Αυτός έφυγε, εμείς να δούμε… Δημήτρης Γκιώνης

Ήταν θαυμαστή και συγκινητική η εικόνα αυτού του –κάθε είδους- πλήθους που συνέρρευσε επί ώρες τις τελευταίες ημέρες στο παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών, αρκετοί με κάποιο άνθος στο χέρι, προκειμένου να αποτίσουν ύστατο χαίρε κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μίκη Θεοδωράκη. Τον συνθέτη που με το έργο και την αγωνιστική διαδρομή του κατέδειξε ότι ο τόπος αυτός, παρά τις λαβωματιές, δημιουργεί αντιστάσεις και παράγει πολιτισμό διεθνούς αναγνώρισης. Ύστατο αντίο, που θύμισε εν πολλοίς ένα συναφές στη Μελίνα Μερκούρη, την «τελευταία Ελληνίδα θεά», όπως χαρακτηρίστηκε.

Είναι βέβαια παράδοξο που ένας κομμουνιστής, όπως αυτoπροσδιορίστηκε, έφυγε από αυτόν τον κόσμο υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας. Είναι όμως γνωστό ότι μέρος του έργου του, όπως και άλλων επιφανών δημιουργών, είναι εμπνευσμένο από τη θρησκευτική παράδοση, που δεν επηρεάζεται από πολιτικές ιδεολογίες.

Κι ας προστεθεί ότι οι Κρήτες ειδικότερα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι που δύο σύγχρονοι άνθρωποι της Τέχνης, ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Μίκης Θεοδωράκης –απόβλητοι και διωκόμενοι από καταπιεστικές εξουσίες, αλλά καλοδεχούμενοι ιδιαίτερα στον τόπο τους- αναπαύονται στη γη τους αποτελώντας σημείο αναφοράς…

«Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα…», έχει πει ο Οδυσσέας Ελύτης. Και ο Μίκης Θεοδωράκης: «Ψάχνω να βρω την κοινωνία της αλληλεγγύης – εκεί βλέπω τη λύση του προβλήματος»…

ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet