ΑΕΚ: Η κάψα του Μελισσανίδη για την “Αγιά Σοφιά” * ΠΑΟΚ: Ψάχνει τον αντί-Μαουρίσιο * Γιατί ο Μαρτίνς δεν ζητάει χαφ για τον Ολυμπιακό

Είναι το έργο της ζωής του, η κληρονομιά του για κάθε ΑΕΚτζή. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης ζει και αναπνέει με για την ημέρα που θα δει εκεί μέσα την Ένωση να παίζει το πρώτο της ματς.

Είναι ο φορές που πηγαίνει εκεί για επίσημη επιθεώρηση, είναι και άλλες που η μετακίνησή του γίνεται incognito, για να πάρει “μια τζούρα ΑΕΚ“, όπως λέει σε φίλους και γνωστούς. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης βλέπει ημέρα με την ημέρα, το σπουδαίο όραμά του να γίνεται πραγματικότητα. Αυτό που, όχι και τόσο πολύ καιρό πριν, χλευαζόταν από αντιπάλους αλλά (το χειρότερο όλων) και από ομοϊδεάτες, με ατάκες του στυλ “έλα μωρέ, τα χώματα φέρνει από δεξιά στα αριστέρα, γήπεδο δεν θα κάνει ποτέ”.

Για τον “Τίγρη”, η επιστροφή της ΑΕΚ στα πατρογονικά εδάφη της, υπήρξε σχέδιο και μάλιστα καταστρωμένο έστω σε διαφορετική μορφή, από το 2005. Τότε, η ίδια η κιτρινόμαυρη οικογένεια του έφραξε το δρόμο, μέσω των εκλογών της Ερασιτεχνικής. Εσωτερική ήταν η αντιπαλότητα και μαζί η δυσπιστία ότι όσα είχε βάλει στο νου του και είχε παρουσιάσει μέσω μακετών, γίνονταν για άλλους σκοπούς.

Η ιστορία αυτή μας αποδεικνύει σήμερα ότι ο Μελισσανίδης, αυτό είχε εξ αρχής κατά νου. Εκείνη λοιπόν η “αυτοκτονική” ημέρα, τον έβαλε για αρκετό καιρό στην άκρη, όμως δεν σκότωσε και την ιδέα του. Αντιθέτως, ατσάλωσε την πίστη του. Ήξερε ότι η ευκαιρία θα εμφανιστεί ξανά. Συνέβη όταν όλοι εκείνοι που τον εξανάγκασαν σε φυγή, είχαν πλέον πετάξει λευκή πετσέτα και η ΑΕΚ ζούσε την απόλυτη εξαθλίωση.

Οι επισκέψεις του στην “Αγιά Σοφιά”, είναι πλούσιες συναισθημάτων. Υπερηφάνεια, βλέποντας αυτό το θηρίο να ορθώνεται στην καρδιά της προσφυγικής γειτονιάς. Αγωνία, για να γίνονται όλα όπως πρέπει, δίχως άλλες καθυστερήσεις, χωρίς λάθη τα οποία θα κοστίσουν έστω και επιπλέον μία ημέρα καθυστέρησης. Αδημονία, με τη σκέψη στο μέλλον και στο πρώτο παιχνίδι της ομάδας στο νέο σπίτι της. Αυτό που κάθε ΑΕΚτζής ονειρεύεται και περιμένει να ζήσει. Όμως θα χωρούν εκεί μόνο 30.000 (και κάτι παραπάνω).

Το γήπεδο αποτελούσε το μόνιμο καημό του διοικητικού ηγέτη της ΑΕΚ, στόχο πρωταρχικό μεγαλύτερο όλων αλλά μαζί και αδιαπραγμάτευτο. Επιστέγασμα ονείρων, δημιούργημα προοπτικής, εφαλτήριο εκτόξευσης. Η “Αγιά Σοφιά” είναι το δικό του θαύμα, η περιουσία της ψυχής του χαρισμένη σε όλους τους ΑΕΚτζήδες της γης. Αλλά και σε όλους τους Έλληνες, καθώς πέραν μιας ποδοσφαιρικής έδρας, θα αποτελεί φάρο πολιτισμού όλης της χώρας.

