Κορονοϊός: Οι νεκροί από την πανδημία στη Γαλλία ξεπέρασαν τους 60.000 – «Δεν μιλάς ποτέ γι’ αυτόν»: Ο μυστικός στρατός-επιλέκτων του Ερντογάν έχει μόνο έναν πελάτη – «Πτήσεις θανάτου»: Το κίνημα των Μητέρων που αποκάλυψε το πιο αποτρόπαιο μυστικό μιας δικτατορίας

Με βάση τα δεδομένα που ανακοινώθηκαν την Παρασκευή, καταγράφηκαν 610 νέοι θάνατοι μέσα σε 24 ώρες, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των θυμάτων στα 60.229 από τον περασμένο Μάρτιο

Οι νεκροί από την πανδημία του νέου κορονοϊού στη Γαλλία ξεπέρασαν σήμερα, για πρώτη φορά, το ψυχολογικό όριο των 60.000, σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας. Οι υγειονομικές Αρχές ανησυχούν εδώ και πολλές ημέρες ότι η πανδημία θα επανακάμψει δριμύτερη, λίγες ημέρες πριν από την έναρξη της εορταστικής περιόδου των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Με βάση τα δεδομένα που ανακοινώθηκαν την Παρασκευή, καταγράφηκαν 610 νέοι θάνατοι μέσα σε 24 ώρες, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των θυμάτων στα 60.229 από τον περασμένο Μάρτιο. Τα νέα κρούσματα ανέρχονται σε 15.674, αριθμός μειωμένος σε σύγκριση με την Παρασκευή (18.254) αλλά υψηλότερος σε σχέση με την περασμένη Παρασκευή, όταν είχαν πέσει στα 13.406.

 

«Δεν μιλάς ποτέ γι’ αυτόν»: Ο μυστικός στρατός-επιλέκτων του Ερντογάν έχει μόνο έναν πελάτη

«Δεν μιλάς ποτέ γι’ αυτόν»: Ο μυστικός στρατός-επιλέκτων του Ερντογάν έχει μόνο έναν πελάτη

Μια «ανεξάρτητη» στρατιωτική οργάνωση στην υπηρεσία του «σουλτάνου»

Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα της Sadat διαβάζει κανείς ότι πρόκειται για μια οντότητα που παρέχει υπηρεσίες «Διεθνούς Αμυντικής Συμβουλευτικής». Ωστόσο δεν μπορεί να μην παρατηρήσει την τεράστια τουρκική σημαία που κυματίζει στο background και κατά κάποιο τρόπο διαψεύδει τον όρο «διεθνής». Και αν πιστέψουμε όσα κατά καιρούς έχουν γραφτεί στον ευρωπαϊκό και αμερικανικό Τύπο, δεν είναι τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από έναν στην πραγματικότητα ιδιωτικό στρατό τον οποίο ελέγχει ο Ταγίπ Ερντογάν.

Όπως λένε, η Σαντάτ είναι το «μακρύ χέρι» του Τούρκου προέδρου, που αναλαμβάνει δράση κατά την διάρκεια συρράξεων στις οποίες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εμπλέκεται η γειτονική χώρα. Δηλαδή στην Συρία, την Λιβυή, περιοχές του Κουρδιστάν ή –πιο πρόσφατα- στην διαμάχη μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί και δια της επίσημης οδού ερωτηματικά για την σύσταση, την λειτουργία και την δράση της. Όμως στην πολιτική, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για την διεθνή σκηνή, οφείλει κανείς να είναι πολύ προσεχτικός και μετρημένος όταν κάνει τέτοιου τύπου αποκαλύψεις ή καταγγελίες.

