«Πάρε το πράγμα και σφάξ’ το»: Ένα αντιδελτίο τύπου

Πάρε το πράγμα και σφάξ' το»: Ένα αντιδελτίο τύπου | Novasports

Η τελευταία μικρού μήκους ταινίας του σκηνοθέτη Κυρηναίου Παπαδημάτου«Πάρε το πράγμα και σφάξ’ το», ελληνικής παραγωγής 2020, η οποία έχει τον υπότιτλο «Μια μέρα από τη ζωή τού μεγάλου μας ρεμπέτη Μάρκου Βαμβακάρη» και είναι βασισμένη σε ένα κεφάλαιο από το μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας», έχει λάβει μέρος, μέχρι στιγμής, σε 23 μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, όπου έχει βραβευτεί και διακριθεί.

«Ο κινηματογράφος που προσπαθώ να κάνω τα τελευταία χρόνια είναι απόλυτα υπόγειος, φτηνός, ανεξάρτητος και μη επιχορηγούμενος» έχει δηλώσει ο σκηνοθέτης, ο οποίος πριν από σχεδόν ένα μήνα απευθύνθηκε στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου αποστέλλοντας ένα δελτίου τύπου σχετικά με την ταινία του και τη φεστιβαλική πορεία της με αφορμή την επίσημη συμμετοχή της σε δύο φεστιβάλ στο εξωτερικό, στο Τορόντο του Καναδά (26-28 Μαρτίου) και στη Βρέμη της Γερμανίας (14-18 Απριλίου). Από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου ζητούσε τη δημοσίευση της πληροφορίας για την ταινία του στη σελίδα του φορέα στο Facebook. Αν και έλαβε τη διαβεβαίωση ότι «το Κέντρο πράττει πάντα το αυτονόητο όσον αφορά τις ελληνικές ταινίες, και όχι μόνο τις επιχορηγούμενες ελληνικές ταινίες», παρά τις επίμονες προσπάθειες του η δημοσιοποίηση για την ταινία του δεν έγινε, όπως αναφέρει στην επιστολή του, ένα «Αντιδελτίο Τύπου», όπως το ονομάζει, το οποίο θέλησε να στείλει στα Μέσα για να καταθέσει δημόσια την προσωπική εμπειρία του και να δηλώσει την αγανάκτησή του ως δημιουργός για τον κινηματογραφικό θεσμικό φορέα της χώρας του.

Ολόκληρη η επιστολή του σκηνοθέτη:

ΑΝΤΙΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η όπως λέει και ο σοφός λαός: «Αλλού βαρούν τα κρόταλα και αλλού χορεύει η αρκούδα».

Αν αναρωτιέστε πού κολλάει μια τέτοια ανακοίνωση στην πραγματικότητα που ζούμε, κάντε λίγη υπομονή…
Η ιστορία αφορά μια «ελληνική» ταινία, το αδιαμφισβήτητα  «ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ» Κέντρο Κινηματόγραφου κι εμένα (μην ανησυχείτε, θα υπογράψω στο τέλος).
Στις 22-3-2021 στάλθηκε ένα δελτίο τύπου μέσω email στο τμήμα επικοινωνίας του Ελληνικού Κέντρου Κινηματόγραφου. Το δελτίο αυτό ενημέρωνε για την πορεία της ταινίας «Πάρε το πράγμα και σφάξ’ το», της οποίας την σκηνοθεσία και υπογράφω, στα διεθνή Φεστιβάλ, με αφορμή την επίσημη συμμετοχή της στο Pendance Film Festival στο Τορόντο του Καναδά και δυο εβδομάδες περίπου αργότερα στο Sixth Film Festival Bremen στη Γερμανία.
Εδώ να σας πληροφορήσω ότι η εν λόγω ταινία έχει ευτυχήσει ν’ αποτελεί επίσημη επιλογή σε 23 διεθνή Φεστιβάλ, ανάμεσά τους κάποια από τα μεγαλύτερα Κινηματογραφικά Φεστιβάλ του κόσμου. Ενδεικτικά αναφέρονται:

• 6th Mammoth Lakes Film Festival, California-United States

• International Short Film Festival of Cyprus, European Film Award Qualifying, Limassol, Cyprus

• Norwich Film Festival, BAFTA Qualifying, Norwich United Kingdom,

• 34th Leeds International Film Festival, BAFTA and Oscar accredited, Leeds-United Kingdom (στο συγκεκριμένο Φεστιβάλ η ταινία διεκδίκησε τη δυνατότητα με την απόκτηση βραβείου να μπει στη λίστα επιλογής της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου για το Όσκαρ μικρού μήκους.)

