Ένα φεγγάρι αλλόκοτο… σε βλέπει… Μίκης Θεοδωράκης πέρασε στην Ιστορία!

Πανσέληνος Αυγούστου – Ελεύθερη είσοδος σε 120 αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία | in.gr

Μίκης Θεοδωράκης – ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΛΛΟΚΟΤΟ – Μαρία Φαραντούρη

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη

“Σερενάτες” Δίσκος 1998

Ένα φεγγάρι αλλόκοτο με βλέπει
σαν μάλαμα παλιό θαρρώ πως μοιάζει
και το στερνό μου τάλιρο στην τσέπη
θαμπώνεται, πονεί κι αναστενάζει.

Ένα φεγγάρι αλλόκοτο μου λέει
κι απόψε θ’ αγρυπνήσουμε αντάμα
ένα φεγγάρι αλλόκοτο που κλαίει
μαζί με της καρδιάς το μαύρο κλάμα.

Ένα φεγγάρι αλλόκοτο στους δρόμους
με παίρνει το κατόπι και μου γνέφει
κι ύστερα μ’ αγκαλιάζει από τους ωμούς
και πάμε για τα στέκια σου στου Στρέφη.

Μια φυλακή…ασίκικο

Μια φυλακή, πώς μας φτάσαν ως εκεί
μια φυλακή, η ζωή μου φυλακή
Χωρίς ποινή, πώς μας φτάσαν ως εκεί
και δικαστή, η ζωή μου φυλακή

Στου Μακρυγιάννη πριν προλάβεις να μιλήσεις
εγγλέζου βόλι σε γονάτισε
μας κοίταζες με βλέμμα μελαγχολικό
να σκεφτόσουνα θαρρείς, πόσο λίγο η μέρα κράτησε

Μες στις πλατείες ένας, ένας καθισμένοι
τη μοναξιά μας τη γραμμένη
Τη σφράγισες με βλέμμα μελαγχολικό
ποιος θα πει το μυστικό, στη ζωή μας τη χαμένη

Καλό σου ταξίδι παλιέ μας φίλε, είσαι στην καρδιά μας!!!

Γ. Κανδρής

 

Δεν υπάρχουν «αλλά» για το Μίκη

Άνοιξε την πόρτα στα χαμόσπιτα και σύστησε το νομπελίστα με τον εργάτη.

Η Ιστορία δεν γράφεται με τα “αν” γράφεται με τα “όταν”. Η Ιστορία δεν έχει ανάγκη κανένα “αλλά”.

Ο Μίκης είναι η ιστορία της Ελλάδας και η ψυχή της Δημοκρατίας. Χωρίς “αλλά”. Άνοιξε την πόρτα στα χαμόσπιτα και σύστησε το νομπελίστα με τον εργάτη.

Άνοιξε τις καρδιές μας και τις άφησε να λιάζονται στο φως της ποίησης και της μουσικής. Ανέθεσε στις νότες να κουβαλήσουν πάνω στην ελαφρότητά τους, τα βαριά μηνύματα της ανθρωπότητας και τους αγώνες της Αριστεράς. Δεν υπάρχει κανένα “αλλά” για το Μίκη, ακόμη και αν έχουμε πικραθεί.

Είναι λάθος να κρίνεις το μέγεθος, μόνο και μόνο γιατί το κουβαλάει κάποιος άνθρωπος που μπορείς κρίνεις. Ο Μίκης ήταν μεγάλος και δεν μίκρυνε επειδή ίσως χαμήλωσε στο επίπεδο της αδυναμίας του. Συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, μόνο που κάποιοι ακόμη και έτσι παραμένουν μεγάλοι. Ο Μίκης δεν ήταν απλώς μεγάλος, ήταν παγκόσμιος. Κληρονομιά του κόσμου.

Στο Μίκη δεν αρμόζουν αλλά. Μόνο στίχοι του Ρίτσου, του Ελύτη του Σέφερη… Αυτή την ώρα σίγουρα τσακισμένοι

ΥΓ: Τον “γνώρισα” ως υπόσχεση για ένα καλύτερο αύριο, νυσταγμένος μέσα στην αγκαλιά του πατέρα στα φεστιβάλ μετά την πτώση της Χουντας. Τον συγχώρεσα προκαταβολικά για όλα, ακούγοντάς τον στο σπίτι του, να μου διηγείται ιστορίες με την ορμή ενός έφηβου που δεν θέλει να γεράσει. Και να μου τραγουδά “Φαίδρα” και “Διόνυσο” σε παραγγελιά

Κώστας Βαξεβάνης