“Θέλω να είναι κάτι παραπάνω από ένα γήπεδο. Να είναι ένα μνημείο αθλητισμού, πολιτισμού και ελληνισμού”, είπε στους συνεργάτες του και οι ιδέες άρχισαν να πέφτουν στο τραπέζι. Πέραν της ακατανίκητης επιθυμίας του να γίνει ο σημαιοφόρος της επιστροφής στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο “Τίγρης” έβαλε με το νου του να δημιουργήσει κάτι που δεν θα είχε προηγούμενο και το οποίο θα αποτελεί σε βάθος δεκαετιών (ή και αιώνων) πόλο έλξης για Έλληνες και ξένους επισκέπτες, ανεξάρτητα από την ομάδα που υποστηρίζουν.

Κι όταν εκείνος θέλει κάτι, πάντα το πετυχαίνει. Έτσι μαζί με την “Αγιά Σοφιά” και τις πολεμίστρες της, αποφασίστηκε η ίδρυση των δύο μουσείων, εκείνο της ιστορίας της ΑΕΚ και αυτό του προσφυγικού ελληνισμού, με το κωδικό όνομα “κιβωτός της ρωμιοσύνης”, για τα οποία έχετε διαβάσει αναλυτικά στο Sport24.gr. Τα παρακολουθεί όλα να ορθώνονται μπροστά του και ξέρει ότι αυτό που φτιάχνεται, είναι ότι σπουδαιότερο από οτιδήποτε άλλο έχει γίνει αυτήν την ομάδα ιστορικά, μετά την ίδια την ίδρυσή της.

 

ΠΑΟΚ: Ψάχνει τον αντί-Μαουρίσιο

Το συμβόλαιο του Μαουρίσιο με τον ΠΑΟΚ εκπνέει στο τέλος της σεζόν, ο Βραζιλιάνος πολύ δύσκολα θα συνεχίσει στη Θεσσαλονίκη και ο Δικέφαλος σκανάρει την αγορά για τον αντικαταστάτη του.

Το ημερολόγιο έδειχνε 31 Αυγούστου του 2017 όταν ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την απόκτηση του Μαουρίσιο, ο οποίος είχε μείνει ελεύθερος από τη Ζενίτ.

Ο Βραζιλιάνος μέσος δεν άργησε να καθιερωθεί στον ΠΑΟΚ. Ακόμη κι όταν έλειψε λόγω του σοβαρού τραυματισμού του (ρήξη χιαστού), η απουσία του στο κέντρο του Δικεφάλου ήταν κάτι περισσότερο από εμφανέστατη.

Ο 31χρονος μέσος είχε καταλυτική συμβολή στην κατάκτηση του αήττητου πρωταθλήματος με τον Δικέφαλου, του νταμπλ της περασμένης χρονιάς. Ωστόσο το συμβόλαιό του που εκπνέει στο τέλος της τρέχουσας σεζόν είναι από τα πλέον υψηλά στην ομάδα (1.300.000 ευρώ).

Τα νέα οικονομικά δεδομένα που διαμορφώνει παγκοσμίως ο κορονοϊός καθιστούν πολύ δύσκολη την παραμονή του στον ΠΑΟΚ. Αυτή τη στιγμή το πιο πιθανό σενάριο είναι ο Μαουρίσιο να μην συνεχίσει να φορά την ασπρόμαυρη φανέλα τη νέα σεζόν.

