“Καμπανάκι” της “Καθημερινής” για Άδωνι: Καλύτερη προβολή θα ήταν η σιωπή – Φιάσκο στη Βενεζουέλα! Σε “no man’s land” ο Έλληνας πρέσβης αφού ο Μητσοτάκης έσπευσε να αναγνωρίσει τον Γκουαϊδό…

Κριτική στον Άδωνι Γεωργιάδη μέσα από το κύριο άρθρο της άσκησε σήμερα η “Καθημερινή”, χωρίς ωστόσο να τον κατονομάζει.

Αφορμή στάθηκε, όπως μπορεί να συμπεράνει κανείς, η σπουδή του Άδωνι Γεωργιάδη να παρουσιάσει ως δικό του επίτευγμα αναστολή πλειστηριασμού ακινήτου οικογένειας που επλήγη από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι το καλοκαίρι του 2018. (υπενθυμίζεται ότι ο υπουργός Ανάπτυξης έγραψε στα social media ότι “κατόπιν παρέμβασής μου στην Ένωση Ελληνικών Τραπεζών ο συγκεκριμένος Πλειστηριασμός σταμάτησε. Δεν θα αφήσουμε μία τραγωδία να καταστρέψει μια οικογένεια. Ευχαριστώ την Ένωση για την άμεση ανταπόκριση της και φυσικά την Τράπεζα που ανέστειλε!“)

Συγκεκριμένα, το κύριο άρθρο της “Καθημερινής” αναφέρει:

Ακτιβισμός και αυτοπροβολή

Οι υπουργοί δεν είναι μόνο για τα μεγάλα. Ετσι όπως λειτουργεί η ελληνική κρατική μηχανή, οι υπουργοί χρειάζονται και στα μικρά – για να λύνουν γόρδιους δεσμούς της καθημερινότητας. Αυτός ο θεμιτός υπουργικός «ακτιβισμός», για τις έκτακτες ανάγκες ομάδων ή ακόμη και μεμονωμένων πολιτών, γίνεται όμως συχνά καμβάς ενός κακόγουστου θεάματος. Στελέχη της κυβέρνησης, ήδη υπερεκτεθειμένα στη δημοσιότητα, εκμεταλλεύονται τέτοιες μικροδιευθετήσεις για να αυτοπροβληθούν σαν φιλεύσπλαχνοι σταρ. Καλύτερη προβολή, για τους ίδιους και την κυβέρνηση, θα ήταν η σιωπή“.

 

Φιάσκο στη Βενεζουέλα! Σε “no man’s land” ο Έλληνας πρέσβης αφού ο Μητσοτάκης έσπευσε να αναγνωρίσει τον Γκουαϊδό…

Μία περίεργη… παρενέργεια έχει φέρει στην ελληνική διπλωματία η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναγνωρίσει τον Χουάν Γκουαϊδό ως πρόεδρο της Βενεζουέλας. Βλέπετε, τώρα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, ο Γκουαϊδό ελέγχεται ακόμη και για… σχέσεις με εμπόρους ναρκωτικών, ενώ η αμφισβήτηση του βενεζουελάνου προέδρου, Νικολάς Μαδούρο, έχει τελειώσει.

Εξάλλου, οι ΗΠΑ έχουν κρατήσει αποστάσεις από τον Γκουαϊδό και ως εκ τούτου, όλη η διεθνής κοινότητα έχει συμβιβαστεί με το γεγονός ότι ο νόμιμος πρόεδρος της χώρας είναι ο Μαδούρο. Και εκεί αρχίζει το πρόβλημα: βλέπετε, η Ελλάδα δεν έχει πάρει πίσω την αναγνώριση του Γκουαϊδό, αφού το θέμα έχει και προφανείς εσωτερικές διαστάσεις, καθώς η ΝΔ κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ για «εκλεκτικές σχέσεις» με τον Μαδούρο. Άρα, τυχόν αναγνώριση του Μαδούρο ισοδυναμεί με παραδοχή ήττας και λάθους εκ μέρους της κυβέρνησης.

Ως εκ τούτου, η «παρενέργεια» είναι η εξής: ο πρέσβης μας στο Καράκας δεν μπορεί να αναλάβει καθήκοντα, παρά… περιμένει να «καθαρίσει» το υπουργείο. Κι αυτό διότι για να αναλάβει καθήκοντα, πρέπει να… γίνει δεκτός από τον πρόεδρο της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, προκειμένου να τού επιδώσει τα διαπιστευτήριά του. Όμως, κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται, όσο τουλάχιστον η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τον Μαδούρο ή δεν αίρει την αναγνώριση προς τον Γκουαϊδό.

Συμπέρασμα: όταν κάποιος κάνει εσωτερική μικροπολιτική μιλώντας για άλλες χώρες, μπορεί στο τέλος να το βρει μπροστά του. Πώς το έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης; Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι.