Η ευρωπαϊκή νομοθεσία για το περιβάλλον και η «παιδαγωγική» του Ευρωδικαστηρίου – Κλιματική αλλαγή: Τα δύο τρίτα των τροπικών δασών έχουν καταστραφεί – Συμφωνία για παραγωγή του ρωσικού εμβολίου Sputnik στην Ιταλία

Η ευρωπαϊκή νομοθεσία για το περιβάλλον και η «παιδαγωγική» του Ευρωδικαστηρίου

Πώς ο δικαστικός και κυρωτικός έλεγχος επισπεύδει και διασφαλίζει την εφαρμογή και στη χώρα μας του περίπλοκου και φιλόδοξου θεσμικού οπλοστασίου της Ε.Ε. για την προστασία των φυσικών πόρων.

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΟΚ

«Η Ελληνική Δημοκρατία, μη λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα για την εγκατάσταση αποχετευτικού δικτύου των αστικών λυμάτων της περιοχής του Θριασίου Πεδίου και μη υποβάλλοντας σε επεξεργασία αυστηρότερη της δευτεροβάθμιας τα αστικά λύματα της περιοχής αυτής πριν από την απόρριψή τους στην ευαίσθητη περιοχή του κόλπου της Ελευσίνας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, και 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1991, για την επεξεργασία των αστικών λυμάτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/15/ΕΚ της Επιτροπής, της 27ης Φεβρουαρίου 1998».

Αυτό είναι το τυπικό διατακτικό απόφασης του Δικαστηρίου της ΕΕ (C-119/02, 24/6/2004) που καταδικάζει την Ελλάδα για τη μη συμμόρφωσή της στις κοινοτικές οδηγίες για τη διαχείριση των αστικών λυμάτων στην υποβαθμισμένη περιοχή του Θριασίου και στον επιβαρυμένο και από βιομηχανικά λύματα κόλπο της Ελευσίνας. Είχαν προηγηθεί τουλάχιστον τέσσερα χρόνια προειδοποιήσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τις ελληνικές αρχές. Οι προειδοποιήσεις απαιτούσαν το απλούστατο: να γίνουν εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού των αστικών λυμάτων στην περιοχή, όπως προέβλεπαν οι σχετικές κοινοτικές οδηγίες.

Η Οδηγία 91/271/ΕΟΚ είναι ένα από τα παλαιότερα περιβαλλοντικά νομοθετήματα της ΕΕ και φιλοδοξεί να προστατέψει τους υδάτινους πόρους της ευρωπαϊκής επικράτειας επιβάλλοντας κανόνες στον τρόπο επεξεργασίας και καθαρισμού των αστικών και βιομηχανικών λυμάτων, πριν αυτά καταλήξουν σε θάλασσες, λίμνες, ποτάμια και στον υδροφόρο ορίζοντα. Αλλά αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα για τον «παιδαγωγικό» τρόπο με τον οποίο λειτουργεί στην ΕΕ το τρίγωνο «ευρωπαϊκή νομοθεσία- Ευρωπαϊκή Επιτροπή- Δικαστήριο της ΕΕ», ειδικά στο ευαίσθητο πεδίο της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Η ΕΕ έχει μια από τις πιο προωθημένες κοινές νομοθεσίες προστασίας του περιβάλλοντος, με ένα πληθωρικό σώμα Οδηγιών και Κανονισμών για την περιφρούρηση των φυσικών πόρων, της βιοποικιλότητας, την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Το περιβάλλον, εξάλλου, εντάχθηκε εξ αρχής στις κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές, σε αντίθεση με άλλους τομείς στα οποία τα κράτη μέλη υπερασπίζονται ακόμη και σήμερα το «εθνικό» τους έλεγχο. Σύμφωνα με τις Συνθήκες της ΕΕ, το περιβάλλον περιλαμβάνεται στις λεγόμενες «συντρέχουσες αρμοδιότητες» της ΕΕ, που σημαίνει με απλά λόγια ότι όταν το Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο νομοθετήσουν μια κοινή πολιτική (Οδηγία ή Κανονισμό), τα κράτη μέλη δεσμεύονται και δεν μπορούν να νομοθετήσουν αντίθετα.

