Μένουμε Σπίτι» Και εκείνοι που δεν έχουν;

Η καμπάνια «Μένουμε σπίτι» για την προστασία από τον κορονοϊό, δεν περιλαμβάνει τους ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι για να μείνουν. Αυτή είναι η υποκρισία της κοινωνίας που εθελοτυφλεί και γυρνάει την πλάτη στους άστεγους που βιώνουν ακραία φτώχεια και θεωρούνται  ευάλωτα άτομα.

Καλή η καμπάνια ενημέρωσης  «Μένουμε σπίτι» για την πρόληψη κατά του κορονοϊού. Ισχύει όμως για όλους αυτό; Μάλλον όχι. Δυστυχώς το ζήτημα των αστέγων δεν αποτελεί ένα φαινόμενο των ημερών. Δεν είναι καινούρια η εικόνα ανθρώπων να κοιμούνται σε πεζοδρόμια, πλατείες και παγκάκια. Δεν αποτελεί, σίγουρα, μία κατάσταση του παρόντος, και ειδικά αυτές τις ημέρες με την πανδημία του φονικού κορονοϊου όπου οι συμπολίτες μας περιπλανώνται και  αναζητούν με κάθε τρόπο όποια βοήθεια μπορεί να τους προσφερθεί. Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι οι άστεγοι στην Ελλάδα δεν ορίζονται ως μία από τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού.

Οπότε για ποια καμπάνια μιλάμε για όλους «Μένουμε σπίτι»; Μάλλον για όλους εμάς που δεν είμαστε «κοινωνικά αποκλεισμένοι», που δεν είμαστε οι αόρατοι άνθρωποι που το πρωί κοιμόμαστε κάτω από ένα χαρτόνι και το βράδυ κυκλοφορούμε σαν φαντάσματα.  Γιατί  άλλο μένουμε σπίτι με την ζέστη, το φαγητό την οικογένεια το ίντερνετ και τα συνδρομητικά κανάλια, κι άλλο είμαστε «Μένουμε μόνοι στο δρόμο», άρρωστοι, χωρίς οικογένεια και το σπουδαιότερο χωρίς ενημέρωση για το τι συμβαίνει με την πανδημία.

Γι αυτό και δεν έχει και πολύ σημασία η καμπάνια «Μένουμε σπίτι», όπου διάφοροι σελεμπριτις με χαζές αναρτήσεις και spot στα social κάνουν για να παρακινήσουν τον κόσμο να μείνει σπίτια του, για να προστατευτεί από τον κορονοϊο. Γιατί καμία καμπάνια δεν βγήκε για αυτούς, κανένα τηλεοπτικό σποτ δεν έλεγε: «Ολοι μαζί μπορούμε… για βοηθήσουμε τους άστεγους»’, ούτε καμιά κα Μαρέβα δεν έκανε ανάρτηση να παροτρύνει τον κόσμο σε εθελοντισμό και συγκεντρωθούν ορισμένα πράγματα για όλους αυτούς τους αβοήθητους συνανθρώπους μας. μετά από τον ”αφανισμό” που έκαναν τις τελευταίες ημέρες  στα τρόφιμα και στα αντισηπτικά, στα σούπερ μάρκετ, όλοι εμείς οι ταλιμπάν πολιτισμένοι Α’ κατηγορίας πολίτες αυτής της χώρας.

Και δεν φτάνει μόνο η συγκινητική προσπάθεια (εδώ δεν θέλει χειροκρότημα;) από την κινητή μονάδα των «Γιατρών του Κόσμου» που πραγματοποίησε αυτές τις ημέρες επιτόπιες παρεμβάσεις σε όλες την Περιφέρεια της Αθήνας και του Πειραιά, προκειμένου να βοηθήσει τους αστέγους που κοιμούνται σε υπνόσακους και χαρτόκουτα και δεν έχουν ούτε πληροφόρηση για τον κοροναϊό, ούτε προστατευτικά μέσα.

Κάποιος πολύ κυνικά θα πει: «Ρε γά…..σέ μας με δαύτους, έτσι κι αλλιώς με το ένα πόδι στον τάφο είναι», γιατί προσφανώς κοιτάει την πάρτη του και το πως θα την βγάλει καθαρή από το να μην το χτυπήσει η πανδημία. Όταν όμως περάσει η κρίση του κορονοϊου, ακόμα και εκείνος που θα βρεθεί να το πει αυτό, ίσως να βρεθεί στην θέση ενός από αυτούς τους ανθρώπους… καθώς κάποιοι, ίσως λέω ίσως…  να έχουν χάσει τη δουλειά τους με πρόσχημα την πανδημία (σ.σ και όχι τώρα, αλλά  μετά την κρίση καθώς οι εργοδότες θα θέλουν να βγάλουν τα σπασμένα στις πλάτες των εργαζομένων), και ίσως κάποιοι να  βρεθούν στον δρόμο, από τα ”κόκκινα δάνεια”

Το μόνο σίγουρο ότι μετά την κρίση της πανδημίας θα αισθανόμαστε τύψεις πού όταν μπορούσαμε δεν βοηθήσαμε αυτούς τους ανθρώπους, δεν έγινε καμιά καμπάνια… για εκείνους, και θα είναι αργά… Πολύ απλά  θα βυθιστούμε ξανά στην ουτοπική καθημερινότητα μας που θα συμπεριλαμβάνει και ένα νέο κύμα ύφεσης και θα έχουμε χάσει ολοκληρωτικά την ανθρωπιά μας «μένοντας στο σπίτι» κι αδιαφορώντας για αυτούς του ανθρώπους. 

Εν κατακλείδι όλες αυτές η καμπάνιες του τύπου «Μένουμε σπίτι»-που σωστά γίνονται- είναι  από αυτές όπου φαίνεται η απεγνωσμένη προσπάθεια του ανθρώπου να βρει μια στάλα ανθρωπιάς, σε έναν φουρτουνιασμένο ωκεανό ανισοτήτων, μισαλλοδοξίας, ρατσισμού και απανθρωπιάς.  

Δεν υπάρχει φάρμακο ακόμα για τον κορονοϊό, την παρούσα χρονική στιγμή, όμως «φάρμακο» για να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους  και να τους προστατέψουμε  από τον ιό υπάρχει και λέγεται αλληλεγγύη»

 

Βαγγέλης Σπυράκης