Σύμφωνα πάντως με την επίσημη εκδοχή, η Σαντάτ ιδρύθηκε το 2012. Ακριβώς την ίδια περίοδο που είχε ξεσπάσει η «Αραβική Άνοιξη» η οποία συνεπήρε τον αραβικό κόσμο και απειλούσε να ρίξει κυβερνήσεις και καθεστώτα που θα έφερναν (όπως και έγινε) τεράστιες ανακατατάξεις στην περιοχή. Τα παραδείγματα του τι συνέβη σε Λιβύη, Συρία και Αίγυπτο –μεταξύ άλλων- είναι απολύτως ενδεικτικά.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον και με τον ISIS να ετοιμάζεται να εισέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, εμφανίστηκε από το πουθενά η συγκεκριμένη εταιρεία. «Τέκνο» του απόστρατου ταξίαρχου Αντνάν Τανριβερντί, ο οποίος αποστρατεύτηκε το 1996, έχοντας να αντιμετωπίσει κατηγορίες ότι ήταν φανατικός ισλαμιστής και πολέμιος του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Μια θέση που ερχόταν σε ευθεία αντιπαράθεση με την απόφαση της χώρας από την εποχή του Κεμάλ να αφήσει πίσω της την απόλυτη σύνδεση με το Ισλάμ και να πορευτεί με κοινοβουλευτική δημοκρατία στο μέλλον.

Όταν ο Ερντογάν άρχιζε να βάζει «νερό στο κρασί» αυτής της μέχρι τότε πάγιας στάσης της Τουρκίας και να αυτοανακηρύσσεται σε προστάτη των μουσουλμάνων της Ευρώπης, ο Αντνάν πήρε ξανά το… όπλο του. Επικεφαλής μιας ηγετικής ομάδας 23 πρώην αξιωματικών από όλα τα σώματα, επανήλθε στο προσκήνιο μετά το αποτυχημένο «πραξικόπημα»-παρωδία κατά του Ερντογάν και το 2012 ίδρυσε την Σαντάτ, δίνοντας «δουλειά» σε πολλούς στρατιωτικούς τους οποίους στρατολόγησε ως μισθοφόρους.

Και έκτοτε ξεκίνησε την δράση της χωρίς ποτέ να γίνει σαφές ποιες είναι οι υπηρεσίες που παρέχει και ποιο το πελατολόγιό της. Ίσως επειδή έχουν δίκιο αυτοί που υποστηρίζουν ότι έχει μόνο έναν πελάτη ο οποίος ταυτόχρονα είναι και το αφεντικό της. Τον Ταγίπ Ερντογάν.

Δεν υπάρχει σύρραξη στην ευρύτερη περιοχή τα τελευταία χρόνια που να μην έχει πραγματοποιηθεί κάποια (ανώνυμη ή επώνυμη) καταγγελία για εμπλοκή της Σαντάτ, όχι με την μορφή παροχής συμβουλών άμυνας όπως υποστηρίζει, αλλά ως μια παραστρατιωτική οργάνωση. Ως ένα παρακλάδι του στρατού που δρα παράλληλα, συνήθως εν αγνοία του, και μόνο κατόπιν εντολών του ίδιου του προέδρου.

Οι πρώτοι που μίλησαν ανοιχτά για αυτήν ήταν οι Κούρδοι. Αυτός ο λαός με την τραγική μοίρα του να μην έχει δικό του κράτος παρά το γεγονός ότι αριθμεί πάνω από 30.000.000 πολίτες είδε για πρώτη φορά τους άντρες της Σαντάτ να δρουν παράλληλα με τον τακτικό τουρκικό στρατό εναντίον του PKK, αναλαμβάνοντας κυρίως την «βρόμικη» δουλειά, τρομοκρατώντας τα κουρδικά χωριά, σκοτώνοντας και καίγοντας τα πάντα.

Το θέμα έφτασε μέχρι την Βουλή, αλλά τεχνηέντως αποσιωπήθηκε και θάφτηκε. Όπως άλλωστε συνέβη και λίγο καιρό αργότερα όταν ξανά στο τουρκικό κοινοβούλιο τέθηκαν ερωτήματα για την δράση της Σαντάτ στην Συρία και τις σχέσεις της με τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Την ίδια περίπου περίοδο που Τούρκοι κατηγορήθηκαν για στενούς δεσμούς με το ISIS, που περιελάμβαναν λαθρεμπόριο όπλων και καυσίμων και την διοχέτευσή τους στους Τζιχαντιστές

