«Εξ όνυχος τον λέοντα» και «εξ απαλών ονύχων»… Τάσος Παππάς

Συχνά μπερδευόμαστε με τις δύο αυτές φράσεις του τίτλου επειδή και στις δύο υπάρχει η λέξη όνυχας, δηλαδή το νύχι. Εχουν όμως διαφορετικό περιεχόμενο. Η πρώτη σημαίνει ότι από μια μικρή ένδειξη μπορείς να καταλάβεις τον χαρακτήρα ή την ποιότητα του άλλου (πρόσωπο, συλλογικότητα), η δεύτερη σημαίνει ότι από πολύ μικρή ηλικία έχει την ίδια συμπεριφορά. Θα πείτε, τι τον έπιασε αυτόν και ασχολείται σαββατιάτικα με τέτοια πράγματα. Δεν υπάρχουν στην επικαιρότητα σοβαρά θέματα που αφορούν την κοινωνία, ταλαιπωρούν τους πολίτες και δημιουργούν ανησυχίες; Υπάρχουν βεβαίως. Και να θέλεις, δεν γίνεται να αδιαφορήσεις.

Υπάρχουν όμως και ορισμένα ζητήματα που δείχνουν, και μπορεί όντως να είναι ασήμαντα, ωστόσο κάποιες φορές από τις λεπτομέρειες μιας υπόθεσης φωταγωγούνται οι δυο φράσεις. Επειδή όμως δεν θέλω να μπω στα χωράφια του φίλου Γιάννη Χάρη, ο οποίος τα οργώνει με συνέπεια και επιμέλεια εδώ και χρόνια -τα τελευταία εννιά από διπλανή σελίδα- εξηγούμαι: στην «Εφημερίδα των Συντακτών» την Πέμπτη (21-7-2021) δημοσιεύθηκε το ρεπορτάζ του συναδέλφου Στέργιου Ζιαμπάκα με τον τίτλο «Τροπολογίες της νύχτας, εξυπηρετήσεις της μέρας». Αντιγράφω:

«Ενα ρουσφέτι-χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίληψης της σημερινής κυβέρνησης και των προσκείμενων σε αυτήν αυτοδιοικητικών αρχών, τόσο για θέματα προστασίας του περιβάλλοντος όσο και παραγωγής νόμων, περιλαμβάνει μία από τις δύο βραδινές -για άλλη μια φορά- τροπολογίες που κατέθεσε το υπουργείο Περιβάλλοντος στο νομοσχέδιό του για τη διαχείριση των αποβλήτων. Με το άρθρο 4 της εν λόγω τροπολογίας, τροποποιείται νόμος του 1979, δηλαδή μια νομοθετική “μήτρα” δεκαετιών, για το ποιες επεμβάσεις επιτρέπονται σε πάρκα και άλση. Στις επιτρεπόμενες κατασκευές και δραστηριότητες, προστίθενται έργα κοινής ωφέλειας, συμπεριλαμβανομένων και υπόγειων υδατοδεξαμενών, δραστηριότητες εστίασης και ήπιας αναψυχής, αλλά και η ανέγερση μικρών ναών “μέγιστου εμβαδού βάσης 15 τ.μ.”. Είναι προφανές ότι ευνοείται η εμπορευματοποίηση δημόσιων χώρων πρασίνου (βλ. εστίαση) όλων των πόλεων. Αλλά, προς τι η αναφορά για μικρούς ναούς;

Η απάντηση βρίσκεται στο Γαλάτσι, στο Αλσος Βεΐκου. Τον περασμένο Γενάρη, στη διάρκεια της καραντίνας, ο δήμαρχος της πόλης -και πρόεδρος της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Αττικής- Γ. Μαρκόπουλος, τοποθέτησε αυθαίρετα έναν προκάτ ναΐσκο σε χαρακτηρισμένη ως δασική έκταση του άλσους. Καταγγέλλοντας την καταπάτηση του δάσους, κάτοικοι προσέφυγαν στις αρμόδιες αρχές. Επειτα από αυτοψία στο σημείο, τον περασμένο Απρίλη η Πολεοδομία και η Διεύθυνση Δασών της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής επέβαλαν πρόστιμο στον Δήμο Γαλατσίου ύψους 12.500 ευρώ και εξέδωσαν οδηγία κατεδάφισης του αυθαίρετου.

