Ένας χρόνος μετά το Εφετείο: Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε, ο χρυσαυγιτισμός επιβιώνει — Μια δικαστική απόφαση και μια εποχή — Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε μαζική συμμετοχή στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις σε Εφετείο και Ομόνοια

Η Μάγδα Φύσσα

Η Μάγδα Φύσσα

Η ανακοίνωση της καταδίκης της εγκληματικής οργάνωσης θα ηχεί για πάντα ως τεκμήριο νίκης, αλλά και σαν σειρήνα επαγρύπνησης ενάντια στη “σπορά των ηττημένων”. Εκείνων που ακόμη προσπαθούν να βγουν από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Παλιά πληγή, βαθιά πληγή, ολότελα δική μας. Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε, ωστόσο ο φασισμός ζει, και κάποιοι θέλουν να βασιλέψει. Ένα χρόνο μετά την ιαχή της Δημοκρατίας, το σύστημα του φόβου δείχνει τα δόντια του. Το έκανε άλλωστε αμέσως μετά το άκουσμα της καταδίκης. “Η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση”. Οι γροθιές της Μάγδας Φύσσα στον αέρα. Τα πανηγύρια, τα δάκρυα χαράς, οι αγκαλιές. Και αμέσως μετά οι “Αύρες” της ΕΛΑΣ, η καταστολή, η βία. Η ελπίδα που γιγαντώθηκε, έγινε φωτιά, βγήκε στους δρόμους, νίκησε και ακριβώς επειδή νίκησε, φόβισε εκείνους που επενδύουν στο σκοτάδι για να διατηρούν την ισορροπία τους.

Η Χρυσή Αυγή δεν μας προέκυψε μέσα σε μία ημέρα. Είχε βαθιά πλοκάμια στους εξουσιαστικούς θώκους και τα διατηρεί ακόμη. Μπορεί να αλλάζει καταστατικά, ονόματα και ενδυμασίες, ωστόσο ο ζόφος παραμένει στο παρασκήνιο, ως συνεκτικός ιστός των οπαδών της. Οι νοσταλγοί της απολυταρχίας άγονται και φέρονται από τα μυαλά που βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα, τα τάγματα εφόδου βρίσκουν τρόπο να ανασυνταχθούν μέσα από τα σπάργανα της νεολαίας. Στα σχολεία. Στα γήπεδα. Στις πλατείες.

Ο χρυσαυγιτισμός ζει μέσα από τις κουκούλες, τις κανονικές και τις μεταφορικές, μέσα από δημοσιεύσεις ονομάτων νηπίων στο διαδίκτυο, μέσα από πογκρόμ εναντίον αντιφασιστών φοιτητών, μέσα από ομαδικές επιθέσεις σε μεμονωμένα άτομα, μέσα από τον ρατσιστικό λόγο στο διαδίκτυο, μέσα από την κεκαλυμμένη νοικοκυροσύνη που βάλλει εναντίον στοχοποιημένων κοινωνικών ομάδων, ΛΟΑΤΚΙ και μεταναστών.

Δε ξεμπερδέψαμε με αυτά. Μπορεί η απόφαση της Δικαιοσύνης να δημιουργεί ένα δομημένο και πολύ συγκεκριμένο δεδικασμένο για το μέλλον, μπορεί ο αντιφασισμός να δικαιώθηκε μέσα από τη δικαστική μάχη, ωστόσο, δε χρειαζόμαστε καμία άλλη “θυσία”, κανενός άλλου Παύλου Φύσσα. Ο Παύλος σηματοδότησε έναν ολόκληρο αγώνα υποδεικνύοντας τον φονιά του. Στάθηκε όρθιος μέχρι την τελευταία του ανάσα. Κι ύστερα η Μάνα του, η μητέρα όλων των ελεύθερων πνευμάτων του τόπου, συνέχισε αυτόν τον αγώνα μέχρι τη πλήρη δικαίωση της μνήμης του γιου της, αλλά και άλλων παιδιών που χάθηκαν από τον ίδιο χρυσαυγιτισμό. Του Ζακ Κωστόπουλου, της Ελένης Τοπαλούδη, του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Ώστε να μη χαθεί κανείς άλλος από χέρι φασίστα.

