Αναγκαία όσο ποτέ η συστράτευση όλων των αριστερών πολιτών

Ακριβώς έναν χρόνο μετά, η κατάσταση της καταπάτησης κάθε μορφής δικαιωμάτων, η “βουτιά” στην οικονομία, η ανασφάλεια και ο κίνδυνος του λουκέτου για τον μικρό και μεσαίο επαγγελματία είναι πιο ορατά από ποτέ.

Γίνεται συζήτηση και εκφράζονται απόψεις για το αύριο και την αναγκαία ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συγχρόνως και για το αύριο της χώρας μας και όλων εμάς που ζήσαμε επί μια δεκαετία τουλάχιστον οικονομική και κοινωνική κρίση. Κρίση την οποία προσπάθησε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά με τις θυσίες όλης της κοινωνίας. Χωρίς μέτρα λιτότητας, με την οικονομία σε ανάπτυξη, με το χρέος ρυθμισμένο, την ανεργία να μειώνεται, το κοινωνικό κράτος να στήνεται ξανά στα πόδια του και με 37 δισ. ευρώ απόθεμα.

Ακριβώς έναν χρόνο μετά, η κατάσταση της καταπάτησης κάθε μορφής δικαιωμάτων, η προσπάθεια περιθωριοποίησης κοινωνικών ομάδων, η έντονα ταξική κοινωνία γεμάτη ανισότητες και αποκλεισμούς, η επιστροφή σε πλήρη εργασιακή επισφάλεια, η «βουτιά» στην οικονομία, η ανασφάλεια και ο κίνδυνος του λουκέτου για τον μικρό και μεσαίο επαγγελματία, η οπισθοδρόμηση και η υπερσυντηρητικοποίηση της κοινωνίας, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, το «τάισμα» των ΜΜΕ -για να κάνει ό,τι θέλει η κυβέρνηση και να μην παίρνει είδηση ο πολίτης- είναι πιο ορατά από ποτέ.

Αυτή η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού, ατελέσφορων συζητήσεων, αλλά χρειάζεται εγρήγορση, στοχοπροσήλωση, μεθοδικότητα και προσεκτικές ενέργειες.

Η χώρα δεν είναι λάφυρο

Κατά την άποψη μου, ένα αριστερό – ριζοσπαστικό – μαζικό και προοδευτικό κόμμα που θα δώσει χώρο σε εκείνους τους συμπολίτες μας που θέλουν έναν κόσμο με κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, διαφάνεια, δημοκρατία, οι οποίοι είναι δίπλα μας από το 2012, μας εμπιστεύονται και μας στηρίζουν, είναι αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα για να αντιπαλέψουμε την ακροδεξιά Ν.Δ. και όλο το μιντιακό και πολιτικό κατεστημένο που πιστεύει ότι το κράτος είναι ιδιοκτησία τους και η χώρα λάφυρο. Κρατώντας πάντα αναλλοίωτες τις αρχές και τις αξίες μας – άλλωστε γι’ αυτές τις αξίες εμπιστεύθηκε όλος αυτός ο κόσμος τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θεωρώ ως μοναδικό «προσόν» πόσο πολύ αριστερός ήταν στα νιάτα του κάποιος, γιατί δεν θεωρώ εαυτόν περισσότερο αριστερό και άξιο έναντι άλλων, με ενδιαφέρει όμως πόσο τίμιος και ηθικός είναι κάποιος, πόσο ειλικρινά μιλάει. Άλλωστε, η στάση ζωής τού καθενός μας δείχνει πολλά.

Με ενδιαφέρει όμως παρά πολύ, όπως και πολλούς συμπολίτες μου, να μπει φρένο σ’ αυτή την κατρακύλα και την οπισθοδρόμηση που βιώνει η χώρα μας κι αυτό θα γίνει μόνο αν επικεντρωθούμε στον στόχο που είναι η επόμενη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.