Ωστόσο, από την υιοθέτηση μιας Οδηγίας από το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέχρι την ενσωμάτωσή της στο εθνικό δίκαιο κάθε χώρας και, πολύ περισσότερο, την αληθινή και όχι τυπική εφαρμογή της, μεσολαβεί πολύς χρόνος και πολλές στρεβλώσεις. Αυτό ακριβώς συνέβη και στο Θριάσιο. Τη δεκαετία του ’90 οι κάτοικοί του πνίγονταν από το ανυπόφορο μείγμα ρυπογόνων εκλύσεων της βιομηχανίας (διυλιστήρια, χαλυβουργία κ.α.) και δυσοσμίας από τα αστικά και βιομηχανικά λύματα που είχαν καταστρέψει πλήρως τον κόλπο της Ελευσίνας. Οι πολύχρονες διαμαρτυρίες κατοίκων και τοπικών αρχών έφτασαν και στις Βρυξέλλες, από όπου η Κομισιόν ξεκίνησε τον έλεγχο της παραβίασης της κοινοτικής οδηγίας φτάνοντας τελικά στην καταδίκη της Ελλάδας από το Δικαστήριο της ΕΕ.

Η «ρουτίνα» των παραβάσεων 

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει κινήσει 524 διαδικασίες επί παραβάσει εις βάρος της Ελλάδας μόνο για θέματα περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Είναι μια εξαιρετικά ανησυχητική επίδοση, αν σκεφτεί κανείς ότι την πρώτη εικοσαετία παρουσίας της Ελλάδας στην ΕΕ οι παραπομπές της χώρας για το σύνολο των ευρωπαϊκών πολιτικών ήταν λιγότερες από 150. Φυσικά, συμβαίνουν και… στις καλύτερες οικογένειες: ακόμη και η κραταιά Γερμανία ελέγχθηκε την τελευταία 20ετία 269 φορές από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για παραβάσεις περιβαλλοντικών οδηγιών, ενώ η θεωρούμενη οικολογικά πρωτοπόρα Δανία «ανακρίθηκε» 181 φορές.

Και για να μη δαιμονοποιείται αυτή η διαδικασία ελέγχου, οφείλουμε να πούμε ότι οι διαδικασίες επί παραβάσει εις βάρος των χωρών της ΕΕ αποτελούν την ελεγκτική «ρουτίνα» της Επιτροπής, όπως προβλέπεται από τις Συνθήκες (Συνθήκη της ΕΕ και Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ). Κάθε μήνα η Κομισιόν παρουσιάζει λίστα δεκάδων διαδικασιών επί παραβάσει για όλο το φάσμα της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, από την οποία δεν λείπει καμιά χώρα. Και παράλληλα, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάθε χρόνο εκπονούνται δεκάδες εκθέσεις και γνωμοδοτήσεις για το αν και πώς εφαρμόζουν τη νομοθεσία και τα κράτη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Μικρός αριθμός αυτών των παραβάσεων καταλήγει στο Δικαστήριο της ΕΕ, κι ακόμη μικρότερος σε καταδίκη μιας χώρας, υποχρεώνεται σε οριστική και χωρίς υπεκφυγές εφαρμογή της κοινής νομοθεσίας. Αυτή η λειτουργία και ισορροπία νομοθετικής, δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας στην ΕΕ της δίνει την υπόσταση  κράτους δικαίου. Χωρίς αυτή δεν θα ήταν Ενωση κρατών, αλλά ένας πλαδαρός σύλλογος… εθελοντών, χωρίς προοπτική επιβίωσης στον χρόνο.

