτευμένος – θα μπορέσει η Λινγκ να κρατήσει τη συντροφιά και την αποδοχή που τόσο έχει ανάγκη, χωρίς να ξεπεράσει τα όρια;

Θέλει πολύ κόπο για μια ταινία να δείχνει τόσο απλή, όταν κάθε της στοιχείο, αισθητικό και σεναριακό, είναι τόσο λεπτά ισορροπημένο: από τα ζεστά χρώματα στα ρούχα, που λίγο γλυκαίνουν το αδιάκοπο γκρίζο της βροχής, μέχρι τα τόσο δραματικά και οικεία ζητήματα της ανθρώπινης ζωής, της γυναικείας θέσης και ιδιοσυγκρασίας, διατυπωμένα με μια γοητευτική ελαφρότητα, ένα μινιμαλιστικό χιούμορ ανάμεσα στα λίγα πρόσωπα που συνθέτουν μια καταχρηστική «οικογένεια». Κι ακόμα περισσότερο, για να μιλήσει, χαμηλόφωνα πάντα, ο Αντονι Τσεν για όλα τα ανθρώπινα – την πολιτική κατάσταση στη γειτονική Μαλαισία, την τρομακτική μοναξιά της σύγχρονης αστικής ζωής, την ανάγκη για πάση θυσία (ή όχι) τρυφερότητα – όλα αυτά για τα οποία οι άνθρωποι παλεύουν κι αγωνιούν, τη στιγμή που, σαν τους ξαφνικούς μουσώνες, η φύση θα κάνει ό,τι θέλει, θα διακόψει χωρίς να ρωτήσει την όποια σημαντική στιγμή. Μ’ έναν εφηβικό ρομαντισμό και μια χαρακτηριστικά ασιατική αίσθηση της εσωτερικότητας, η «Εποχή των βροχών» είναι από τις ταινίες που, προτού το αντιληφθείς, έχουν γίνει κομμάτι σου.

▶ ΑΛΟΜΑ, ΚΟΡΑΛΛΙ CINEMAX, ΛΙΛΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ

Ο πόλεμος στο σπίτι (The war with grandpa, ΗΠΑ, 2020, 94′) ★½☆☆☆

● σκηνοθεσία: Τιμ Χιλ
● ηθοποιοί: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Οουκς Φέγκλεϊ, Ούμα Θέρμαν

Ο παππούς Εντ κι ο εγγονός Πίτερ είναι πρώτοι φίλοι. Ως την ημέρα που ο Εντ εγκαθίσταται στο οικογενειακό σπίτι και παίρνει το δωμάτιο του Πίτερ. Ο μικρός θα κηρύξει πόλεμο για να πάρει πίσω τα κεκτημένα και ο Εντ θα αποδείξει πως δεν είναι αρκετά ώριμος για ν’ αρνηθεί. Προβλέψιμη φαρσοκωμωδία, όπου οι «πλάκες» δεν ξεπερνούν το σχολικό επίπεδο και, μάλιστα, σχολείο της δεκαετίας του ’80. Και, ναι, είναι πάντα ωραίο να βλέπεις τον Ρόμπερτ ντε Νίρο (και τους γύρω μικρότερους ρόλους, από την Ούμα Θέρμαν και την Τζέιν Σέιμουρ ώς τον Κρίστοφερ Γουόκεν), αλλά, όταν τόσο πρόσφατα τον είδες στον «Ιρλανδό», πώς να κάνεις κουράγιο;