Αντιφασιστική συγκέντρωση στο Εφετείο, την ημέρα καταδίκης της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση
Αντιφασιστική συγκέντρωση στο Εφετείο, την ημέρα καταδίκης της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση 

Ένα χρόνο μετά τη καταδίκη της Χρυσής Αυγής, ξέρουμε όλοι μας πως οι δράστες των παραπάνω εγκλημάτων, οι ηθικοί αυτουργοί αυτής της παρακρατικής βίας, μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά είναι και τόσο ίδιοι. Ζουν και αναπνέουν μέσα από το ίδιο αφήγημα, το ίδιο ιδεολόγημα που ψάχνει τρόπο να συσπειρωθεί, να βρει νέο ηγέτη και να ξεράσει πάλι τον ρατσιστικό εμετό του. Η τοξική πατριαρχία, ο ναζισμός, ο διαρκής εκφοβισμός του “διαφορετικού”, είναι ένα και το αυτό. Το κόμμα Χρυσή Αυγή μπορεί λοιπόν να καταδικάστηκε, όμως η παραπάνω ιδεολογική γραμμή, βρίσκεται ανάμεσά μας. Στα σπίτια μας, στις τηλεοράσεις μας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και σε κυβερνητικές θέσεις. Μη γελιόμαστε. Ο κάθε Μπογδάνος θα διαγραφεί όταν παύσει να είναι “χρήσιμος”, αλλά πίσω του θα υπάρχουν πιο “ουσιαστικοί” Μπογδάνοι για να παίζουν το παιχνίδι που εξυπηρετεί το Σύστημα.

Το ουσιαστικότερο μήνυμα των ημερών, πέρασε μέσα από το πανό που σηκώθηκε στην πορεία μνήμης για τα 8 χρόνια της δολοφονίας του Παύλου, μια πορεία που έφτασε στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Στην κεφαλή αποτυπώνονταν τα πρόσωπα του Αλέξη Γρηγορόπουλου, της Ελένης Τοπαλούδη, του Παύλου Φύσσα, του Νίκου Τεμπονέρα, του Σαχζάτ Λουκμάν, του Μιχάλη Καλτεζά, του Βασίλη Μάγγου, του Αλεξ Μεσχισβίλι, του Ζακ Κωστόπουλου, του Μπερκίν Ελβάν, του Κάρλο Τζουλιάνι και του Τζορτζ Φλόιντ.

Οι συγγενείς των δολοφονημένων
Οι συγγενείς των δολοφονημένων  

Δίπλα στη Μάγδα Φύσσα, εκτός από αντιφασίστες, εργατικά σωματεία, φοιτητές και μετανάστες, βρέθηκαν η μητέρα του Ζακ Κωστόπουλου, ο δάσκαλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο γιος του Νίκου Τεμπονέρα, όπως και ο πατέρας και η αδελφή του Βασίλη Μάγγου. Μπροστά μπροστά συναντήθηκαν και πάλι, δύο μαυροφορεμένες γυναίκες που έχασαν τα παιδιά τους, η μία από το μαχαίρι ενός φασίστα, η άλλη από τα χτυπήματα “νοικοκυραίων”, από αυτούς που τόσα χρόνια εκκόλαψαν και εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού.

Το μήνυμα των ημερών αλλά και του μέλλοντος, φτάνει και πάλι στα αυτιά μας και στις οθόνες μας μέσα από το στόμα της Μάγδας. “Δεν τελειώσαμε με τον φασισμό. Βάλαμε μια εγκληματική οργάνωση, τη Χρυσή Αυγή, στη φυλακή, αλλά ο φασισμός είναι εκεί έξω και οι ψηφοφόροι επίσης. Σήμερα είναι μία πολύ δύσκολη μέρα, όχι μόνο λόγω της επετείου από τη δολοφονία του παιδιού μας, αλλά γιατί κηδέψαμε τον δικό μας άνθρωπο, τον στυλοβάτη μας, τον Ανδρέα Τζέλλη, κορωνίδα των δικηγόρων που πολέμησαν τη Χρυσή Αυγή”, έλεγε φτάνοντας στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Συνδέοντας το χθες με το σήμερα, συνδέοντας την ανάγκη επαγρύπνησης, με το αύριο της χώρας.