Οπως είχε εκ του νόμου δικαίωμα, ο δήμαρχος προσέφυγε κατά των αποφάσεων. Στην αρχή της υπόθεσης είχε παραδεχθεί ότι ο ναΐσκος ήταν αυθαίρετος και, λέγοντας ότι κατά τον ίδιο τρόπο νομιμοποιήθηκε το σύνολο των εγκαταστάσεων του Αλσους Βεΐκου, ξεκαθάριζε ότι θα επιμείνει στην προσπάθειά του να τον νομιμοποιήσει. Μήπως εννοούσε ότι θα απευθυνθεί στην κυβέρνηση και ειδικότερα στο υπουργείο Περιβάλλοντος; Η προωθούμενη διάταξη μοιάζει κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του: εγκρίνεται η ανέγερση ναών εμβαδού βάσης 15 τ.μ., ενώ το αυθαίρετο του δημάρχου Γαλατσίου έχει τσιμεντένια βάση 14,8 τ.μ., σύμφωνα με την απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Ακόμη, μοιάζει από την άκρως φωτογραφική διάταξη ο κ. Μαρκόπουλος να γλιτώνει και από ένα μεγάλο προσωπικό έξοδο, από τη στιγμή που ο ίδιος είχε δεσμευτεί ότι στην περίπτωση που τελεσιδικήσει το πρόστιμο, “θα το πληρώσω από την τσέπη μου και δεν θα επιβαρυνθεί ο δήμος” (βλ. “Εφ.Συν.”, 16/6/2021: “Δήμαρχος αμάρτησε χάριν θρησκευτικής ψηφοθηρίας”)».

Επειδή μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρξε κάποια αντίδραση στο ρεπορτάζ της «Εφημερίδας των Συντακτών», δικαιούμαι να υποθέσω ότι το δημοσίευμα έχει βάση. Τι έχουμε εδώ; Μια σκαστή παρατυπία (επιεικής η λέξη) ενός δημάρχου και μια επιχείρηση νομιμοποίησής της εκ των υστέρων από το αρμόδιο υπουργείο. Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι και ο δήμαρχος και ο υπουργός ανήκουν στην ίδια παράταξη.

Στην παράταξη που έχει κυβερνήσει τη χώρα για πάρα πολλά χρόνια με διαφορετικούς τίτλους και με όλα τα μέσα, στην παράταξη που όταν ένιωθε να απειλείται (από τον υποτίθεται πανταχού παρόντα και επικίνδυνο κομμουνισμό στο παρελθόν, από το ΠΑΣΟΚ το 1981, από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015) οργάνωνε εκστρατείες δαιμονοποίησης των πολιτικών αντιπάλων της, που φώναζε ότι η Ελλάδα θα καταστραφεί αν πέσει στα χέρια των αποσυνάγωγων, που κινδυνολογούσε ασυστόλως και προειδοποιούσε τους πολίτες να μην ψηφίσουν τους άλλους γιατί η δημοκρατία θα πληγεί, η οικονομία θα καταρρεύσει, η ευημερία θα γίνει άπιαστο όνειρο, στην παράταξη που πιστεύει ότι είναι ο φυσικός ιδιοκτήτης της χώρας και μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Εντάξει μωρέ, θα πει κάποιος. Σιγά τα ωά. Οδηγείσαι σ’ αυτό το δραματικό συμπέρασμα από ένα ασήμαντο περιστατικό; Μα είπαμε: από τις επιλογές στα μικρά επιβεβαιώνεται το «εξ όνυχος τον λέοντα», από τα επουσιώδη δικαιώνεται το «εξ απαλών ονύχων».

Ανάγωγα

Η καγκελάριος Μέρκελ δήλωσε ότι δεν βλέπει καμιά προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και δεν έβλεπε ποτέ τέτοια προοπτική. Σιγά την είδηση. Υπάρχει έστω και μία χώρα της Ε.Ε. που να θέλει την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ενωση; Ο ευρών αμειφθήσεται. Η Ε.Ε. είναι μια χριστιανική (λέμε τώρα) ένωση (ευφημισμός) και δεν πρόκειται να δεχθεί στους κόλπους της μια μεγάλη μουσουλμανική χώρα. Η γραμμή είναι «από μακριά και αγαπημένοι». Οι Τούρκοι το έχουν πάρει χαμπάρι από καιρό.

Ψευταράδες με περικεφαλαία… Τάσος Παππάς |