«Είχε φοβερές ιδέες, χαιρόσουν να δουλεύεις μαζί της»

«Είχε φοβερές ιδέες, χαιρόσουν να δουλεύεις μαζί της»

Συνάδελφοί της, ηθοποιοί και σκηνοθέτες αλλά και τα κρατικά θέατρα αποχαιρετούν τη σπουδαία σκηνογράφο και ενδυματολόγο, που έφυγε αιφνίδια από τη ζωή, στα 55 της χρόνια. «Δεν μπορώ να το πιστέψω, πριν από δυο μέρες είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο, μου ζήτησε να φτιάξω ένα σκηνικό που ετοίμαζε για τη Στέγη και δώσαμε ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα», μας λέει ο κατασκευαστής θεατρικών σκηνικών Παναγιώτης Λαζαρίδης.

Η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, μια από τις πιο ταλαντούχες σκηνογράφους και ενδυματολόγους της γενιάς της στο ελληνικό θέατρο, έφυγε αιφνίδια από τη ζωή, βυθίζοντας στο πένθος τον καλλιτεχνικό κόσμο και την οικογένειά της. Ένας ευαίσθητος και ήρεμος άνθρωπος, μια εξαιρετική καλλιτέχνιδα και μητέρα ενός ανήλικου κοριτσιού.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης αλλά και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Ως σκηνογράφος μαθήτευσε δίπλα στον Διονύση Φωτόπουλο. Ομως, όπως έλεγε η ίδια, έμαθε τη δουλειά στο θέατρο «Αμόρε», σε εκείνο το πολύβουο και εντατικό εργαστήρι τέχνης, φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Δούλεψε εκεί και με τον Γιάννη Χουβαρδά αλλά κυρίως με τον Θωμά Μοσχόπουλο.

Η πρώτη της σκηνογραφική δουλειά ήταν και η πρώτη παράσταση του σκηνοθέτη, «Η Βενετσιάνα», στον Τεχνοχώρο. Αργότερα ακολούθησαν κι άλλες δουλειές μαζί του όπως τα έργα «Closer» και το «Mainstream». Στη «Διπλή Απιστία» του Μαριβό έκανε τα πρώτα της κοστούμια σε μια παράσταση και πάλι του Θωμά Μοσχόπουλου, όπου το έργο κινούνταν αισθητικά στη δεκαετία του 1960.

Η δουλειά της αποτυπώθηκε στα σκηνικά και τα κοστούμια πλήθους παραστάσεων στο Εθνικό Θέατρο, το Μέγαρο Μουσικής, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, σε Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα αλλά και στο ελεύθερο θέατρο.

«Ο βυσσινόκηπος» του Αντον Τσέχοφ, σκηνοθεσία Θωμάς Μοσχόπουλος, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Συνεργάστηκε με πολλούς δραστήριους τα τελευταία χρόνια σκηνοθέτες, ανάμεσά τους και η Λένα Κιτσοπούλου, κυρίως όμως έδεσε με τον παλιό της συμμαθητή από τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον Νίκο Καραθάνο («Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται», «Σιρανό ντε Μπερζεράκ», «Δεκαήμερο, μια διασκευή πάνω στο έργο του Βοκάκιου», «Βυσσινόκηπος» αλλά και στη μεγάλη επιτυχία του σκηνοθέτη την «Γκόλφω»).

Είχε κάνει επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια στο «Σχολείο των γυναικών» του Μολιέρου που είχε ανεβάσει ο Λευτέρης Βογιατζής στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων.

Με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεργάστηκε το 2000 στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και το 2013 στην παράσταση «Ο Μορμόλης» του Ράινερ Χάχφελντ, σε σκηνοθεσία Φωτεινής Μπαξεβάνη.

Είχε σχεδιάσει τα κοστούμια για την Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (2004) και για τον 51ο Διαγωνισμό της Γιουροβίζιον (2006) αλλά και για τη βραβευμένη στο Φεστιβάλ των Κανών ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Κυνόδοντας» (2009).

