Καφετζόπουλος εναντίον Μποφίλιου ή αλλιώς «από το Ακραίο Κέντρο μας έμεινε το Ακραίο»

Νατάσα Μποφίλιου: Η απίστευτη αλλαγή που έκανε στα μαλλιά της!| Fay's book

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ειρωνεύτηκε τη Νατάσα Μποφίλιου με ανάρτησή του στο fb. Δεν ήταν ο μόνος, το ίδιο έκανε ο Μάνος Βουλαρινός (ΣΚΑΪ, Protagon) και άλλοι φανατικοί του Ακραίου Κέντρου. Γιατί; Γιατί είχαν πληροφορηθεί πως η Νατάσα Μποφίλιου κι άλλοι συνάδελφοί της, αρνήθηκαν να συμμετέχουν σε μια αντιπολεμική συναυλία της οποίας το πλαίσιο δεν τους έβρισκε σύμφωνους. Τι κι αν η ίδια, υπογράμμισε με ανάρτησή της πως καταδικάζει την άθλια εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Τι κι αν συμμετείχε ήδη σε αντιπολεμική συναυλία φοιτητών. Για το Ακραίο Κέντρο (που έχει εξελιχθεί σε Ακραίο σκέτο) δεν είναι αρκετά αυτά.

Καφετζόπουλος εναντίον Μποφίλιου ή αλλιώς «από το Ακραίο Κέντρο μας έμεινε το Ακραίο»

Από τη στιγμή που υπάρχουν καλλιτέχνες σε αυτή τη χώρα που συμπληρώνουν όπως η Μποφίλιου, πως είναι με τους Λαούς και τους πρόσφυγες που άλλη μια φορά στην ιστορία πληρώνουν το τίμημα για τα συμφέροντα των ισχυρών. Πως είναι με την αλληλεγγύη, πως δεν επιθυμούν καμία εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, γίνονται στόχοι των φανατικών ακροκεντρώων οι οποίοι συναγωνίζονται επάξια τους δεξιούς στη στοχοποίηση κάθε Αριστερής άποψης. Αν και μεταξύ μας, γνωρίζω αρκετούς δεξιούς πιο μετριοπαθείς από τους Ακροκεντρώους.

Κάπως έτσι ο Καφετζόπουλος βγήκε από τα ρούχα του και σε πέντε γραμμές μας δήλωσε ότι τον νευριάζει η τέχνη της, ότι θα τραγουδήσει υπέρ των λαών γενικώς (σπόντα για το ΚΚΕ, το κόμμα που υποστηρίζει η Μποφίλιου) και στο υστερόγραφο πέταξε και το μισογυνίστικο «έλα ρε κοπελιά».

«Άκουγα «η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει» [με νεύρα ομολογώ, τόσο απο την σχεδόν απάνθρωπη επανάληψη όσο και γιατί δεν είμαι φίλος του ακατάσχετου vibrato στην τέχνη].

Τώρα όμως κατάλαβα γιατί το τραγουδούσε με τέτοιο επίμονο πάθος η Νατασα: ήταν προφητικό. Αναφερόταν στην καρδιά του #ουκρανου_ηρωα που αντιστέκεται στον νεοναζί του Κρεμλίνου.

Τι; Οχι; Η Μποφίλιου τελικά θα τραγουδήσει υπέρ των λαών γενικώς;

Κατά των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ρωσίας, με αυτή την αχταρμά σειρά;

edit:

Ελα ρε κοπελιά…»

Ο Βουλαρινός είπε ευθέως αυτό που υποννόησε ο Καφετζόπουλος: «Να που λέτε ότι οι καλλιτέχνες δεν παίρνουν θέση. Εδώ η Νατάσα η Μποφίλιου παίρνει τη θέση που βολεύει τον Πούτιν και το καθεστώς του.

Η διαστρέβλωση της θέσης της Νατάσας και κάθε Νατάσας δεν είναι τυχαία.

Ακροκεντρώοι και δεξιοί φανατικοί, ορμώμενοι από αντικομμουνιστική και αντι αριστερή υστερία, νιώθουν όπως φαίνεται, ακόμα και το δράμα του πολέμου να αποτελεί ευκαιρία να ζητήσουν πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων, πάνω στο δόγμα «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας». Έτσι αποσιωπούν το ότι η Μποφίλιου καταδικάζει τον Πούτιν και αναδεικνύουν το ότι καταδικάζει ΚΑΙ το ΝΑΤΟ.

Μόνο που η Αριστερά, είναι συνεπής διαχρονικά στην καταδίκη των ιμπεριαλιστικών πολέμων και σε αναλύσεις που αφορούν σχέσεις αιτιών αποτελεσμάτων. Η Αριστερά επίσης είναι πάντα διαχρονικά στην πρώτη γραμμή των αντιπολεμικών διαδηλώσεων.  Σε αντίθεση με τους πολιτικούς αδελφούς όσων στήνουν σήμερα κατηγορητήρια μιλώντας για «Το μεγάλο ξεβράκωμα του «προοδευτικού κόσμου» της χώρας» που δήθεν κάνει πλάτες στον Πούτιν.

Κι επειδή το 1999 δεν είναι και τόσο μακρινό για κάποιες και κάποιους από εμάς, θυμόμαστε καλά, τον Σημίτη να ισχυρίζεται πως «για τους βομβαρδισμούς φταίει ο Μιλόσεβιτς» και πως αν η συμμαχία δε βομβάρδιζε θα έχανε την αξιοπιστία της. Θυμόμαστε και τον Σταύρο Θεοδωράκη να υπερθεματίζει γράφοντας σε έντυπο του Κωστόπουλου στο οποίο ήταν διευθυντής τότε πως δεν είναι «α πριόρι κατά οποιουδήποτε είδους βομβαρδισμών». Το εξώφυλλο του ΚΛΙΚ στα χρώματα της Αστερόεσσας για το “Νέο Πρόσωπο” της Αμερικής και την Πάμελα Άντερσον να ξεπροβάλλει γυμνή μέσα από ένα κέλυφος αυγού.

Αργότερα ο Καφετζόπουλος, βρέθηκε υποψήφιος με το ΠΟΤΑΜΙ, το κόμμα του ανθρώπου που έβαλε με τον τρόπο του πλάτη στους βομβαρδισμούς που είχαν σαν αποτέλεσμα μια απίστευτη ανθρωπιστική τραγωδία. Αλλά είναι μια άλλη ιστορία αυτή. Ή μήπως όχι;

Με τη Μποφίλιου και με τους λαούς λοιπόν και χθες και σήμερα. Και δεν χρωστάμε πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων σε κανένα νέο αντιδραστικό ρεύμα είτε ενδύεται τον μανδύα της διανόησης είτε όχι. Έχουν απαντηθεί αυτά νωρίς και δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου για να νιώθουμε παγιδευμένες-οι  σε ψευτοδιλήμματα ανθρώπων που θα περίμενε κάποτε κανείς να επιθυμούν γόνιμο πολιτικό διάλογο κι όχι να συντάσσονται με ό,τι πιο αντιδραστικό μας περιβάλλει. Αλλά έκαστος εφ’ ω ετάχθη.