Με τον Ερντογάν όμως να γίνεται μέρα με την μέρα πιο ισχυρός και αυταρχικός και να φτάνει στο σημείο να αλλάζει το Σύνταγμα και να αποκτά υπερεξουσίες, είναι δύσκολο να μιλήσεις ανοιχτά στην Τουρκία για την Σαντάτ. Αποτελεί μεγάλο ρίσκο να πας κόντρα στον «σουλτάνο», όπως άλλωστε μαρτυρούν και οι χιλιάδες φυλακισμένοι πολιτικοί αντίπαλοι ή στρατιωτικοί κατά την διάρκεια της παραμονής του στην εξουσία. Ιδιαίτερα –δε- μετά το πραξικόπημα στην καταστολή του οποίου φέρεται να έπαιξε καθοριστικό ρόλο η οργάνωση.

Επομένως, τα τελευταία χρόνια όποιος μιλά για αυτήν, το κάνει συνήθως ανώνυμα και μέσω διαδικτύου. Εκεί γίνονται συχνές αναφορές για τα έργα και τις ημέρες της που περιλαμβάνουν εκπαίδευση στρατιωτών, μαχητών, πρακτόρων της ΜΙΤ σε μη συμβατικό πόλεμο, αλλά και συμμετοχή σε διενέξεις μέσω μισθοφόρων. Φυσικά, από την πλευρά της η Σαντάτ αρνείται τα πάντα και επιμένει ότι απλά παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες. Πού είναι το κακό σε αυτό;

 

«Πτήσεις θανάτου»: Το κίνημα των Μητέρων που αποκάλυψε το πιο αποτρόπαιο μυστικό μιας δικτατορίας

«Πτήσεις θανάτου»: Το κίνημα των Μητέρων που αποκάλυψε το πιο αποτρόπαιο μυστικό μιας δικτατορίας
Απ’ το 1977 έως το 2006 στην ίδια πλατεία για να λογοδοτήσουν οι ένοχοι στη δικαιοσύνη

Δύο χρόνια μετά την παλινόρθωση της ελληνικής Δημοκρατίας, η Αργεντινή βυθιζόταν στην πιο σκοτεινή περίοδο της ιστορίας της, κληρονομώντας στην κοινωνία της τραύματα που παραμένουν ανοιχτά έως σήμερα.

Το στρατιωτικό πραξικόπημα με ηγέτη τον Χόρχε Βιδέλα, που ανέτρεψε την Ισαμπέλ Περόν, εγκαθίδρυσε μία από τις σκληρότερες δικτατορίες στον «δυτικό» κόσμο, η οποία επιδόθηκε σε λυσσαλέους διωγμούς των αντιφρονούντων. Υπολογίζεται ότι πάνω από 30.000 ήταν οι δολοφονηθέντες και οι αγνοούμενοι της επτάχονης δικτατορίας (1976-1983), ενώ δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βασανίστηκαν, σε ένα καθεστωτικό σχέδιο φίμωσης κάθε αντίθετης φωνής, που έμεινε στην ιστορία ως «βρόμικος πόλεμος».

«Πτήσεις θανάτου»: Το κίνημα των Μητέρων που αποκάλυψε το πιο αποτρόπαιο μυστικό μιας δικτατορίας

Remaining Time-0:12
Fullscreen
Unmute

Ο Χόρχε Βιδέλα

Η αντίσταση του λαού – κυρίως αριστερών φρονημάτων – ήταν μεγάλη, με αντάρτικο και ένοπλες συγκρούσεις, αλλά το πιο γνωστό και μακροβιότερο από τα κινήματα που γεννήθηκαν ως αντίδραση στη δικτατορία του Βιδέλα ήταν καθ’ όλα ειρηνικό. Ήταν το κίνημα «των Μητέρων της Πλατείας Μαΐου», που αναζητούσαν την αλήθεια για τα απαχθέντα και εξαφανισμένα παιδιά τους.