Σε κάποια από αυτά μάλιστα, απετέλεσε τη μοναδική ελληνική συμμετοχή.
Πάνω κάτω γι’ αυτά ενημέρωνε το δελτίο τύπου και, αφού στάλθηκε, σημαίνει ότι την ίδια στιγμή διεκδίκησε το ελάχιστον και ίσως αυτονόητο, δηλ. τη δημοσίευσή του τουλάχιστον στη σελίδα του Facebook του Ελληνικού Κέντρου Κινηματόγραφου, μιας και αφορά ελληνική ταινία.
Όχι για τίποτ’ άλλο.
Για την τιμή των όπλων ρε αδελφέ. Έτσι για τους τύπους.
Για το γαμώτο του ότι είσαι που είσαι ολομόναχος, έχεις έναν φορέα που τουλάχιστον κάνει μια ανακοίνωση.
Έστω και σε μια κωλοσελίδα.
Θεωρώντας ότι αυτό το απόλυτο τίποτα, αυτό το αυτονόητο minimum θα συνέβαινε.
Αυτό ήθελα να πείσω τον εαυτό μου εκείνη τη στιγμή, ότι θα συνέβαινε.
Η ότι τέλος πάντων δε μπορεί να μη συμβεί.
Εδώ περνάμε σε μια λεπτομέρεια, που μάλλον είναι και η ουσία του θέματος.
Η ταινία δεν έχει επιχορηγηθεί από το Κέντρο ούτε από κανέναν άλλο κρατικό-θεσμικό φορέα επιχορήγησης (όπως και καμία προηγούμενη ή επόμενη ταινία μου), κάτι που σημειωνόταν στο δελτίο τύπου που εστάλη.
Εδώ λοιπόν ήρθε η ώρα να σας εξομολογηθώ ότι αυτό το δελτίο τύπου δε στάλθηκε για λόγους δημοσιότητας (ποσώς μ` ενδιαφέρει αυτό) αλλά να τσιγκλήσω αυτόν τον φορέα, να δω αν έχει μείνει κάτι όρθιο εκεί μέσα ως υπόλειμμα τελευταίου ίχνους ηθικής.
Όπως μπορείτε ίσως να φανταστείτε, δικαιώθηκε απόλυτα η πίστη μου ότι αυτός ο φορέας δεν είναι παρά ένα κέντρο ατάλαντων καρεκλοκένταυρων πολυλογάδων όπου, όπως πάντα συμβαίνει όταν εκλείπει το ταλέντο, περισσεύει η χυδαιότητα.
Επειδή λίγο-πολύ ψυλλιαζόμουν ότι θα αγνοήσουν το δελτίο παντελώς, είπα να γίνω πιο επίμονη αλογόμυγα.
Μετά από 3-4 μέρες περίπου, τηλεφωνώ στον υπεύθυνο επικοινωνίας του Κέντρου και τον ρωτάω αν έλαβε το δελτίο τύπου και αν σκοπεύει να το ανεβάσει. Μια δυσκοίλια φωνή μού απάντησε ότι θα το κοιτάξουμε, δικαιολογήθηκε ότι πέσαν σε μέρες αργίας και θα το δρομολογήσουν. Τον ευχαρίστησα και τον καλημέρισα.
Όπως καταλαβαίνετε, πέρασαν και αυτές οι μέρες χωρίς ανταπόκριση, οπότε η αλογόμυγα, πιο καλοταϊσμένη, αποφάσισε να «τσιμπήσει» το μεγάλο βόδι.
Επικοινωνώ λοιπόν με τον πρόεδρο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματόγραφου, τον καλημερίζω και πάλι και τον ρωτάω αν έχει γνώση του δελτίου τύπου που έχω στείλει. Με χαρά μού είπε ότι είναι θέμα χρόνου, αφού με διαβεβαίωσε ότι το Κέντρο πράττει πάντα το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ όσον αφορά τις ελληνικές ταινίες – και όχι μόνο τις επιχορηγούμενες ελληνικές ταινίες.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω λιγότερο μαζί του αλλά  για άλλη μια φορά, ευχαρίστησα και καλημέρισα, όντας σίγουρος πλέον πως το δελτίο δεν πρόκειται ν’ ανέβει ποτέ. (πείτε το ένστικτο…).
Και κάποιος μπορεί ν` αναρωτηθεί: «Τι κάνεις έτσι ρε φίλε που δεν ανέβηκε ένα δελτίο τύπου και μάλιστα στο Facebook; ».
Δεν είναι αυτό το θέμα, φίλοι μου. Το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε πλέον, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, να υπομένουμε την αμετροέπεια που μας περιβάλλει και να σιωπούμε.
Αυτό το αντιδελτίο τύπου που διαβάζετε δεν έχει καταγγελτικό χαρακτήρα (δε γουστάρω τις καταγγελίες έτσι κι αλλιώς).
Είναι μια προσωπική κατάθεση σε δημόσιο χώρο, η επίσημη ανακοίνωσή μου ότι ξεθάβω το τσεκούρι του πολέμου, φέρω πλέον σαφή διακριτικά, δεν ασκώ απλά την υπομονή μου όπως κάνω τόσα χρόνια, αλλά τίθεμαι ξεκάθαρα απέναντί τους.
Τους αγνοώ επιδεικτικά εδώ και δεκαετίες, καταφέρνοντας κάθε τόσο να σκαρώνω κάποια ταινία και κάθε φορά αντιλαμβάνομαι την απορία και την έκπληξή τους, πώς κάποιος μπορεί να επιτυγχάνει έναν τέτοιο στόχο χωρίς επίσημη βοήθεια, αφού στο δικό τους κεφάλι κάτι τέτοιο θεωρείται αδύνατον.
Αντίθετα, στο δικό μου, θεωρείται απαράδεκτο ένας θεσμικός φορέας να μην πράττει το αυτονόητο, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις του.
Για όσους γνωρίζουν τι σημαίνει ανεξάρτητη παραγωγή στο χώρο του Κινηματογράφου, αυτή η αδιαφορία ισούται με σαμποτάζ. Αυτή η αδιαφορία αγγίζει τη χυδαιότητα.
Δεν έχω πλέον να κάνω, όπως μέχρι τώρα αστειευόμουνα, με μια συνωμοσία των μετρίων, αλλά με τη συνωμοσία των πουθενάδων. Από δω και πέρα όταν με γράφετε στις ορχιδέες σας (υπόδειξη του autocorrect του υπολογιστή), θα σας δείχνω τις δικές μου.
Και για να μη σας κουράζω περισσότερο, να ενημερώσω τους φίλους κριτικούς του Ελληνικού Κινηματογράφου ότι η σπουδαιότερη ατάκα που ακούστηκε ποτέ μέσα απ’ αυτόν είναι η ατάκα της αείμνηστης Σαπφούς Νοταρά:
Μ Π Ο Υ Ρ Λ Ο Τ Ο Ο Ο Ο Ο Ο
Μετά τιμής,
Κυρηναίος Παπαδημάτος
Φέρελπις νέος σκηνοθέτης στην Ελλάδα, ετών 54