Επιστρέφοντας στην στατιστική της περιβαλλοντικής «διαπαιδαγώγησης» μέσω της διαδικασίας επί παραβάσει, σημειώνουμε ότι από τους 524 «φακέλους» που άνοιξε η Κομισιόν τα τελευταία είκοσι χρόνια, μόνο 36 χρειάστηκε να φτάσουν στο Δικαστήριο της ΕΕ, καθώς για τις υπόλοιπες φαίνεται ότι οι ελληνικές αρχές συμμορφώθηκαν στις προειδοποιήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και πάλι, ωστόσο, η επίδοση για μια χώρα μικρή με πληθυσμό 10-11 εκατ. είναι υψηλή, αν σκεφτεί κανείς ότι την ίδια περίοδο η Γερμανία παραπέμφθηκε 12 φορές και η Δανία μόλις 4 για παραβάσεις της κοινής περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Από την άλλη πλευρά, η παραπάνω πρόχειρη στατιστική σύγκριση μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας-Δανίας στις παραβάσεις της ευρωπαϊκής περιβαλλοντικής νομοθεσίας αποκαλύπτει και τις τεράστιες δυσκολίες προσαρμογής του κράτους, του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας της χώρας μας στα «προχωρημένα» περιβαλλοντικά πρότυπα που νομοθετούσε η ΕΕ. Πρότυπα που υιοθετούνταν κυρίως με κριτήρια των χωρών του ανεπτυγμένου ευρωπαϊκού πυρήνα και συχνά με θεμελιώδη άγνοια- ή με ηθελημένη αποσιώπηση-  για το τι συνέβαινε στα «μετόπισθεν», Δηλαδή για τη ρεαλιστική δυνατότητα – ή αδυναμία- των χωρών της περιφέρειας να φτάσουν την πρώτη ταχύτητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Οι παραπομπές της τελευταίας 20ετίας

Στις 36 παραπομπές της Ελλάδας από την Κομισιόν στο Δικαστήριο της ΕΕ για το περιβάλλον την τελευταία εικοσαετία, φυσικά, θα πρέπει να προστεθούν δεκάδες προδικαστικά ερωτήματα που στέλνουν τα ελληνικά δικαστήρια, από το Συμβούλιο της Επικρατείας, μέχρι τα πρωτοδικεία της χώρας στα οποία προσφεύγουν πολίτες και συλλογικοί φορείς απαιτώντας εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την προστασία των φυσικών πόρων από αυθαιρεσίες της διοίκησης, από κακή νομοθέτηση των κυβερνήσεων ή από κακές συμβάσεις με ιδιώτες. Συχνά, στην κινητοποίηση της Κομισιόν εις βάρος της χώρας έχουν συμβάλει καταγγελίες πολιτών και φορέων που φτάνουν στην αρμόδια διεύθυνση της Επιτροπής, ενώ ένα άλλο κανάλι κινητοποίησης είναι οι αναφορές που μπορεί κάθε πολίτης ή ομάδα πολιτών να καταθέσει στην αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Επιτροπή Αναφορών, PETI).

Έστω και υπό την πίεση δικαστικών παραπομπών, κυρώσεων και προστίμων, η Ελλάδα υποβλήθηκε σε μια διαδικασία προσαρμογής και εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της ΕΕ, στις αδρές γραμμές της. Η ακτινογραφία των καταδικαστικών για τη χώρα αποφάσεων του Δικαστηρίου της ΕΕ τα τελευταία είκοσι χρόνια είναι χαρακτηριστική της δυσκολίας να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στο κυνήγι των ψηλών ρυθμών ανάπτυξης και στον σεβασμό των φυσικών πόρων.

Αστικά λύματα, σκουπίδια και NATURA 

Ας δούμε μερικές εμβληματικές αποφάσεις που βοηθούν να γνωρίσουμε, αν και με μια αντίστροφη διαδικασία, βασικά νομοθετήματα της ΕΕ για το περιβάλλον.

► Λίγο μετά την καταδίκη για τα αστικά λύματα που ρύπαναν τον κόλπο της Ελευσίνας, η Ελλάδα ήρθε αντιμέτωπη με ένα τεράστιο πρόβλημα που για χρόνια πλήρωσε με πρόστιμα πολλών εκατομμυρίων: τις ανεξέλεγκτες χωματερές. Η Επιτροπή και τελικά το Δικαστήριο (το 2005) διαπίστωσαν γενικευμένη παραβίαση της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του 1975 για τα στερεά απόβλητα. Είναι μια από τις παλιότερες, προ της ένταξης στην Ελλάδα στην ΕΟΚ, Οδηγίες και μια από τις συχνότερα παραβιαζόμενες. Αν και είναι ήδη 45 χρόνων, εισάγει από τότε τις αρχές της ανακύκλωσης, αλλά και την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει», που διαπερνά όλες τις περιβαλλοντικές πολιτικές της ΕΕ τις επόμενες δεκαετίες. Ο έλεγχος έγινε στη συνέχεια πιο ασφυκτικός, καθώς η Ελλάδα όπως και άλλες χώρες πήραν σημαντικές κοινοτικές επιδοτήσεις για την εξάλειψη των χωματερών..