Ήταν 30 Απριλίου του 1977 όταν 14 γυναίκες συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία του Μάη, έξω από το Προεδρικό Μέγαρο, στο Μπουένος Άιρες. Ζητούσαν να μάθουν πληροφορίες για την τύχη των αγνοούμενων παιδιών τους, που είχαν απαχθεί από τις στρατιωτικές δυνάμεις. Αν και διατάχθηκαν να διαλυθούν, οι θαρραλέες μητέρες ξεκίνησαν να περπατούν πιασμένες χέρι-χέρι γύρω από την πλατεία. Το κίνημα μεγάλωνε διαρκώς και ανά μία εβδομάδα όλο και περισσότερες γυναίκες συνέρρεαν στο ίδιο σημείο, συμμετέχοντας στις διαμαρτυρίες. Την ίδια ώρα, όλο και περισσότεροι ακτιβιστές και πολιτικοί αντίπαλοι της χούντας «εξαφανίζονταν», χωρίς καμία επίσημη πληροφόρηση.

«Πτήσεις θανάτου»: Το κίνημα των Μητέρων που αποκάλυψε το πιο αποτρόπαιο μυστικό μιας δικτατορίας

Σιγά – σιγά οι γυναίκες έγιναν χιλιάδες, με κοινό χαρακτηριστικό τις εμβληματικές λευκές μαντίλες που φορούσαν στο κεφάλι τους και ανέγραφαν το όνομα του κάθε παιδιού. Ενώ στην αρχή κάθε μητέρα έδειχνε τη φωτογραφία του δικού της παιδιού, προϊόντος του χρόνου κατέληξαν να ανταλλάσσουν φωτογραφίες, συνθηματολογώντας ότι «κάθε μια από εμάς είναι μητέρα όλων των παιδιών μας».

Το κίνημα δεν πτόησε ούτε η στυγνή δολοφονία τριών εξ’ αυτών. Καθώς η δράση τους είχε αρχίσει να προσελκύει τη διεθνή προσοχή, το καθεστώς αποφάσισε να αντιδράσει δυναμικά, με τη προσφιλή αποτρόπαια τακτική του. Δεν έμπαινε στη διαδικασία συλλήψεων και απόδοσης κατηγοριών, αλλά ξεμπέρδευε υπογείως, απλώς εξαφανίζοντας όσους έκρινε ότι το υπονομεύουν. Τρία από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος, οι Αζουτσένα Βιγιαφλόρ ντε Βινθέντ, Μαρί Πόνσε ντε Μπιάνκο και Εστέρ Μπαγιεστρίνο ντε Καρεάγα, απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν, πιθανόν με τον τρόπο που αποκαλύφθηκε ότι είχαν πεθάνει και τα παιδιά τους.

Η δικτατορία κατέρρευσε μετά τον ταπεινωτικό για την Αργεντινή πόλεμο των Νήσων Φόκλαντ (1982), αλλά το κίνημα των μητέρων παρέμεινε ενεργό για άλλα 24 χρόνια (!), απαιτώντας να λάμψει η αλήθεια για τα παιδιά τους και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι. Η άκαμπτη στάση τους συνέβαλε καταλυτικά στη προσαγωγή σε δίκη των εμπλεκόμενων στρατιωτικών και στην καταδίκη εκατοντάδων εξ’ αυτών.

«Πτήσεις θανάτου»: Το κίνημα των Μητέρων που αποκάλυψε το πιο αποτρόπαιο μυστικό μιας δικτατορίας

Κατά τη διάρκεια αυτών των δικών, αποκαλύφθηκε η κτηνώδης πρακτική με την οποία το καθεστώς έκλεινε τους λογαριασμούς του με όσους θεωρούσε αντιφρονούντες. Ήταν οι λεγόμενες «πτήσεις θανάτου». Έβαζαν τους απαχθέντες σε αεροπλάνα και ελικόπτερα και τους έριχναν ναρκωμένους στα νερά του Ατλαντικού ώστε να χαθούν για πάντα τα ίχνη τους.

