Σπολλάτη, δέσποτα!… Κατέ Καζάντη

Τώρα που οι εκλογές κοντοζυγώνουν -προς τούτο και η σύναξη-, ας μιλήσουμε επιτέλους χωρίς περιστροφές.

Τι κι αν ο Κύριος εδίδαξεν πως “…εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν…”; Τι κι αν σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους κήρυξε πως “δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ”; Τι κι αν προέτρεψε τον πλούσιο “πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ”*;

Για την Εκκλησία της Ελλάδας -όχι πως κι οι άλλες διαφέρουν και πολύ- φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ψιλά γράμματα, κατά πως λέει κι ο κυρίαρχος λαός.

Θέλησε, λοιπόν, να γιορτάσει ο Γιάννης ο Λιάπης κατά κόσμον και κατά Θεόν Ιερώνυμος την ονομαστική του εορτή και να καλέσει εκλεκτούς και εκλεκτές για να συμφάγουν. Κι αν για τον Ναζωραίο εκλεκτοί και εκλεκτές ήταν οι πόρνες και οι λεπροί κι οι ταπεινοί ψαράδες, όχι, ο ανώτατος εκκλησιαστικός ανήρ στα καθ’ ημάς δεν προσκάλεσε στο φτωχικό του ανέστιους και πένητες. Δεν προσκάλεσε την κατατρεγμένη απ’ τους πολέμους προσφυγιά, δεν προσκάλεσε τη μάνα μετανάστρια που θαλασσοπνίγηκε για το παιδί της, δεν προσκάλεσε καν εργάτες και εργάτριες, ανθρώπους ταπεινούς, του μεροκάματου. Διάλεξε να δειπνήσει με την αφρόκρεμα. Αλλά όχι την αφρόκρεμα της διάνοιας ή του πολιτισμού, ούτε την αφρόκρεμα της επιστήμης, Για τον Λιάπη, το άλας της γης δεν είναι οι ξυπόλυτοι χωρικοί που διάλεξε Ιησούς για μαθητές, δεν είναι οι εκμεταλλευόμενοι, αλλά οι από πάνω. Η εξουσία του πλούτου, η εξουσία που δεν δίνει όχι τον δεύτερο χιτώνα, αλλά ούτε του αγγέλου της νερό, η πολιτική εξουσία που ιδεολογία και θρησκεία της είναι ο ανταγωνισμός, η αγορά και η συσσώρευση.

Στο αρχοντικό του Λιάπη, φτιαγμένο με ξένα κόλλυβα -βλέπε επιδοτήσεις- ως κέντρο αποκατάστασης, δεν συνευρέθησαν καν πολιτικοί όλου του φάσματος, ως πράξη συναλληλίας. Ήταν η μάζωξη των κορυφαίων της Δεξιάς των Κυρίου. Αυτό το ένδοξο παρεάκι με τις ωραίες ιδέες περί πλούτου και ανθρωπινότητας, είναι στην πραγματικότητα οι φίλοι της καρδιάς των, τάχα, ιερών πατέρων. Με εξαιρέσεις ελάχιστες, ομοφωνούν στο σκοταδισμό, ομοφωνούν στην εξουσιομανία, ομοφωνούν και στη ροπή τους στη τρυφή. Και, φυσικά, μισούν την αριστερά. Διότι μισούν, κατ’ ουσίαν, τις ρίζες τους και την καταγωγή των ιδεών τους, μισούν τον ίδιο τον Χριστό: διότι Εκείνος που δίδαξε την αναδιανομή των αγαθών, Εκείνος που έπαιρνε φραγγέλιο εναντίον των υποκριτών,  Εκείνος που πολέμησε για τον αδελφό τον ελάχιστο, σχέση με δαύτους δεν έχει. Καμιά.

Και αναφύεται το ερώτημα: τι γυρεύουν μέσα στον, μάλλον δύσοσμο, κόσμο της εκκλησίας, με μεγάλους σταυρούς και γονυκλισίες, αριστεροί/ές όλου του φάσματος; Γιατί, με την παρουσία τους, σε λειτουργίες, λιτανείες και άλλα παρόμοια “ιβέντ”, νομιμοποιούν όλον αυτόν τον αχταρμά που ουδεμία σχέση έχει με τις αρχές της χριστιανοσύνης; Γιατί δεν τους ξεγυμνώνουν στο λαό, γιατί δεν στηλιτεύουν νυχθημερόν τα καμώματά τους; Γιατί δεν φανερώνουν το μισάνθρωπο επί της ουσίας πρόσωπό τους, που χειραγωγεί το ποίμνιο και καταδυναστεύει τη φτωχολογιά, προωθώντας τάχα μου δήθεν αρετές, όπως η εγκαρτέρηση και η ιώβειος υπομονή, ώστε να σκύβει το κεφάλι στον άρχοντα;

Τώρα που οι εκλογές κοντοζυγώνουν -προς τούτο και η σύναξη-, ας μιλήσουμε επιτέλους χωρίς περιστροφές.

* Κατά Λουκάν (ιη΄ 18 – 27)

Κατέ Καζάντη: Οι Μωυσήδες και οι χιλιάδες θάνατοι – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ  ΣΥΜΜΑΧΙΑ Α' ΑΘΗΝΑΣ