Ανησυχώ και απογοητεύομαι για το ξήλωμα όλων των θετικών που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ, τα περισσότερα εκ των οποίων εν μέσω Μνημονίων, από τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και από την προκλητική οικειοποίηση του κυβερνητικού έργου του ΣΥΡΙΖΑ. Αναρωτιέμαι, όμως για την αντίδραση, την ανυπομονησία των πολιτών και περισσότερο για την εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα και απορώ για την τόση αυστηρότητα και κριτική απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Νομίζω πλέον ότι αρκετοί συμπολίτες μας ακόμα δεν μπορούν να ξεφύγουν από το μοντέλο του «ταξίματος», του ρουσφετιού, του υποκριτικού χτυπήματος στην πλάτη. Σήμερα βλέπουμε ξανά να οργιάζει το ρουσφέτι. Δεν υπάρχει αξιοκρατία, ούτε δικαιοσύνη. Η επικρότηση και η εμπιστοσύνη, όμως, στο γνωστό παλιό κατεστημένο σίγουρα είναι θέμα συζήτησης και προβληματισμού και δεν πρέπει να το προσπερνάμε.

Αγκάθι μεγάλο υπήρξε για τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κι ακόμα περισσότερο σήμερα ως αξιωματική αντιπολίτευση, η μονόπλευρη ενημέρωση από την πλειονότητα των ΜΜΕ. Θυμάμαι πώς, επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, τα σημερινά καλοταϊσμένα από την κυβέρνηση της Ν.Δ. ΜΜΕ, «ούρλιαζαν» για σκάνδαλα, κομματικούς διορισμούς, ενώ σήμερα είναι όλα καλώς γινόμενα. Ακόμα και στη δημόσια ΕΡΤ -η οποία μόνο θλίψη προκαλεί από τη χειραγώγηση αυτών που την έκλεισαν ως μη αντικειμενική το 2013- κοντεύουμε να μάθουμε όλο το αστυνομικό και κοινωνικό ρεπορτάζ. Σήμερα είμαστε αλλού, ξανά στο παρελθόν, όπου το κουτσομπολιό, η κλειδαρότρυπα, η βία, το έγκλημα πρωτοστατούσαν και παραπλανούσαν για να κάνει το σύστημα ανενόχλητο τη δουλειά του. Συμβαίνουν τόσα σοβαρά θέματα και δεν λέγονται ή, όταν αναγκάζονται από την πίεση της αντιπολίτευσης, τα παρουσιάζουν με τέτοιον τρόπο που σε μπερδεύουν ακόμη περισσότερο. Αυτή δεν είναι δημόσια τηλεόραση, αλλά παράδειγμα κοπτοραπτικής και κιτς.

Αυτή είναι η κατάσταση κι έχουμε όλες και όλοι υποχρέωση να αντιδράσουμε. Είναι αδύνατον να χαρίσουμε στο σύστημα, που θέλει να ελέγχει, να χειραγωγεί, να σπιλώνει, όσα καταφέραμε τόσα χρόνια με θυσίες. Οφείλουμε να αφουγκραστούμε περισσότερο την κοινωνία, να ακούσουμε τον διπλανό μας, να κάνουμε έργο, να είμαστε προπάντων αληθινοί, ειλικρινείς και να μην επιτρέπουμε συγκρίσεις και συμψηφισμούς. Αυτό θέλουν, αυτό επιδιώκουν πάντα: να περάσει η εικόνα στην κοινωνία ότι όλοι ίδιοι είναι. Δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ ίδιοι!

Τώρα πλέον, χρειάζεται συστράτευση όλων των αριστερών – προοδευτικών πολιτών σε μια κοινή προσπάθεια και έναν στοχευμένο αγώνα για την τελική και οριστική πλέον απαλλαγή από το παλιό πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο που αντιμετωπίζει τη χώρα ως ιδιοκτησία και τους πολίτες ως χειραγωγούμενες μαριονέτες.

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΑΝΙΤΣΟΥΔΗ – epikairo.com

* Η Ευαγγελία Μανιτσούδη είναι εκπαιδευτικός, μέλος Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Χίου