Παρά τις τρομερές αποκαλύψεις και την καταδίκη του Βιδέλα και αρκετών συνεργατών του σε ισόβια κάθειρξη το 1985, ο νομικός αγώνας των χουντικών για «άφεση αμαρτιών» καθιστούσε ορατό τον κίνδυνο απελευθέρωσής τους. Έτσι κι έγινε, καθώς το 1990 ο πρόεδρος Κάρλος Μένεμ απένειμε χάρη στον Βιδέλα και σε άλλα προβεβλημένα στελέχη του πραξικοπήματος, με την αιτιολογία ότι έπρεπε η χώρα να κοιτάξει, ενωμένη, μπροστά, αφήνοντας πίσω της τις πληγές που προκάλεσε ο διχασμός!

Η εξέλιξη αυτή θέριεψε ξανά το κίνημα των μητέρων, που στο μεταξύ είχε ενισχυθεί από το κίνημα των «γιαγιάδων». Επρόκειτο για τις μητέρες νεαρών γυναικών, που είχαν φυλακιστεί ή απαχθεί ενώ ήταν έγκυες. Το καθεστώς Βιδέλα είχε βρει ακόμη ένα τρόπο να καινοτομήσει σε όρους θηριωδίας, επιδιδομένο σε ένα φρικιαστικό παιδομάζωμα. Άρπαζε τα βρέφη των γυναικών που προόριζε για φυλάκιση ή δολοφονία και τα έδινε για υιοθεσία σε άτεκνα ζευγάρια φιλοκαθεστωτικών στρατιωτικών και αστυνομικών. Υπολογίζεται ότι περίπου 500 μωρά άλλαξαν χέρια και μέσω της δράσης της η οργάνωση είχε καταφέρει να βρει 114 παιδιά έως το 2014.

Το 1995 η κυβέρνηση Μένεμ πρόσφερε στις μητέρες 100.000 δολάρια ως αποζημίωση για κάθε αγνοούμενο, ώστε να συμβιβαστούν και να «κηρύξουν» τη λήξη της μακράς περιόδου διαδηλώσεων. Η πρόταση όμως απορρίφθηκε με σύνθημα ότι «το αίμα που χύθηκε δεν είναι διαπραγματεύσιμο».

«Πτήσεις θανάτου»: Το κίνημα των Μητέρων που αποκάλυψε το πιο αποτρόπαιο μυστικό μιας δικτατορίας

Η πλατεία Μαΐου παρέμεινε τόπος συγκέντρωσης για τα επόμενα 11 χρόνια, αν όχι κάθε εβδομάδα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Το 2006 οι ακτιβίστριες μητέρες πραγματοποίησαν την τελευταία συγκέντρωση τους, αναγνωρίζοντας την προσφορά του τότε προέδρου Νέστορ Κίρχνερ, ο οποίος καθαίρεσε όσους στρατιωτικούς είχαν ενεργό ρόλο στη χούντα και άνοιξε ξανά το φάκελο του Βιδέλα. Ο δικτάτορας είχε συλληφθεί εκ νέου το 1998 για την υπόθεση της απαγωγής των βρεφών και είχε τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό, ο Κίρχνερ όμως είχε σκοπό να τον στείλει ξανά στη φυλακή. Το 2007 η προεδρική χάρη που είχε λάβει κηρύχθηκε αντισυνταγματική και το Δεκέμβριο του 2010 καταδικάστηκε εκ νέου σε ισόβια κάθειρξη για τα εγκλήματά του. Ο Βιδέλα πέθανε τον Μάιο του 2013 σε φυλακή του Μπουένος Άιρες, σε ηλικία 87 ετών, έχοντας καταδικαστεί ένα χρόνο πριν σε επιπλέον 50 χρόνια κάθειρξης για τη συμμετοχή του στις απαγωγές βρεφών.

Ήταν η ελάχιστη δικαίωση για τις «Μητέρες της Πλατείας Μαΐου», παράλληλα όμως και η εδραίωση τους στις συνειδήσεις όλων ως το απόλυτο σύμβολο αντίστασης στους αντιδικτατορικούς αγώνες της Λατινικής Αμερικής.