Η Μάγδα Φύσσα
Η Μάγδα Φύσσα  

Ένα χρόνο μετά τη καταδίκη της Χ.Α. βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα, που αντιμετωπίζει τον οργανωμένο φασισμό ως έγκλημα, αλλά βλέπει μαυροφορεμένα παιδιά να ξεχύνονται σε προαύλια σχολείων, κατηχώντας άλλα παιδιά με νέα, δήθεν αντισυστημική οργή. Στο πλευρό αυτών των παιδιών, στέκονται εκείνοι που καταδικάζουν την ακροδεξιά βία με μισόλογα, αυτοί που μιλάνε για “βεντέτες” με την Αριστερά, αυτοί που πρώτα νομιμοποιούν τη ρατσιστική ρητορική εγκολπώνοντάς τη εναντίον προσφύγων και μεταναστών, και ύστερα τρέχουν να μαζέψουν τα “εργαλεία” που παραστράτησαν και έδρασαν αυτόνομα, σε υπέρ του δέοντος βαθμό.

Και από την άλλη, ένα χρόνο μετά, μάθαμε πως τα Δικαστήρια ακούνε την κοινωνία όταν εκείνη διεκδικεί με τρόπο ενιαίο, οργανωμένο και με διαρκή αγώνα. Αν ο αέρας της κοινωνίας ήταν αυτός της συγκατάβασης, της σιωπής απέναντι στον ναζισμό, τίποτα δεν θα είχε αλλάξει σε δικονομικό επίπεδο, μιας και η Δημοκρατία είχε και θα έχει για πάντα χαρακτήρα Αγωνιστικό.

“Οι τελευταίες επιθέσεις ακροδεξιών φασιστικών ομάδων στην Σταυρούπολη και Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης και το Νέο Ηράκλειο, αποδεικνύουν ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Είναι αναγκαία η εγρήγορση και η επαγρύπνηση της κοινωνίας, και η παρέμβαση των θεσμικών φορέων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ανάπτυξη της θεωρίας των δυο άκρων είναι ανιστόρητη και παρελκυστική” σχολίαζε σχετικά μιλώντας στο NEWS 24/7 η Ελευθερία Κουμάντου. “Η καταδίκη έχει τεράστια σημασία αλλά δεν αρκεί για να σβήσει το ακροδεξιό φαινόμενο. Το βλέπουμε με τα γεγονότα της Σταυρούπολης. Η απειλή συνεχίζει να υπάρχει στην κανονικοποίηση της ακροδεξιάς”, συμπλήρωνε ο Κωστής Παπαϊωάννου.

“Αν θέλουμε να καταλάβουμε τι είναι και πως ενεργεί ο σημερινός φασισμός πρέπει να κοιτάξουμε τι έγινε στην Ουκρανία το 2014 και ειδικότερα τι έγινε με τον «Δεξιό Τομέα». Οι πολιτικές και οικονομικές ηγεμονικές ομάδες τον χρησιμοποίησαν για λύσουν με βία προς όφελός τους τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας εκείνη τη περίοδο. Το ίδιο θεωρώ πως συμβαίνει και στην Ελλάδα από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και μετά”, δήλωνε από τη δική του μεριά ο καθηγητής Γιώργος Πλειός.

Στιγμιότυπο από αντιφασιστικό συλλαλητήριο
Στιγμιότυπο από αντιφασιστικό συλλαλητήριο  

Ένα χρόνο μετά την καταδίκη της ΧΑ στο Εφετείο, η κραυγή που βγήκε σαν μία, ενιαία φωνή από τα στόματα χιλιάδων συγκεντρωμένων, θα αντηχεί στα πέρατα σαν παρακαταθήκη ανύψωσης της Δημοκρατίας, αλλά και σαν συναγερμός για εγρήγορση, για περιθωριοποίηση των σκοταδιστών, για διαρκή αγώνα αλληλεγγύης και μνήμης, απέναντι στους σύγχρονους δοσίλογους που πάντοτε εχθρεύονταν την πατρίδα τους την ώρα που κρατούσαν στο χέρι από μια ελληνική σημαία. Την ίδια σημαία που κάποτε οι πρόγονοί τους έβαφαν κόκκινη, με το αίμα συμπατριωτών τους.