► Καταδίκες για παραβίαση των οδηγιών για τη διαχείριση των απορριμμάτων ακολούθησαν αρκετές, ωστόσο ορισμένες είναι αξιοσημείωτες για διαφορετικούς λόγους. Για παράδειγμα, η απόφαση του Δικαστηρίου το 2014 για τον «ακατάλληλο, δυσλειτουργικό και κορεσμένο χώρο υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) στη θέση Γρυπαραίικα Καλαμακίου στη Ζάκυνθο» αποτελεί εμβληματικό παράδειγμα συνδυασμένης εφαρμογής Οδηγιών, αφού φέρνει στο προσκήνιο την προστασία της χελώνας καρέτα-καρέτα και την κορυφαία περιβαλλοντική οδηγία της ΕΕ, την 92/43/ΕΟΚ (του 1992)  «για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας». Δεν είναι άλλη από την οδηγία με βάση την οποία ιδρύθηκε το δίκτυο NATURA 2000. Στο δίκτυο είναι ενταγμένες 359 περιοχές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας.

► Η προστασία της θαλάσσιας χελώνας και η παραβίαση της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ για την άγρια πανίδα ήταν το αντικείμενο μιας νεότερης απόφασης (2016), που έριξε φως στην έναντι Ζακύνθου ακτή, στο κόλπο της Κυπαρισσίας και την περιοχή Θίνες, έναν ακόμη τόπο αναπαραγωγής της καρέτα-καρέτα. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η οικοδόμηση, η οικιστική ανάπτυξη και η έντονη τουριστική δραστηριότητα στην περιοχή αποκλείει τις χελώνες από ένα ακόμη φυσικό ενδιαίτημά τους.

► Πολύ πιο σημαντική για τις ελληνικές NATURA περιοχές είναι η πολύ πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ (Δεκέμβριος 2020), με την οποία η Ελλάδα καταδικάζεται γιατί δεν έχει πάρει τα κατάλληλα μέτρα διατήρησης και προστασίας των 239 «τόπων κοινοτικής σημασίας» που βρίσκονται στην επικράτειά της και χαρακτηρίζονται κρίσιμοι για τη λεγόμενη μεσογειακή βιογεωγραφική περιοχή. Πρόκειται για μοναδικά οικοσυστήματα και περιοχές σπάνιας ομορφιάς, από τον Έβρο μέχρι τη Γαύδο, για τις οποίες οι ελληνικές κυβερνήσεις όφειλαν από το 2006 όχι απλά να νομοθετήσουν ρητπρικά, αλλά να εφαρμόσουν ιδιαίτερα μέτρα προστασίας κάθε οικοτόπου, ανάλογα με την πανίδα και τη χλωρίδα του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σχετικός έλεγχος συμμόρφωσης από την Επιτροπή ξεκίνησε το 2012.

► Την Οδηγία για την επεξεργασία των αστικών λυμάτων την ξαναβρήκαν μπροστά τους οι ελληνικές κυβερνήσεις το 2007, όταν η Κομισιόν παρέπεμψε για ακατάλληλα δίκτυα αποχέτευσης και έλλειψη βιολογικού καθαρισμού λυμάτων σε δεκάδες περιοχές της χώρας, από τη Λούτσα και τη Νέα Μάκρη, μέχρι τη Ζάκυνθο, την Πάρο, την Κάλυμνο και την Ηγουμενίτσα.

► Ένα συνδυασμό της οδηγίας για τα αστικά λύματα με την ελάχιστα μεταγενέστερη για την προστασία των οικοτόπων και της άγριας πανίδας βρίσκουμε στην απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ για τη λίμνη Κορώνεια (2013). Η διπλή παραβίαση συνίσταται φυσικά στο γεγονός ότι ούτε ο οικισμός του Λαγκαδά είχε κατάλληλο σύστημα αποχέτευσης και βιολογικού καθαρισμού, με αναπότρεπτο αποτέλεσμα τη ρύοανση της λίμνης, ούτε ειδικά μέτρα προστασίας των ειδών της Κορώνειας είχαν ληφθεί.

