Πορτρέτο εορτάζοντος θεάτρου

Πρόσφατα ένας Κρητικός και όχι κριτικός, όπως συστήνεται, βρέθηκε στα 25α «γενέθλια» του θεάτρου «Κάτω απ’ τη Γέφυρα», είδε το έργο του Γιώργου Γιαννακόπουλου «Πορτρέτο κρεμασμένου κοριτσιού» και μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις και την αυθόρμητη αντίδρασή του.

Εχω πάει σε πολλά πάρτι γενεθλίων στη ζωή μου. Κάποια καλά, κάποια φαντασμαγορικά, άλλα μοναχικά ή ολωσδιόλου μίζερα… Ποτέ όμως μέχρι τώρα δεν είχα πάει σε γενέθλια ενός θεάτρου. Το έκανα κι αυτό ένα φλεβαριάτικο βράδυ.

Η παράσταση είχε μόλις τελειώσει, τα φώτα στη σκηνή είχαν ανάψει και οι θεατές, έντεκα μετρημένοι, χειροκροτούσαμε δυνατά, σαν να θέλαμε να δείξουμε στους ηθοποιούς ότι άξιζαν μια γεμάτη αίθουσα. Που την άξιζαν…

Και τότε μπήκε στη σκηνή η τούρτα. «Να ζήσεις θεατρούλα και χρόνια πολλά!». Το θέατρο «Κάτω απ’ τη Γέφυρα» έκλεισε τα 25. Μια μέρα σαν κι αυτή, 9 Φεβρουαρίου του 1997, ανέβασε πρώτη φορά στα σπλάχνα του τον «Χαρτοπαίκτη» του Μιχαήλ Χουρμούζη. Δυόμισι δεκαετίες γιομάτες στέκει ακόμα εκεί, κάτω απ’ τη γέφυρα της Καραολή και Δημητρίου. Πολύ ταιριαστό όνομα για ένα θέατρο, δεν βρίσκετε; Σου λέει όσα πρέπει να ξέρεις. Τη μαγεία σε αφήνει να την ανακαλύψεις μονάχος.

Φοβόμουν να δω το «Πορτρέτο κρεμασμένου κοριτσιού». Φοβόμουν τον τίτλο. Βαρύς, βρε παιδάκι μου. Αλλά ας όψεται η Ρενάτα. Η παιδική φίλη. Με πρόχειρους υπολογισμούς είχα να τη δω 19 χρόνια. Την άφησα φοιτήτρια, τη βρήκα νέα μαμά. Το είπα κι αισθάνθηκα γέρος μεμιάς. Καταραμένα μαθηματικά!

Ευτυχώς που ξεπέρασα τον φόβο μου, γιατί ανταμείφθηκα με ένα διαμαντάκι. Μη σας ξεγελά ο τίτλος. Δεν είναι ένα έργο βαρύ κι ασήκωτο. Είναι βαθύ, χωρίς να γίνεται δήθεν. Είναι αστείο, χωρίς να καφρίζει. Είναι μυστηριώδες, χωρίς να κουράζει.

Δεν είμαι κριτικός θεάτρου. Είμαι Κρητικός και μεγάλος «θεατρίνος», αλλά αυτό είναι κουβέντα για άλλη στιγμή. Δεν μπορώ να σας μιλήσω για τις τεχνικές, για την αρτιότητα του κειμένου ή για τη σκηνοθεσία. Μπορώ μόνο να σας πω τι εισέπραξα ως θεατής. Για τη μαγεία που λέγαμε. Για τη μιάμιση ώρα που πέρασε σαν νεράκι.

Ο χώρος σε κερδίζει από το δεύτερο κουδούνι. Τα σκηνικά μαρτυρούν ότι έχεις μπροστά σου τρεις τοποθεσίες. Τουλάχιστον. Ως ψυχαναγκαστικός προσπαθούσα να καταλάβω αν το ασπρόμαυρο καρό δάπεδο στα αριστερά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν σκακιέρα. Οχτώ τετράγωνα πλάτος, αλλά λίγο περισσότερα σε μήκος. Αχ και να ’ξερα… Και μετά, τα κοστούμια. Να σε στέλνουν σε μια άλλη εποχή. Κι όλα αυτά πριν ανοίξουν καν το στόμα τους οι πέντε ηθοποιοί.

Η Ευαγγελία Μπέγα, η Σοφία Αγγελικοπούλου, ο Νίκος Σταματόπουλος (συν-σκηνοθέτης, που πρέπει να ενσάρκωσε κάπου δέκα χαρακτήρες) και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος, ο πατέρας της παράστασης, αφού έγραψε το έργο, σκηνοθέτησε και έπαιξε. Για τη Ρενάτα Καπετανάκη δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν θα είμαι αντικειμενικός. Σε μια δύσκολη περίοδό μου με βοήθησε περισσότερο απ’ όσο ξέρει. Θα μεταφέρω μόνο αυτό που μου είπε μετά, στο φουαγιέ, με τούρτα γενεθλίων και κρασάκι: «Αυτός είναι ο πιο αληθινός ρόλος που έχω παίξει».

Αυτό είναι. Είναι ένα έργο αληθινό. Ανθρώπινο. Είναι ένα έργο που θα ήθελα να δουν όλοι. Προλαβαίνετε. Σας καλώ να το δείτε. Οχι. Σας εκλιπαρώ. Αυτοί οι πέντε άνθρωποι πάνω στη σκηνή αξίζουν πολύ περισσότερα από έντεκα ζευγάρια χέρια να χειροκροτούν. Θα κλείσω με άλλη μια φράση της Ρενάτας πριν την αφήσουμε, επιτέλους, να πάει στην κόρη της. Στηρίξτε το θεατράκι, βρε παιδιά. Οχι μόνο Νέτφλιξ.

Άγγελος Αναστασόπουλος