Αν και όλοι στην Τούμπα εκτιμούν και αναγνωρίζουν τον αψεγάδιαστο επαγγελματισμό του, ακόμη και το οικονομικό να μην αποτελούσε το μεγαλύτερο εμπόδιο, είναι και ότι ο Βραζιλιάνος μεγαλώνει. Έχει προταθεί σε Αλ Χιλάλ – το 24ο Ευαγγέλιο και ο Ευάγγελος Μίχος σας παρουσίασαν τα δεδομένα για το ενδεχόμενος να ξαναβρεθεί με τον Ραζβάν Λουτσέσκου στην Αλ Χιλάλ – Φιορεντίνα, Χετάφε και Μπέτις.

ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ ΤΟΥ

Δεν είναι υπερβολή ότι η εύρεση του αντικαταστάτη του ίσως ν’ αποτελεί και τη μεταγραφική προτεραιότητα του ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή. Παίκτες προτείνονται, εξετάζονται, αλλά ο Δικέφαλος ψάχνει να βρει έναν ακριβώς αντί-Μαουρίσιο.

Έναν παίκτη, δηλαδή που να έχει τα χαρακτηριστικά του. Όχι μόνο σε ό,τι αφορά το σουλούπι του, αλλά και τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά τόσο ανασταλτικά, όσο και κυρίως δημιουργικά.

 

Γιατί ο Μαρτίνς δεν ζητάει χαφ για τον Ολυμπιακό

Γιατί ο Μαρτίνς δεν ζητάει χαφ για τον Ολυμπιακό

Ο Κ. Νικολακόπουλος εξηγεί μέσα από το blog του γιατί ο Πέδρο Μαρτίνς δεν ζητάει μεταγραφή χαφ στον Ολυμπιακό.

Στις εισηγήσεις του Πέδρο Μαρτίνς για την ενίσχυση του Ολυμπιακού χαφ δεν υπάρχει. Θα αλλάξει η εισήγηση του κόουτς μόνο αν φύγει κάποιος εκ των τριών βασικών (Γκιγιέρμε, Καμαρά, Μπουχαλάκη).

Για ποιο λόγο, όμως, ο Πορτογάλος τεχνικός δεν ζητάει άλλον κεντρικό χαφ; Κατ΄ αρχάς, το ότι ο Ολυμπιακός έπαιξε φέτος με τρία κεντρικά χαφ σε πάρα πολλά παιχνίδια, δεν σημαίνει ότι το ίδιο θα συμβεί και τη νέα σεζόν. Φέτος υπήρξε η ιδιαιτερότητα ότι αφενός μεν στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν ήταν νοκ άουτ ο Φορτούνης, αφετέρου δε ότι ο Βαλμπουενά επί δυόμιση μήνες (με το ξεκίνημα του 2020) μετατοπίστηκε από δεκάρι στα άκρα της επίθεσης για να καλύψει το κενό του Ποντένσε. Με τον Φορτούνη και τον Βαλμπουενά διαθέσιμους δεν είναι η πιο εύκολη απόφαση να παίζει ο Ολυμπιακός με τρία αμυντικά-κεντρικά χαφ.

Να έχουμε, όμως, υπόψιν μας και κάτι άλλο: ο Μαρτίνς υπολογίζει στον Καφού. Με δική του προτροπή αποκτήθηκε στις τελευταίες ημέρες του Γενάρη ο συμπατριώτης του μέσος και μπορεί να πρόλαβε να τον βάλει μόλις σε ένα παιχνίδι βασικό (και σε ένα δεύτερο αλλαγή) στον μόλις ένα μήνα (τον Φλεβάρη) που τον είχε στη διάθεση του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τον…ξέχασε. Ποντάρει πάνω του και δεν είναι τυχαίο ότι ο Ολυμπιακός τον αγόρασε (δεν τον δανείστηκε) από τη Λέγκια και του έδωσε 3,5 χρόνια συμβόλαιο.

Από την πλευρά μου έκανα ένα σκάουτινγκ του Καφού σε δύο-τρία παιχνίδια του με τη Λέγκια τη φετινή σεζόν, κυρίως εκείνα κόντρα στη Ρέϊντζερς για το Γιουρόπα Λιγκ-άλλωστε δεν έπαιξε και πολλά φέτος ο Πορτογάλος, καθώς είχε ένα αρκετά σοβαρό τραυματισμό κι επανήλθε το Δεκέμβρη, όταν πια είχε διακοπή το πολωνικό πρωτάθλημα λόγω χειμώνα.