► Μια λιγότερο «διάσημη» Οδηγία για την οποία η Ελλάδα έχει παραπεμφθεί στο Δικαστήριο της ΕΕ είναι η Οδηγία για τα Υδατα (2000/16/ΕΚ). Σχεδόν 12 χρόνια μετά τη θέση σε ισχύ της Οδηγίας, το 2012, η χώρα καταδικάστηκε γιατί δεν είχε εκπονήσει σχέδια διαχείρισης για κάθε μια από τις 14 λεκάνες απορροής ποταμών που βρίσκονται στο έδαφός της, αλλά ούτε για τις διασυνοριακές λεκάνες απορροής (π.χ. Εβρος) για τις οποίες η χώρα επικαλείτο προβλήματα συνεννόησης με τα γειτονικά κράτη.

► Τέλος, αξιοσημείωτη είναι η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ που το 2015 καταδίκασε την Ελλάδα για την ολιγωρία της να χαρακτηρίσει ως ευπρόσβλητες και να προστατεύσει τα επιφανειακά και υπόγειά νερά τους από τη γεωργική νιτρορύπανση (οδηγία 91/676/ΕΚ) τουλάχιστον 9 περιοχές της χώρας, από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη, και από τη Θεσσαλία μέχρι την Ανατολική Αττική (όπου και ο πολύπαθος Ασωπός ποταμός).

Το κοινωνικό κεκτημένο 40 ετών

Η απαρίθμηση των παραπάνω αποφάσεων είναι, προφανώς, ενδεικτική και η εντύπωση που δημιουργούν ίσως αδικεί την Ελλάδα και αναπαράγει το στερεότυπο της δυσπροσάρμοστης στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο χώρας, του «μαύρου προβάτου» της Ενωσης και στην περιβαλλοντική νομοθεσία. Ωστόσο, μια πιο ρεαλιστική και ψύχραιμη ανάγνωση των δεδομένων αποκαλύπτει απλώς ένα περίπλοκο, χρονοβόρο και αρκετά γραφειοκρατικό μεν, αλλά αρκετά αποτελεσματικό νομικό δίχτυ προστασίας του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων και τελικά της δημόσιας υγείας.

Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι πολίτες ή φορείς στην Ελλάδα, όταν προσφεύγουν στα δικαστήρια ή διαμαρτύρονται για αυθαιρεσίες της διοίκησης, επικαλούνται την ευρωπαϊκή νομοθεσία, το φαινόμενο ότι οι τοπικές κοινωνίες όλο και πιο σταθερά υπερασπίζονται τις δικές τους NATURA περιοχές από ιδιωτικές επιβουλές ή κρατικές στρεβλώσεις, δείχνει ένα αυξανόμενο βαθμό εξοικείωσης της ελληνικής κοινωνίας με την ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία, που σταδιακά γίνεται πλέον στοιχείο της ταυτότητάς της. Ισως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον κεκτημένο της σαραντάχρονης, και γεμάτης αρκετές ωδίνες και  παλινδρομήσεις, πορείας της ελληνικής κοινωνίας στην ΕΕ.

 

Κλιματική αλλαγή: Τα δύο τρίτα των τροπικών δασών έχουν καταστραφεί

Οι άνθρωποι κατέστρεψαν ή αλλοίωσαν τα 2/3 των τροπικών δασών του κόσμου σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα,

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της μη κυβερνητικής οργάνωσης Rainforest Foundation Norway, που σημαίνει συναγερμό για την εξαφάνιση με ταχύ ρυθμό της φυσικής αυτής ασπίδας κατά της κλιματικής αλλαγής, οι άνθρωποι κατέστρεψαν ή αλλοίωσαν τα δύο τρίτα των τροπικών δασών που κάλυπταν αρχικά την επιφάνεια της Γης,

Η κατοίκηση και η μετατροπή της γης σε καλλιεργήσιμα εδάφη έχουν εξαφανίσει το 34% της αρχικής έκτασης των τροπικών δασών και αλλοίωσαν τουλάχιστον άλλο 30%, καθιστώντας τα περισσότερο ευάλωτα στις πυρκαγιές και τη φθορά στο μέλλον. Περισσότερο από το μισό της καταστροφής που έχει συντελεσθεί από το 2002 εντοπίζεται στην Ζούγκλα του Αμαζονίου και τα γειτονικά της τροπικά δάση.

