Η «ατομική ευθύνη» …στο κοφίνι περισσεύει… Ναταλί Χατζηαντωνίου

Ε, λοιπόν ο κορονοϊός ξαναχτύπησε την πόρτα μας, δέκα μήνες αφότου είχαμε νοσήσει όλοι οικογενειακώς και χάσαμε και τη μάνα μας. Τότε είχαμε ζήσει μια «οδύσσεια» με δραματικές πτυχές και κρατική ασυνεννοησία, αδιαφορία και έλλειψη ενημέρωσης, «κρούσματα» τα οποία τέλος πάντων είχαμε και κατά ένα μέρος αποδώσει στην επιστημονική και πολιτική αμηχανία απέναντι σ’ αυτή την καινούργια αρρώστια. Τώρα πια έχουμε εμβολιαστεί, όλοι.

Είμαστε δηλαδή και νοσήσαντες και εμβολιασμένοι. Κι όμως ο κορονοϊός ξαναχτύπησε την πόρτα μας, πολύ διακριτικότερα βέβαια. Ασυμπτωματικά για την ακρίβεια, όπως πέρασε, ευτυχώς, την καραντίνα του το στενό συγγενικό μου πρόσωπο που βρέθηκε θετικό. Κόλλησε από «αντιεμβολιαστή», φίλο. Κι όταν αντιλήφθηκε ότι ήρθε «σε επαφή με κρούσμα», έκανε rapid πρώτα και ύστερα μοριακό. Είδηση πρώτη, εμπειρική: το rapid βγήκε αρνητικό, το μοριακό θετικό, «πιθανότατα λόγω χαμηλού ιικού φορτίου», όπως εξήγησε φίλος παθολόγος.

Είδηση δεύτερη, εμπειρική: όταν ύστερα από όλα αυτά απομονώσαμε τον… ξανανοσήσαντα σε δωμάτιο του σπιτιού παίρνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα (μάσκες, γάντια, χλωρίνες και αντισηπτικά στο μπάνιο κ.λπ.), θελήσαμε να δούμε τι θα κάνουμε οι υπόλοιποι. Εγώ π.χ. που εργάζομαι σε κλειστό χώρο με αρκετούς συναδέλφους; «Κάντε ένα self test και αν βγει αρνητικό πηγαίνετε στη δουλειά σας κανονικά, φορώντας μάσκα», μου απάντησε ο τηλεφωνητής του ΕΟΔΥ. «Και τις επόμενες μέρες να αυτοπαρατηρείστε», πρόσθεσε μια μάλλον εντελώς περιττή επισήμανση. «Ναι, αλλά αρκεί το self test;», επέμεινα.

«Ο άνθρωπός μας που βγήκε θετικός με το μοριακό, είχε βγει αρνητικός με το rapid», πρόσθεσα. «Μήπως υπάρχει κίνδυνος να κολλήσω τους συναδέλφους;», επανήλθα. «Αυτό είναι το πρωτόκολλο και οι επίσημες οδηγίες που έχουμε», μου απάντησε κι έκλεισε το τηλέφωνο. Αποτέλεσμα; Ατομική ευθύνη, αναγκαστικά. Που σημαίνει ότι, βοηθούντος του γεγονότος ότι οι «εργοδότες» μου είναι συνάδελφοι με συναίσθηση και κατανόηση, δεν πήγα στη δουλειά μου, περιορίστηκα σε αυτο-καραντίνα και έκανα μοριακό με το πέρας των πέντε ημερών.

Μου φάνηκε ότι ήταν το λογικότερο. Ομως αυτή η περίφημη «ατομική ευθύνη» στο καλάθι δεν χωρεί, στο κοφίνι περισσεύει: όταν δεν θέλεις να την αναλάβεις σ’ την επιβάλλουν κι όταν θέλεις να την αναλάβεις δεν σ’ αφήνουν.

Συναντήσεις με μουσικούς με τη Ναταλί Χατζηαντωνίου στο Cafe του Ιανού |  CultureNow.gr