Ποιος εμποδίζει τους εισαγγελείς να κάνουν τη δουλειά τους μετά τις αποκαλύψεις Βαξεβάνη;… Γιώργος Λακόπουλος

Πού είναι οι εισαγγελείς να ερευνήσουν όσα έχουν ήδη στα χέρια τους; Πού είναι οι αναφερόμενοι να απαντήσουν τι είναι ακριβές και τι όχι από όσα τους καταλογίζονται;

Ο καθένας μπορεί να έχει όποια γνώμη θέλει για το σκάνδαλο Νοβάρτις. Η εξέλιξή του άλλωστε είναι γνωστή σε όλους.

Ήταν νόμιμη η έρευνα της Εισαγγελίας Διαφθοράς για ενδεχόμενη δωροληψία πολιτικών, μετά από συναφείς, επώνυμες καταγγελίες.

Με την κινητοποίηση των μηχανισμών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, και τελικά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η Εισαγγελία Διαφθοράς καταργήθηκε και η επικεφαλής της διώκεται, μαζί με τους συνεργάτες της. Όπως διώκονται και δημοσιογράφοι που έκαναν απλώς ρεπορτάζ για το σκάνδαλο.

Η έρευνα εγκαταλείπεται. Με αρχειοθετήσεις όλων των υποθέσεων και την καταδίωξη από τη Βουλή μέλους της προηγούμενης κυβέρνησης.

Οι ερευνηθέντες αυτοπροβάλλονται ως… «αθώοι». Όταν δεν υπήρξε καμία κατηγορία για να αθωωθούν. Απλώς έρευνα είχε αρχίσει να διενεργείται,όπως συμβαίνει σε όλες τις Δημοκρατίες και όλα τα δικαστικά συστήματα του κόσμου.

Ο ερευνώμενος μπορει να μιλάει για «σκευωρία» εναντίον του, και η Δικαιοσύνη, μπορεί να παραπλανηθεί. Ή να μην καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο της. Ή να σταματήσει με κυβερνητικές παρεμβάσεις.

Οι φάκελοι δεν καταστρέφονται. Μένουν στο αρχείο, μέχρι να βρεθεί κάποιος λόγος να ανοίξουν εκ νέου. Γιατί σκάνδαλα σαν της Νοβάρτις δεν παραγράφονται.

Άλλωστε υπάρχει και απόφαση αρμόδιου δικαστικού οργάνου για τον έναν από τους δέκα πολιτικούς – του οποίου η παραπομπή σε δίκη αρκεί για να θεμελιωθεί η έννοια του σκανδάλου.

Ενώ λοιπόν έχουμε την αρχειοθέτηση από τη μια και από την άλλη τον Παπαγγελόπουλο στο ειδικό δικαστήριο, την ακέραιη Ελένη Τουλουπάκη υπό δίωξη και τους επαγγελματίες δημοσιογράφους Βαξεβάνη, Παπαδάκου  και Τράκα στους ανακριτές, προκύπτουν νέα στοιχεία.

Ο Κ. Βαξεβάνης κατέθεσε στην ανακρίτρια στην οποία απολογήθηκε για τη δίωξή του, χειροπιαστές αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα.

Υπερβαίνοντας -όπως δικαιούνται πλέον- το δημοσιογραφικό απόρρητο αποκαλύπτει ότι αυτός που χρησιμοποιήθηκε για τη θεωρία της «σκευωρίας», προηγουμένως ήταν πηγή του και αυτός που τροφοδοτούσε τα ΜΜΕ και τη Δικαιοσύνη με καταγγελίες και πληροφορίες για τους πολιτικούς.

Κατά την ίδια καταγγελία -που θεμελιώνει με ντοκουμέντα την δραστηριότητα Μανιαδάκη- ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας τον απείλησε αν δεν αλλάξει και από καταγγέλλων δεν γίνει υπερασπιστής των ερευνώμενων.  Άγνωστο από πού αντλώντας εξουσία και εξουσιοδότηση,  του ξεκαθάρισε ότι μόλις έλθει στην κυβερνηση η ΝΔ θα τον γ….

Αυτό το τελευταίο πολυφορέθηκε όταν ήταν στην αντιπολίτευση ο Μητσοτάκης. Έχω προσωπικη εμπειρία: ο τότε εργοδότης μου απειλήθηκε με την ίδια «ποινή» αν δεν με απολύσει -και προς τιμήν του το αγνόησε.

Στην ίδια καταγγελία περιέχεται ότι αυτός που είχε αναλάβει να οργάνωσε νομικά το…»πήδημα» ήταν ο  Β. Βενιζέλος- Ο  Σαμαράς με τον Άδωνι ήταν κοινωνοί αυτής της προετοιμασίας…

Μπορεί να ήταν ακριβή όσα έλεγε τότε ο Μανιαδάκης στον Βαξεβάνη; Μπορεί να ισχύουν όσα αποκαλύπτει ο Βαξεβάνης σήμερα; 

Δεν το ξέρουμε. Για να το μάθουμε όμως πρέπει να  κινητοποιηθεί η Δικαιοσύνη.

Πού είναι οι εισαγγελείς να ερευνήσουν όσα έχουν ήδη στα χέρια τους; Πού είναι οι αναφερόμενοι να απαντήσουν τι είναι ακριβές και τι όχι από όσα τους καταλογίζονται; Οσο δεν μιλούν τα αποδέχονται…

Τι είδους Δημοκρατία είναι αυτή που διαμορφώθηκε επι των ημερών του Νεομητσοτακισμού, όταν κάποιοι για τους οποίους διατυπώνονται βαρύτατες κατηγορίες, – ποινικής, ηθικής και πολιτικής τάξης -δεν αντιδρούν; 

Αν απλώς είναι χοντρόπετσοι, δεν οφείλει η Εισαγγελία να επέμβει; Ώστε αν έχει  άδικο ο Βαξεβάνης να του καταλογιστεί. Αν έχει δίκιο, να ανοίξουν εκ νέου οι  φάκελοι.

Δυο εξηγήσεις υπάρχουν:

Είτε οι εισαγγελείς είναι κουφοί και τυφλοί, οπότε ούτε βλέπουν ούτε ακούν, ώστε να εξηγήσουν τουλάχιστον γιατί δεν αντιδρούν.

Είναι κάποιος αόρατος -αν όχι και τόσο- μηχανισμός έχει επιβάλει το  δικαστικό σώμα να τα σκιάζει όλα η φοβέρα.

Με φοβισμένους εισαγγελείς δεν υπάρχει Δικαιοσύνη.  Μονο στα αυταρχικά καθεστώτα δρουν κατά την κυβερνητική βούληση.

Με υπουργό Δικαιοσύνης που μένει σιωπηλός και άβουλος μπροστά την εισαγγελική αφασία δεν υπάρχει Δημοκρατία.

Όταν δημόσια πρόσωπα κατηγορούνται για ελεεινές πράξεις και δεν δίνουν εξηγήσεις δεν υπάρχει ντροπή.