Με την Εθνική Λυρική Σκηνή συνεργάστηκε κατά την καλλιτεχνική περίοδο 2006-7, σχεδιάζοντας σκηνικά και κοστούμια για την τριπλή παραγωγή μπαλέτου «Η μοναχική» (ΜακΜίλαν/Αρνολντ), «Πρελούδιο στο απομεσήμερο ενός φαύνου» (Μανταφούνης/Ντεμπισί), «Οι Συλφίδες» (Ρήγος/Αντάμ).

Γκόλφω» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, σκηνοθεσία Νίκος Καραθάνος, Εθνικό Θέατρο

Το Εθνικό Θέατρο ανέβασε στο σάιτ του τον δικό του αποχαιρετισμό στην Ελλη Παπαγεωργακοπούλου:

«Αντίο Έλλη… Όλοι εμείς στο Εθνικό Θέατρο, συγκλονισμένοι από τον πρόωρο χαμό της, θα κρατήσουμε χαραγμένο στη μνήμη μας το φωτεινό χαμόγελό της εκείνο το πρόσφατο πρωινό που μας παρουσίαζε με μεγάλη χαρά μια από τις πολλές δουλειές που υπέγραψε για το Εθνικό Θέατρο. Θα μας λείψεις Ελλη, θα σε θυμόμαστε πάντα…».

Αλλά και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά θλίψη του για την απώλεια της «σπουδαίας σκηνογράφου και ενδυματολόγου, που διακρίθηκε με το ταλέντο και τη φαντασία της, συμμετέχοντας σε πολλές σημαντικές δουλειές στο θέατρο, αλλά και στον κινηματογράφο».

Συνάδελφοί της, ηθοποιοί και σκηνοθέτες αποχαιρετούν την Ελλη Παπαγεωργακοπούλου μέσα από συγκινητικές αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Παναγιώτης Λαζαρίδης, κατασκευαστής θεατρικών σκηνικών είχε συνεργαστεί με τη σκηνογράφο στη διάρκεια της πολυετούς καριέρας της. Τον βρήκαμε στα γυρίσματα για το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζεται αυτό τον καιρό για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι η Ελλη Παπαγεωργακοπούλου έφυγε από τη ζωή. Δύο μέρες πριν τον θάνατό της είχαν μιλήσει στο τηλέφωνο για την επόμενη συνεργασία τους: «Τι να πω… Δεν μπορώ να το πιστέψω. Επεσα από τα σύννεφα, ακόμα κι όταν το έβλεπα γραμμένο, νόμιζα πως είναι ψέμα. Δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω, πριν από δύο μέρες είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο, μου ζήτησε να φτιάξω ένα σκηνικό που ετοίμαζε για τη Στέγη και δώσαμε ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα.

Η Έλλη στη δουλειά της ήταν εξαιρετική, ταλαντούχα, ευφάνταστη, επινοητική. Τη γνωρίζω πολλά χρόνια. Είχαμε μια αρμονική συνεργασία, σχέση αγάπης θα έλεγα, ίσως γιατί κι εγώ είμαι ήρεμος άνθρωπος. Αυτό ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της: η ηρεμία που απέπνεε. Ακουγε τη γνώμη σου, σε εμπιστευόταν, δεν απαιτούσε ποτέ, ήξερε καλά τι ζητούσε και γιατί.

Είχε φοβερές ιδέες, χαιρόσουν να δουλεύεις μαζί της. Ακόμα και στα δύσκολα μπορούσε να σε καθησυχάζει. Θυμάμαι στον “Βυσσινόκηπο” του Νίκου Καραθάνου, το σκηνικό ήταν ένα τεράστιος μαύρος θόλος – μου φαινόταν δύσκολη η κατασκευή σε κάποια σημεία. Κι όμως εκείνη, ψύχραιμη και ήρεμη πάντα βρήκε τις λύσεις και το σκηνικό έγινε όπως ακριβώς το είχε σχεδιάσει».