Αριστερά, Ακροδεξιά και τα δύο άκρα… Τάσος Τσακίρογλου

Το αυγό του φιδιού έχει ήδη εκκολαφθεί στα δέκα χρόνια της χρηματοπιστωτικής και βαθιάς κοινωνικής κρίσης, αλλά και στα δύο χρόνια μέσα από το κίνημα κατά των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού.

Η θεωρία των δύο άκρων, την οποία διαρκώς επικαλούνται κυβερνητικά στελέχη, «ξεπλένοντας» διά της εξίσωσης τη φασιστική δράση εγκληματικών ομάδων με διαμαρτυρίες αριστερών οργανώσεων, έχει την καταγωγή της στις αναλύσεις του αναθεωρητή Γάλλου ιστορικού Φρανσουά Φιρέ.

Αυτός έλεγε ότι ο ναζισμός σαν μια αντιφιλελεύθερη αντίδραση ήταν συμμετρικός με τον κομμουνισμό. Εβαζε δηλαδή στο ίδιο καλάθι τα δύο καθεστώτα θεωρώντας τα εχθρούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας, η οποία όμως τελικά νίκησε και τους δύο. Οπως έλεγε, από τη μία ήταν ο «κόκκινος φασισμός» της ΕΣΣΔ και από την άλλη ο «φαιός (αντι)μπολσεβικισμός της ναζιστικής Γερμανίας».

Σήμερα οι θεωρίες των χρυσαυγιτών περί ανωτερότητας των Ελλήνων και οι σκληρές αντικομμουνιστικές τους θέσεις συμπίπτουν με την προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί, όπως λέει ο ιστορικός Εντσο Τραβέρσο, μια αρνητική ταυτότητα. Δηλαδή όχι μια θετική ταυτότητα μέσω της Ιστορίας και του πολιτισμού, κάτι που θα σήμαινε ενότητα, αλλά μια θεωρία αποκλεισμού με βάση διάφορες «ταυτότητες»: κομμουνιστής, ΛΟΑΤΚΙ, μουσουλμάνος, γκέι, γυναίκες και πάει λέγοντας. Τρόφιμα μόνο για Ελληνες, αιμοδοσίες μόνο για Ελληνες και στο βάθος (ή στο μέλλον) ζωή μόνο για Ελληνες. Δηλαδή μια κουλτούρα διαχωρισμού, στιγματισμού, διακρίσεων και τελικά εξόντωσης, εάν αυτή καταστεί κάποτε δυνατή, δηλαδή εάν ποτέ οι ναζιστές πάρουν την εξουσία.

Για τους χρυσαυγίτες το να είσαι Ελληνας σημαίνει πρώτα απ’ όλα να μην είσαι ξένος, μαύρος ή μουσουλμάνος. Αυτή η «ταυτοποίηση» προϋποθέτει πολιτικές κοινωνικού ελέγχου: έλεγχο της ροής των πληθυσμών, φακέλωμα των ξένων, των «κακοποιών» και των «ανατρεπτικών στοιχείων». Πρόκειται για τον ορισμό αυτού που ο Φουκό ονόμασε «βιοπολιτική εξουσία».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οπορτουνιστής και ανιστόρητος, παίζει με τη φωτιά αφενός ενσωματώνοντας στη Ν.Δ. την Ακροδεξιά του ΛΑΟΣ και αφετέρου δείχνοντας ανοχή στις εγκληματικές ναζιστικές ομάδες των μαχαιροβγαλτών. Η καταδίκη των φασιστικών επιθέσεων που αναγκάστηκε να ψελλίσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μετά την κατακραυγή ήταν δειλή, μισή και μέσα από τα δόντια.

Το αυγό του φιδιού έχει ήδη εκκολαφθεί στα δέκα χρόνια της χρηματοπιστωτικής και βαθιάς κοινωνικής κρίσης, αλλά και στα δύο χρόνια μέσα από το κίνημα κατά των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού. Ο αντιεμβολιασμός, η συνωμοσιολογία και η παρότρυνση για απείθεια σπρώχνουν εκ των πραγμάτων μέρος της νεολαίας προς την Ακροδεξιά και τον φασισμό.

Η φτηνή εργασία, η μερική απασχόληση, τα συμβόλαια μηδενικών ωρών, τα μπλοκάκια, η έλλειψη ασφαλιστικής κάλυψης, αλλά και η απειλή της κλιματικής αλλαγής κάνουν τους νέους να θεωρούν ότι οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν το μέλλον τους σαν σκουπιδοτενεκέ, στον οποίο ρίχνουν όλα τα προβλήματα.

Η Αριστερά, αμήχανη και χωρίς ιδέες τις περισσότερες φορές, αφήνει τους νέους βορά στην Ακροδεξιά, αφού κομμάτι της νεολαίας φτάνει να θεωρεί ότι σ’ αυτή θα βρει την «αντίσταση», την «εξέγερση» και την «αμφισβήτηση» που έχει ζωτική ανάγκη.

Για να το πω λίγο χυδαία, οι ακροδεξιές είναι σχεδόν οι μόνες στην «αγορά των ιδεών», καθώς η σοσιαλδημοκρατία χρεοκόπησε οριστικά και πολλοί στην Αριστερά θέλουν να γίνουν σοσιαλδημοκρατία. Μακροπρόθεσμα αυτή είναι μια εγκληματική επιλογή, αφού όσο πιο κοντόφθαλμες είναι οι πολιτικές της Αριστεράς, τόσο γιγαντώνεται στα μάτια των νέων η Ακροδεξιά.

Σήμερα δεν αρκεί η καταγγελία του φασισμού. Απαιτείται δράση στους δρόμους, για να μην ξανασηκώσει κεφάλι!

Ο Παΐσιος και το «Charlie Hebdo» | Η Εφημερίδα των Συντακτών