Όπως δηλώνει ο συντάκτης της μελέτης, ερευνητής Άντερς Κροφ: «Περισσότερες εκτάσεις τροπικών δασών καταστρέφονται, τόσο περισσότερο ευνοούνται οι παράγοντες που ενισχύουν την κλιματική αλλαγή, γεγονός που καθιστά δυσκολότερη την επιβίωση των τροπικών δασών που έχουν απομείνει. Είναι ένας τρομακτικός κύκλος».

Τα δάση που αναφέρονται στην μελέτη ως αλλοιωμένα είτε έχουν καταστραφεί τμηματικά, είτε έχουν καταστραφεί και αντικατασταθεί από δευτερεύουσα δασική ανάπτυξη, διευκρινίζει η Rainforest Foundation Norway. Ο ορισμός για το ανέπαφο τροπικό δάσος είναι ενδεχομένως υπερβολικά αυστηρός, προειδοποιεί ο Tasso Azevedo, συντονιστής της πρωτοβουλίας MapBiomas, βραζιλιανής πρωτοβουλίας χαρτογραφικής καταγραφής της αποψίλωσης των δασών στην Βραζιλία. Η μελέτη περιλαμβάνει ως ανέπαφες μόνο εκτάσεις τουλάχιστον 500 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μη περιλαμβάνοντας μικρότερες περιοχές που μπορεί να προστίθενται στις εκτάσεις των παρθένων δασών του κόσμου.

Τέλος ο Άντερς Κροφ εξηγεί ότι ο ορισμός του επελέγη εξαιτίας του γεγονότος ότι μικρότερης έκτασης δασικές ζώνες βρίσκονται σε κίνδυνο λόγω της «δυναμικής των παρυφών» (edge effect), καθώς τα δένδρα πεθαίνουν ταχύτερα και η βιοποικιλότητα συντηρείται δυσκολότερα στις παρυφές του δάσους. Ενα δάσος έκτασης 500 τετραγωνικών χιλιομέτρων μπορεί κάλλιστα να διασφαλίσει την βιωσιμότητα του οικοσυστήματός του, λέει.

 

Συμφωνία για παραγωγή του ρωσικού εμβολίου Sputnik στην ΙταλίαΣυμφωνία για παραγωγή του ρωσικού εμβολίου Sputnik στην Ιταλία

Η συμφωνία του ρωσικού επενδυτικού ταμείου RDIF και της Ιταλο-ελβετικής φαρμακευτικής Adienne Pharma & Biotech χαρακτηρίζεται από το Ιταλικό-Ρωσικό Επιμελητήριο «στρατηγική» και θα είναι η πρώτη τέτοια γραμμή παραγωγής του ρωσικού εμβολίου στην Ευρώπη.

Η εταιρεία θα μπορέσει να αρχίσει την παρασκευή τον Ιούλιο και θα έχει έτοιμες έως 10 εκατομμύρια δόσεις μέχρι το τέλος του χρόνου. Οι εγκαταστάσεις είναι στο Μιλάνο, στη Λομβαρδία.

Εάν το εμβόλιο εγκριθεί από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA), οι δόσεις θα διατεθούν αποκλειστικά στην Ιταλική αγορά, σύμφωνα με εκπρόσωπο του Επιμελητηρίου. Σε διαφορετική περίπτωση θα εξαχθούν σε χώρες που χρησιμοποιούν το εμβόλιο.

Όπως έγινε γνωστό, η συμφωνία επετεύχθη μετά από μια σειρά συναντήσεων που οργανώθηκαν από τον Οκτώβριο, καθώς το Επιμελητήριο αναζητούσε εταίρο για την παραγωγή του Sputnik V.

Ο Ιταλός υπουργός Υγείας Ρομπέρτο Σπεράντζα, σύμφωνα με την εφημερίδα Il Messaggero, δήλωσε ότι δεν είναι αντίθετος με τη χορήγηση του Sputnik, από τη στιγμή που θα έχει στα χέρια του την έγκριση του ΕΜΑ.