Αν γράψω ότι ξετρελάθηκα με τον Καφού, δεν θα είναι αλήθεια. Ωστόσο, είδα αρκετά ωραία πράγματα στο παιχνίδι του, τέτοια που η εκτίμηση την οποία σχημάτισα είναι ότι αν ο παίκτης αυτός δεν βγάλει τραυματισμούς μπορεί να τον βοηθήσει τον Ολυμπιακό. Δεν είναι σούπερ, αλλά είναι καλή επιλογή για 8άρι-νομίζω όχι για 6άρι, αφού δεν νομίζω ότι το ανασταλτικό είναι το καλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού του.

Ο 27χρονος μέσος «τρέχει» ωραία την μπάλα. Μπορεί να την πάρει κοντά στην περιοχή της δικής του ομάδας και με ωραίο στιλ και γρήγορα να την μεταφέρει ο ίδιος κοντά στην αντίπαλη περιοχή, βγάζοντας έτσι καλή επίθεση η, αντεπίθεση.

Παίζει γενικά με καλή συχνότητα κάθετο ποδόσφαιρο και έχει έξυπνες πάσες, ενίοτε και με τη μία, από τις οποίες μπορεί να προκύψουν φάσεις η, προϋποθέσεις φάσεων.

Η τεχνική του είναι καλή και του δίνει τη δυνατότητα να κρατάει αρκετά εύκολα την μπάλα.

Είναι δυνατό παιδί, κάτι που τον βοηθάει να μπαίνει στις μονομαχίες. Το δε ύψος του τον βοηθάει να κερδίζει κεφαλιές τόσο στο κέντρο, όσο και στις αντίπαλες περιοχές, προσφέροντας επιθετικά, κύρια στις στατικές φάσεις.

Το έχει να βγαίνει στην επίθεση σαν κρυφός κυνηγός και κάπως έτσι, εκμεταλλευόμενος το καλό του δεξί πόδι, είχε εννιά γκολ στη Λέγκια σε λιγότερο από δύο σεζόν.

Κάποιες φορές βγαίνει να πιέσει ψηλά, ανασταλτικά γενικά θα το παλέψει, θα κόψει και θα κλέψει κάποιες φορές, θα γυρίσει πίσω στην άμυνα, αλλά η προτεραιότητα του είναι να κυκλοφορήσει την μπάλα, να κοντρολάρει το παιχνίδι, να δημιουργήσει.

Τι δεν μου άρεσε; Είναι κάπως βαρύς παίκτης, κάνει κάποια εξεζητημένα πράγματα χωρίς επιτυχία, έχει ορισμένες επιπόλαιες πάσες, όταν θα πιεστεί δεν βγάζει σιγουριά και μπορεί χάνοντας την μπάλα να κινδυνεύσει η ομάδα του, κόβεται όχι με μεγάλη δυσκολία μερικές φορές παίρνοντας προσπάθειες. Και έχω ένα ερωτηματικό για τις αντοχές του σε ολόκληρο το 90λεπτο.

Θα σταθώ σε ένα σημείο, κατά την γνώμη μου σημαντικό: και στα δύο παιχνίδια με τη Ρέϊντζερς, που δεν είναι φέτος ομάδα της πλάκας κι έχει φτάσει κι αυτή, όπως ο Ολυμπιακός στους 16 του Γιουρόπα Λιγκ, ο Καφού είχε στιγμές από αυτές που κάνουν τη διαφορά. Κι ήταν συνολικά πέντε-έξι, ουκ ολίγες για οκτάρι.

Όταν προσαρμοστεί στον Ολυμπιακό κι έχει τέτοιες στιγμές με τέτοια συχνότητα νομίζω ότι όλοι θα τον εκτιμήσουμε.