Άποψη: Το κλίμα ξανά στον λαιμό τους — Λιμενεργάτες απο Ελλάδα, Ιταλία και Γαλλία σε εκδήλωση του ΚΚΕ στο Ευρωκοινοβούλιο

«Καθυστέρηση πληρωμών» γράφει το πλακάτ της αντιπροσώπου από την Γκάνα, που διαμαρτυρήθηκε για τη στάση των πλούσιων κρατών έναντι των φτωχών που πλήττονται από την κλιματική κρίση.

Για πολλοστή φορά οι πλουσιότερες χώρες του πλανήτη, από τις οποίες άλλωστε ξεκίνησε η συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων. Στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα που ολοκληρώνεται αυτές τις ώρες στην Αίγυπτο, αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη τους στην αποτροπή μιας καταστροφής που οι ίδιες έχουν προκαλέσει.

Η ευθύνη τους συνίσταται στο γεγονός ότι ως παλαιότερες ή νεότερες βιομηχανικές χώρες είναι οι μεγάλοι ρυπαντές. Εχουν εκπέμψει και εξακολουθούν να εκπέμπουν, είτε με την παραγωγική δραστηριότητα είτε με την κατανάλωση, τις μεγαλύτερες εκπομπές αερίων που ευθύνονται για την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Κι ενώ οι ίδιες έχουν αποδεχθεί ή και επιβάλει τη συλλογική δέσμευση για συγκράτηση της υπερθέρμανσης στον 1,5 βαθμό Κελσίου, μεταθέτουν την ευθύνη της διαφαινόμενης αποτυχίας στις φτωχότερες και τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Ο περίφημος στόχος της Συμφωνίας του Παρισιού, εδώ και έξι χρόνια, για σχετική σταθεροποίηση της επιφανειακής θερμοκρασίας του πλανήτη τις επόμενες δεκαετίες θεωρείται βέβαιο ότι έχει χαθεί. Οι ενδείξεις που έχουν πλέον οι επιστήμονες του περιβάλλοντος και του κλίματος είναι σαφείς: η καταστροφή που μας απειλεί επιταχύνεται.

Αλλά, έστω και έχοντας ξεπεράσει το σημείο συναγερμού, έχει σημασία η ανθρωπότητα των 8 δισ. ατόμων να βάλει ένα φρένο. Αυτό προϋποθέτει χρήματα. Προϋποθέτει δηλαδή ότι οι πλουσιότερες χώρες θα χρηματοδοτήσουν τις φτωχότερες για να καταφέρουν να ακολουθήσουν την απομάκρυνση από τα ορυκτά καύσιμα. Δεν είναι απλά υπόθεση κοινωνικής και κλιματικής δικαιοσύνης, αλλά επιλογή ρεαλισμού.

Η δημιουργία ενός ταμείου κλιματικής δικαιοσύνης και μετάβασης εκκρεμεί πάνω από δεκαετία. Από τότε που διακηρύχθηκε η συγκρότησή του ελάχιστα ποσά έχουν εισφέρει οι ΗΠΑ, η Ε.Ε. και τα άλλα αναπτυγμένα κράτη. Τώρα, όμως, τα πράγματα έχουν γίνει ακόμη χειρότερα. Γιατί η ενεργειακή κρίση έχει γίνει το ιδεώδες πρόσχημα όχι μόνο για να αρνηθούν τη στήριξη του αναπτυσσόμενου κόσμου στην απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά και άλλοθι για ολική επαναφορά στους υδρογονάνθρακες.

Αλλωστε, τι πιο χαρακτηριστικό από το γεγονός ότι οι μεγάλες πολυεθνικές του πετρελαίου και του αερίου, που έχουν βγει σε σαφάρι νέων εξορύξεων, είναι οι μεγάλοι χορηγοί και αληθινοί υποβολείς του παζαριού στη σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα, στην Αίγυπτο.

