Π. Σκουρλέτης: Όταν ο νεοφιλελεύθερος δογματισμός αντιστρατεύεται το δημόσιο συμφέρον – Έτσι νομίζουν; Καλάαααα…

«Άραγε μπορούμε να του εκχωρήσουμε την αποκλειστική ευθύνη της ενεργειακής μας ασφάλειας;».

Με το τελευταίο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, η κυβέρνηση προβλέπει τη δυνατότητα μείωσης της συμμετοχής του Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο του διαχειριστή του Δικτύου Μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας Υψηλής Τάσης της χώρας, του ΑΔΜΗΕ.

«Πρόκειται για μια πολιτικά απαράδεκτη και οικονομικά επιζήμια ενέργεια σε βάρος των συμφερόντων του ελληνικού Δημοσίου και της κοινωνίας συνολικά. Απαράδεκτη είναι και η μεθόδευση της νομοθέτησης για ένα τόσο σοβαρό θέμα σ’ αυτή τη χρονική συγκυρία», σχολιάζει ο γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης.

Όπως συνεχίζει η δήλωση του Πάνου Σκουρλέτη για τον ΑΔΜΗΕ:

«Σήμερα, το Δημόσιο υποχρεώνεται να κατέχει τουλάχιστον το 51% του ΑΔΜΗΕ, ο οποίος είναι πλήρως ανεξάρτητος από τη ΔΕΗ ΑΕ, όπως ορίζει και η ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Ο ΑΔΜΗΕ υλοποιεί και σχεδιάζει εξαιρετικής σημασίας έργα που μπορούν να οδηγήσουν στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις και να ενισχύσουν την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας.

Είναι κερδοφόρος εταιρεία, με ανθεκτικότητα ακόμη και μέσα στην παρούσα κρίση, εξασφαλισμένη και από τη συμμετοχή ισχυρών μετόχων.

Πολύ περισσότερο, είναι ένα φυσικό μονοπώλιο, με εγγυημένα έσοδα. Καμία άλλη εταιρεία η φορέας δεν μπορεί να ασκήσει το έργο του ΑΔΜΗΕ.

Σε ό,τι αφορά την προστασία της υγείας μας στην κρίση της πανδημίας, έγινε σαφές ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στον ιδιωτικό τομέα. Άραγε μπορούμε να του εκχωρήσουμε την αποκλειστική ευθύνη της ενεργειακής μας ασφάλειας;

Για όλους αυτούς τους λόγους, η κυβέρνηση δεν θα έπρεπε ούτε να σκεφτεί να ξεπουλήσει ποσοστά του ΑΔΜΗΕ που ανήκουν στο Δημόσιο, ιδίως σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης που «ναρκοθετεί» τις αξίες πώλησης.

Αντιθέτως, θα έπρεπε να αναθεωρήσει τη σκληρή, νεοφιλελεύθερη οπτική της και για τα άλλα ενεργειακά Δίκτυα, ώστε να διασφαλίσει τη συνέχιση του ισχυρού ελέγχου τους από το Δημόσιο».

 

Έτσι νομίζουν; Καλάαααα…

Ο βιασμός της ενημέρωσης, μπροστά στα μάτια όλων και χωρίς καμιά ντροπή και καμιά περίσκεψη, δεν είναι θέμα ΣΥΡΙΖΑ, μύριζα και ξύριζα

Μήπως ήρθε η ώρα να το πάρουμε αλλιώς; Γιατί προβλέπει και επιτρέπει το σύνταγμα και το αλλιώς. Με τη φωνή, με τη διαμαρτυρία, με τα κινήματα ελεύθερης ενημέρωσης, με το βιτριολικό χιούμορ, με το γιούχα, με το κουμπί που κλείνει, με την αντι-ενημέρωση, με ό,τι δυνατότητα έχουμε;

Και βέβαια με το αντάρτικο του Διαδικτύου, που φάνηκε πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι στην περίπτωση του σκανδάλου Βρούτση – Μητσοτάκη;

Γιατί ο βιασμός της ενημέρωσης, μπροστά στα μάτια όλων και χωρίς καμιά ντροπή και καμιά περίσκεψη, δεν είναι θέμα ΣΥΡΙΖΑ, μύριζα και ξύριζα.

Είναι επίθεση καθημερινή και κακόβουλη στη Δημοκρατία, στο δικαίωμα του καθενός να ξέρει, στο μυαλό και τα νεύρα του. Κι αν δεν έχασε κανένας την ντροπή για να τη βρουν οι βαρόνοι και τα σόγια του Μητσοτάκη, θα περίμενε κανείς η περίσκεψη τουλάχιστον να μην έχει εκλείψει τελείως από το κόμμα του Καραμανλή.

Που κάποτε έδειχνε να έχει καταλάβει, μετά από δικτατορία δεκαετιών στην πληροφόρηση και εκτελεστικά αποσπάσματα απόψεων, ότι η πλουραλιστική, όσο γίνεται ολόπλευρη, πληροφόρηση του πολίτη είναι καθοριστικός παράγοντας πολιτικού πολιτισμού, εκτόνωσης αντιδράσεων, αντιπαράθεσης χωρίς αγριότητες, ήπιου πολιτικού κλίματος.

Και πολιτικών αποφάσεων, εν τέλει, που παίρνουν υπόψη την κοινή γνώμη και τις διαθέσεις της, αλλά και αντλούν από τον πλούτο των διαφορετικών απόψεων. Είναι οξυγόνο της δημοκρατίας, πώς το λένε.

Αν κάποιοι στερούνται αυτό το οξυγόνο, αν στη θέση του οξυγόνου εξαπολύονται καθημερινά αέρια μουστάρδας, αν η φωνή της διαφορετικότητας, της διαμαρτυρίας, της αγανάκτησης, των λίγων, των περισσότερων, των πολλών, δεν ακούγεται ή, ακόμα χειρότερα, παραμορφώνεται και καταντάει άναρθροι φθόγγοι, τότε η αναμέτρηση παίρνει άλλα χαρακτηριστικά.

Το είδαμε ουκ ολίγες φορές όχι μόνο στην ιστορία άλλων χωρών, αλλά και στη σχετικά πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας. Και αν συνεχίσουν έτσι, θα το δούμε πάλι, να είστε σίγουροι.

Και θα το δει και η άγρια πολιτική και οικονομική συμμορία, που θεωρεί το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης του πολίτη τσιφλίκι της και τον πολίτη κολλήγα της. Ανίκανη να δει την τύφλα της.

Την τύφλα της, μάλιστα. Γιατί τέτοια υπόκωφη συσσωρευμένη αγανάκτηση και οργή, για τα αίσχη που διαπράττουν, για τον ανασκολοπισμό απόψεων, για τις δολοφονίες προσωπικότητας σε ζωντανή μετάδοση, για το μίσος που παράγουν και διακινούν, για το φίμωτρο στη διαφορετικότητα, για τον στραγγαλισμό ειδήσεων, αλλά και ανθρώπων, δεν έχει υπάρξει μετά τη μεταπολίτευση.

Έχοντας στόχο μόνιμο και μισητό τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, σημαδεύουν την ίδια την καρδιά της ελευθερίας μας, της ίδια την ελευθερία της φωνής μας, την ίδια τη φωνή της συνείδησής μας.

Προφανώς νομίζουν ότι αυτό τους καθιστά παντοδύναμους ελεγκτές μιας αποβλακωμένης από τα Μέσα τους μάζας.

Καλάαααα….