Ο αντιφασιστικός αγώνας έχει ιδεολογική διάσταση και είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Γιατί αν νωρίτερα είχε να αντιμετωπίσει τους “επίσημους” φασίστες που βρέθηκαν στα κελιά τους, τώρα έχει να αντιμετωπίσει έναν νεοφασισμό που προσπαθεί να γίνει αρεστός με λόγο που ακούγεται ηπιότερος στα αυτιά των οπαδών της συντήρησης. Είπαμε. Ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, η ομοφοβία, ο σεξισμός, όλα αυτά χορεύουν αγκαλιά κάτω από τους ίδιους ήχους. Στο χέρι μας είναι να σιγάσουμε τα ηχεία τους, βάζοντας να παίξει η ιαχή της νίκης.

Ξανά και ξανά.

Οικογένεια Φύσσα: Ο αγώνας πρέπει να είναι συνεχής και επίμονος

Η οικογένεια του Παύλου με μία δήλωσή της για την συμπλήρωση ενός χρόνου από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, τονίζει την ανάγκη συνέχισης του αγώνα ενάντια στην φασιστική απειλή, ” με τα μέσα που διαθέτει ο καθένας μας και χωρίς να ξεχνάμε την πικρή εμπειρία των προηγούμενων ετών”.

“Ένα χρόνο μετά την έκδοση της ιστορικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, και ενώ επιτέλους η ελληνική δικαιοσύνη έδειξε αποφασιστικότητα στην τιμώρηση εγκλημάτων με ναζιστικό κίνητρο, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών μας δείχνουν ότι ο αγώνας πρέπει να είναι συνεχής και επίμονος. Η νίκη εντός της δικαστικής αίθουσας αποτελεί ένα μήνυμα πως οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί αντίστοιχων εγκλημάτων δεν θα μένουν πλέον ατιμώρητοι, πως το κράτος δεν μπορεί να τους παράσχει ισόβια ασυλία και κάλυψη ενώ παράλληλα αποτελεί και ένα μάθημα προς όλους μας ότι η ανοχή σε αντίστοιχες εκδηλώσεις μπορεί να αποβεί μοιραία. Σε μία χρονική συγκυρία που η ατζέντα της Χρυσής Αυγής προωθείται ακόμα και από κυβερνητικούς παράγοντες, προφέροντας έδαφος για εκδήλωση νέων φαινομένων βίας, καλούμαστε όλοι να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων ώστε να μην θρηνήσουμε και άλλους νεκρούς της ναζιστικής βίας. Είμαστε όλες και όλοι εδώ για να ορθώσουμε και πάλι στο ανάστημά μας αν χρειαστεί απέναντι σε τέτοια φαινόμενα, με τα μέσα που διαθέτει ο καθένας μας και χωρίς να ξεχνάμε την πικρή εμπειρία των προηγούμενων ετών.

Οικογένεια Παύλου Φύσσα

Συνήγοροι οικ. Φύσσα”

 

Μια δικαστική απόφαση και μια εποχή

Είναι από τις στιγμές που η Δικαιοσύνη γράφει Ιστορία και μάλιστα μία από τις λαμπρότερες σελίδες της. Στην Αθήνα εκείνη τη μέρα στράφηκαν τα μάτια ολόκληρης της Ευρώπης, αφού η δικαστική απόφαση και το μήνυμα που εξέπεμπε ήταν κρίσιμης σημασίας όχι μόνο για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα αλλά και πέρα από αυτήν.

Στη χώρα που για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ένα ναζιστικό κόμμα βρισκόταν στο Κοινοβούλιο και τα τάγματα εφόδου του σκορπούσαν αίμα στους δρόμους, σε αυτή την ίδια χώρα επιτέλους οι νεοναζί βρίσκονταν απέναντι στον δικαστή τους.