 

Λιμενεργάτες απο Ελλάδα, Ιταλία και Γαλλία σε εκδήλωση του ΚΚΕ στο Ευρωκοινοβούλιο

Αντιπροσωπεία της διοίκησης της ΕΝΕΔΕΠ (σωματείο λιμενεργατών της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά) όπως επίσης και εργαζόμενοι από τα λιμενεργατικά σωματεία της Ιταλίας και της Γαλλίας παραβρέθηκαν στην εκδήλωση με θέμα: «Εργαζόμενοι στα λιμάνια ενάντια στην εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο» που διοργάνωσε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Κοινή διαπίστωση των αντιπροσωπειών, όπως αναφέρει η ΕΝΕΔΕΠ, ήταν η ανησυχία από την κλιμάκωση του πολέμου στην περιοχή της Ουκρανίας, η εμπλοκή των χωρών τους σε έναν πόλεμο που διεξάγουν οι ΗΠΑ-ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, οι επιπτώσεις του στη ζωή των λιμενεργατών, καθώς και η επίθεση που δέχονται όλοι από την εργοδοσία και της κυβερνήσεις τους, δηλαδή κοινά προβλήματα που απαιτούν κοινή δράση και οργάνωση.

Στην παρέμβαση του ο πρόεδρος της ΕΝΕΔΕΠ, Μάρκος Μπεκρής ανέφερε πως παίρνουν δύναμη από τα ποτάμια εργατών και τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις σε όλη την Ευρώπη, που δείχνουν ότι «υπάρχει δυνατότητα να φέρουμε τα πάνω κάτω συμφωνία με τις δικές μας ανάγκες», τόνισε οτι κτίζουν σχέσεις αλληλεγγύης και συνεργασίας όλοι οι λιμενεργάτες, ενώ στάθηκε στο ρόλο των λιμανιών, τον χαρακτήρισε σημαντικό, τόσο σε περίοδο ειρήνης, όσο και σε περίοδο πολέμου, γιατί, όπως είπε, αποτελεί βασικό βραχίονα για τη μεταφορά εμπορευμάτων και ενέργειας, για να διασφαλιστούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων σε όλους τους κλάδους. Ένας ρόλος, που κατά τον Μ. Μπεκρή, αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν ξεσπάσει πόλεμος, αφού από τα λιμάνι μεταφέρονται στρατιωτικά πολεμικά εφόδια, στρατιωτικά οχήματα και δυνάμεις στρατού. «Γι’ αυτό θεωρούμε σημαντικό, ότι εμείς από αυτά τα λιμάνια, έχουμε αποφασίσει ότι δεν θα ενταχθούμε σε αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αλλά θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, λιμενεργάτης να μην ξεφορτώσει καράβι με στρατιωτικό υλικό» πρόσθεσε.

Αντίστοιχα, ο José Nivoi, πρόεδρος του Συνδικάτου Λιμενεργατών της Γένοβα και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Λιμενεργατών της USB από την Ιταλία, σημείωσε «και εμείς εμποδίσαμε το 2019 την επιχείρηση μεταφοράς στρατιωτικού υλικού από το λιμάνι του Μπάρι όπως και στρατιωτικά drones και άλλα πολεμικά συστήματα. Δεν αποδεχτήκαμε, αρνηθήκαμε και να διανοηθούμε ότι από τις δικές μας ώρες δουλειάς θα προκαλούσαμε νεκρούς» ενώ ανάδειξε ότι οι λιμενεργάτες στην Ιταλία παλεύουν και αυτοί για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά ,για αυξήσεις στους μισθούς. Κατέληξε ότι υπάρχουν κοιτά αιτήματα και διεκδικήσεις με τους Έλληνες και Γάλλους λιμενεργάτες, γι’ αυτό χρειάζεται κοινός αγώνας και αλληλεγγύη.

Από τη Γαλλία, ο Tony Hauboit, γενικός γραμματέας της Εθνικής Ομοσπονδίας Λιμενεργατών της CGΤ, σημείωσε ότι «η ομοσπονδία κάλεσε το σύνολο των λιμενεργατών να κάνει στάση εργασίας σε όλη τη Γαλλία ενάντια στον πόλεμο στην Ουκρανία, να στηρίξει τον ουκρανικό και το ρωσικό λαό» ενώ ανέδειξε ότι ο πόλεμος γίνεται για τα συγκρουόμενα συμφέροντα των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και Ρωσίας και τα θύματα για μια ακόμα φορά είναι ο λαός και οι εργαζόμενοι. Κλείνοντας κάλεσε σε κοινό αγώνα «για ένα κόσμο συντροφικό, αδελφικό, ελεύθερο, αλληλέγγυο, προοδευτικό και ειρηνικό».

Χριστίνα Παπασταθοπούλου