Ο Κυρηναίος Παπαδημάτος έχει αποφοιτήσει από τη σχολή του Λυκούργου Σταυράκου με το πτυχίο σκηνοθεσίας. Έχει δουλέψει ως σκηνοθέτης και μοντέρ στην κρατική και ιδιωτική τηλεόραση. Έχει στην προσωπική του φιλμογραφία έξι  ταινίες μικρού μήκους με πολυάριθμες συμμετοχές και διακρίσεις σε φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού. Η προηγούμενη ταινία του, «Maniera Greca», απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Λουγκάνο.

Πάρε το πράγμα και σφάξ’ το (2020)
Ένα μοσχαράκι πρέπει να σφαγεί. Αυτό το μοσχαράκι όμως δεν είναι σαν τ άλλα. Είναι το ‘’παιδί’’ του σφαγέα. Τη στιγμή της μεγάλης άρνησης, η έμπνευση που πηγάζει από την τέχνη του θα παραμείνει η μοναδική περιουσία που είχε στο δισάκι του και η μοναδική περιουσία του για το μέλλον έτσι και αλλιώς.

  • Σενάριο – Σκηνοθεσία: Κυρηναίος Παπαδημάτος
  • Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Μαρία Καραθάνου
  • Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ραμόν Μαλαπέτσας
  • Ηχοληψία: Χρήστος Παπαδόλουλος
  • Μοντάζ: Λίλη Κοντοδήμα
  • Ηθοποιοί: Βασίλης Μπισμπίκης, Κώστας Ξυκομηνός, Γιώργος Σταυριανός, Φαίδρα Σούτου, Στέλιος Δημόπουλος, Ηλίας Κουνελλας, Βασίλης Οικονόμου, Κωνσταντίνος Λουκας

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*