Είμαστε πολύ τυχεροί που αξιωθήκαμε μια τέτοια μέρα, που η Δημοκρατία απάντησε όπως άρμοζε στους αρνητές της, αλλά όχι μόνο γι’ αυτό. Είμαστε πολύ τυχεροί που είδαμε ένα αντιφασιστικό κίνημα που πάλεψε με συνέπεια, με γενναιότητα, με τόλμη και φαντασία, χωρίς να κάνει πίσω επί πολλά χρόνια.

Γιατί είδαμε τους γενναίους συμπολίτες μας –θύματα και αυτόπτες μάρτυρες– να καταθέτουν στο δικαστήριο με παρρησία και να μας θυμίζουν το μπόι του ανθρώπου. Γιατί είδαμε τους δικηγόρους της πολιτικής αγωγής με σθένος και βαθιά γνώση να δείχνουν πως η επιστήμη μπαίνει στην υπηρεσία της κοινωνίας.

Και γιατί όλα αυτά τα χρόνια η Μάγδα Φύσσα –αυτός ο βράχος της υπομονής και της τρυφεράδας– μας δίδαξε τη δύναμη εκείνου που πονάει.

Αυτές τις μέρες που οι νοσταλγοί των ταγμάτων εφόδου επιχειρούν να ανακάμψουν, είναι εύλογη η ανησυχία και απαιτείται από όλους –θεσμούς και πρόσωπα– εγρήγορση και αποφασιστικότητα.

Το ακροδεξιό φαινόμενο είναι παρόν, όπως άλλωστε το είδαμε και στα «μακεδονικά» συλλαλητήρια, και η διάχυση του διχαστικού λόγου (ακόμη περισσότερο όταν προέρχεται από κυβερνητικά χείλη) το ενισχύει. Ωστόσο, δεν βρισκόμαστε εκεί που ήμασταν πριν από δέκα χρόνια, όταν ξεκίνησε η κλιμάκωση της ναζιστικής εγκληματικής βίας.

Και παρά την αισιοδοξία που μπορεί να νιώθουν τα νεοναζιστικά αποκόμματα όταν υπουργοί τούς χαϊδολογούν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κάνει τα στραβά μάτια, οι νοσταλγοί των ταγμάτων εφόδου δεν θα βρουν πάλι αφύλακτη την κερκόπορτα της Δημοκρατίας, χάρη και στην ιστορική δικαστική απόφαση που ανακοινώθηκε πέρσι σαν σήμερα.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε μαζική συμμετοχή στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις σε Εφετείο και Ομόνοια

Συγκεκριμένα την Πέμπτη, 7/10 στις 18:30 στο Εφετείο και το Σάββατο, 9/10 στις 15:00 στην πλατεία Ομονοίας.

Ένα χρόνο από την καταδίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής συμμορίας Χ.Α. Ένα χρόνο μετά τη λαοθάλασσα έξω από το Εφετείο. Ένα χρόνο μετά, τα απομεινάρια του νεοναζισμού βγαίνουν ξανά από τις θλιβερές και σκοτεινές τους τρύπες. Οι τραμπουκισμοί και οι δολοφονικές επιθέσεις στην Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο Αττικής εναντίον μελών της ΚΝΕ και της ΚΕΕΡΦΑ, αναδεικνύει ότι η υπόθεση της πάλης κατά του φασισμού είναι ακόμα μπροστά μας. Αποτελεί επιτακτική ανάγκη και προτεραιότητα.

Ο Τομέας Δικαιωμάτων καλεί σε μαζική συμμετοχή σε όλες τις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και μοτοπορείες, που διοργανώνονται αυτές τις ημέρες. Και το Σάββατο στη μεγάλη αντιφασιστική συγκέντρωση στην πλατεία Ομόνοιας στις 3μμ.​

«Τις τελευταίες μέρες οι φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, από τα απομεινάρια της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, υπενθυμίζουν ότι ένα χρόνο μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής το αυγό του φιδιού δεν εξαφανίστηκε», αναφέρει ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, Δημήτρης Τζανακόπουλος.

«Η κυβέρνηση της ΝΔ κάνει ότι δεν καταλαβαίνει την έξαρση της ακροδεξιάς βίας, και επενδύει για ακόμα μία φορά στην ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων, δίνοντας άλλοθι στους φασίστες», προσθέτει.