Ο Παρτιζάνος του Πολυτεχνείου. Τίποτα δεν είναι ίδιο χωρίς εκείνον

Συγκλονίζει ο Μανώλης Γλέζος: Υπό καταρρακτώδη βροχή και με υψωμένη γροθιά κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο | LiFO

Μόνο ο θάνατος θα μπορούσε να στερήσει από τον Μανώλη Γλέζο τη φυσική του παρουσία στο χώρο του Πολυτεχνείου

Όταν τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στον 90χρονο Μ. Γλέζο με χημικά στο πρόσωπο και σωματική βία (φωτο – βίντεο) – Candia Doc

Τίποτα δεν είναι ίδιο χωρίς εκείνον. Από όλες τις πολιτικές εξελίξεις, τα κινήματα, τις κοινωνικές ζυμώσεις που διενεργούνται στο παρασκήνιο, λείπει το αποτύπωμα του. Πάντα και παντού παρών ήταν. Η πολιτική έχασε έναν σοφό, η κοινωνία έναν παθιασμένο υπερασπιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμιο της αδικίας και η δημοκρατία έχασε τον πιο πιστό της υπηρέτη. Να σε σέβονται οι πολιτικοί σου αντίπαλοι, αναγνωρίζοντας την πολύχρονη προσφορά σου, κι ας μάχεσαι μαζί τους καθημερινά. Αξία ανεκτίμητη!

Στη φετινή επέτειο του Πολυτεχνείου, μία από τις πιο λαμπερές και ένδοξες μέρες της ιστορίας μας, θα σημειωθεί μια ηχηρή απουσία. Αυτή του Μανώλη Γλέζου. Μόνο ο θάνατος θα μπορούσε να στερήσει απ’ αυτήν την προσωπικότητα την φυσική του παρουσία στο χώρο του Πολυτεχνείου, τιμώντας τους νεκρούς και, εν γένει, όσους αγωνίστηκαν για την κατάλυση της Χούντας των Συνταγματαρχών και την εδραίωση της δημοκρατίας. Ανάθεμα κι αν υπάρχει αστυνομικός που θα τολμούσε να του ζητήσει εξηγήσεις, πόσω μάλλον να του απαγορεύσει την είσοδο.

Παιδί ήταν όταν κατέβαζε δίχως φόβο την σημαία των Ναζί από την Ακρόπολη και θα δίσταζε σήμερα μπροστά στην εικόνα μιας αστυνομοκρατούμενης Αθήνας από τα ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη; Το βάρος της απουσίας του Μανώλη Γλέζου είναι πάνω από τις ειδικές εορταστικές συνθήκες που υποδεικνύει η ανεξέλεγκτη διασπορά του κορονοϊού, πάνω από κομματικές και συλλογικές αποφάσεις, πάνω από αντισυνταγματικά διατάγματα. Όλα τα επισκιάζει, όπως έκανε ανέκαθεν στο διάβα του.

Στις σημερινές πολιτικές συνθήκες που έχει επέλθει η χώρα, πόσο αναγκαία θα ήταν η πολιτική του σοφία, το θάρρος και η παιδική του καλοσύνη;

Σήκω Μανώλη, για να δεις πως με πρόφαση την πανδημία προωθούν την κρατική καταστολή, δίνοντας λευκές επιταγές βιαιότητας στους αστυνομικούς που ξυλοκοπούν ανήλικους σε κάθε ευκαιρία.

Σήκω Μανώλη, για να δεις το διάταγμα που ψήφισε η Χούντα των Συνταγματαρχών περί απαγόρευσης συναθροίσεων να εφαρμόζεται σήμερα από μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, τοποθετώντας την ελευθερία του συνέρχεσθαι, ενός συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος των πολιτών, στον πάγο.

Σήκω Μανώλη, για να δεις την υποκρισία που κρύβεται πίσω από την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου, δήθεν για λόγους υγείας, την ίδια ώρα που επί μήνες συνωστίζονταν εκατοντάδες πολίτες σε μετρό και λεωφορεία και που τα κόμματα καλούσαν σε εκδηλώσεις υπό την πλήρη χρήση των προβλεπόμενων υγειονομικών μέτρων.

Σήκω Μανώλη, για να δεις τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς να ενώνουν τις δυνάμεις τους, παραμερίζοντας κόντρες και μνημόνια, υπογράφοντας κοινή ανακοίνωση, ενάντια στον αυταρχισμό της κυβέρνησης.

Σήκω Μανώλη, για να δεις το ιστορικό κόμμα της κεντροαριστεράς να αυτο-απομονώνεται, αρνούμενο να συνυπογράψει την κοινή ανακοίνωση, με την πολιτική του ισχύ και επιρροή διαρκώς να συρρικνώνεται.

Ποιος δεν έχει αντικρίσει την συγκλονιστική εικόνα του Μανώλη Γλέζου με υψωμένη γροθιά, υπό καταρρακτώδη βροχή, να καταθέτει στεφάνι στο χώρο του Πολυτεχνείου; Το 2017 συνέβη, μα η φωτογραφία συνεχίζεται να αναπαράγεται ακόμη και σήμερα και θα αναπαράγεται για δεκάδες χρόνια.

Το Πολυτεχνείο μας δείχνει τον δρόμο της αντίστασης και της διεκδίκησης. Στους συμμετέχοντες του, φοιτητές και μη, χρωστάμε την ελευθερία μας. Ευτυχώς βρέθηκαν μερικοί ρομαντικοί τρελοί, αψηφώντας τους κινδύνους, που κοίταξαν το φασιστικό τέρας κατάματα και το τσάκισαν. Σε μια στιγμή που η κυβέρνηση επιθυμεί την καταστολή δικαιωμάτων, η επέτειος της 17 Νοέμβρη μας υπενθυμίζει την δυναμική που αναπτύσσουν οι ενωμένοι άνθρωποι. Την ιστορία την γράφουν οι ανυπότακτοι λαοί. Τα πνεύματα του Μανώλη Γλέζου και των υπολοίπων πεσόντων εντός και εκτός του ιστορικού χώρου, θα στοιχειώνουν στον αιώνα τον άπαντα το Πολυτεχνείο, δείχνοντας μας τον δρόμο που πρέπει να βαδίζουμε. Χρέος μας να τον ακολουθούμε ώστε η δημοκρατία να βγαίνει πάντα νικήτρια…

Θεόκριτος Αργυριάδης

*Ο Θεόκριτος Αργυριάδης είναι φοιτητής Πολιτικών Επιστημών στο ΔΠΘ