Το ψέμα έγινε πρώτο θέμα, η ανθρωπιά… ούτε στα ψιλά… Απόστολος Λυκεσάς

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟ μυτιληνη μορια"

Το πλάνο έπαιζε χθες στις πρωινές εκπομπές, παγωμένο, σε αργή κίνηση και ξανά παγωμένο και σχολιασμένο, αλίμονο, από εκπρόσωπο των Ειδικών Φρουρών, και η πανομοιότυπη αναπαραγωγή του από ιστοσελίδες με το κατάλληλο κείμενο –ποιος άραγε το έγραψε πρώτος;– συνέτεινε στην παγίωση της άποψης ότι μια νεαρή πρόσφυγας προσπάθησε να αρπάξει το πιστόλι αστυνομικού κατά τα επεισόδια στη Λέσβο.

Το γεγονός ότι μια ομάδα κακοπαθημένων γυναικών σπρωχνόταν από τις ασπίδες των αστυνομικών, ότι υπήρχε ενδεχόμενο, ώς αρκετά προφανές μάλιστα, η γυναίκα να κρατήθηκε από το δεμένο στη ζώνη όπλο για να μην πέσει, δεν εξετάστηκε.

Το βίντεο, εμφανώς μονταρισμένο, τα πριν και μετά της καταγεγραμμένης κίνησης είναι εξαφανισμένα, το παγωμένο πλάνο κυριαρχεί, σφηνώνεται στο μυαλό των θεατών, οι δηλώσεις των «ειδικών» επιβεβαιώνουν το καθοδηγούμενο νόημα από τους τηλεοπτικούς προφάιλερ.

Τις «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις συνειδήσεων» ολοκληρώνουν οι ακροδεξιές ιστοσελίδες με την κατάλληλη χυδαιολογία. Η κυβέρνηση εξάλλου είχε προετοιμάσει το έδαφος με αναφορές περί «καθοδηγούμενης» ή «υποκινούμενης» διαμαρτυρίας. Και μερικούς μήνες νωρίτερα, η ίδια κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τα φιλικά μέσα ενημέρωσης μιλούσε για «εισβολείς». Πάλι καλά που δεν είπαν ότι η γυναίκα ήταν ειδική στην πάλη σώμα με σώμα, αρτίστα στο Κραβ Μαγκά.

Μερικές μέρες νωρίτερα, σε ένα άλλο σημείο διαμονής απελπισμένων, στο Βαγιοχώρι Θεσσαλονίκης, μια ομάδα ανθρώπων επισκέπτεται τη δομή κουβαλώντας ρουχισμό, τετράδια και παιχνίδια για τα παιδιά. Ανάμεσά τους ο δις ασημένιος ολυμπιονίκης στο Τάε Κβον Ντο Αλέξανδρος Νικολαΐδης.

«Είχε ένα ξεροβόρι» εκείνη τη μέρα, διηγείται, «πάγωναν τα πνευμόνια. Είχαμε μιλήσει με τους υπεύθυνους της δομής, είχαμε σχεδόν τελειώσει τη διανομή των ειδών και μιλούσαμε με μια ομάδα πρόσφυγες για τα προβλήματά τους.

Σε απόσταση μερικών μέτρων ένα κοριτσάκι, γύρω στα πέντε, μας κοιτούσε κρατώντας ένα κουτάκι με χυμό στα χέρια. Φορούσε ένα φουστανάκι κι ένα μπλουζάκι πολύ λεπτό, “πάγωσα” από την εικόνα της.

Κοίταξα αμέσως στα πράγματα που μας είχαν απομείνει, μήπως είχαμε κάτι που να της ταιριάζει, είδα ένα μεγαλύτερο μπουφάν, καλύτερο από το τίποτα, σκέφτηκα, μια γυναίκα από την ομάδα μας με μια κίνηση του χεριού τής ένευσε να μας πλησιάσει.

Έμεινε ακίνητη, οπότε, άπλωσε ξανά το χέρι και της έκανε νόημα, το παιδί κινήθηκε και όταν έφτασε μπροστά της με ένα χαμόγελο της έδωσε τον χυμό που κρατούσε. Είχε καταλάβει ότι όσο την καλούσε της ζητούσε να πιει από τον χυμό της και έσπευσε να τον μοιραστεί.

Βλέπω συνέχεια από τότε μέσα στο μυαλό μου την κίνηση της μικρής. Περιέχει το βαθύτερο νόημα των αγώνων κατά του ρατσισμού». Το πλάνο που βλέπει στο μυαλό του ο Νικολαΐδης δεν θα παίξει σε καμιά τηλεόραση, παρότι η μικρούλα στο Βαγιοχώρι μπροστά στα μάτια του τού έκλεψε την καρδιά…